#2

3 saat önce

Beste ile sohbet ederken bir anda gelen ilham perileri ile dolabımdaki stoktan boş bir tuval aldım. Akrilik boyalarımı da çıkardıktan sonra resim çizmeye başladım.

Çizdiğim şey basitti günebakan çiçekleri. Hayır o güzel çiçeklere ayçiçeği demiyorum çünkü güneşe aşık olan bir çiçeğe ay çiçeği diyemezdim o ayın değil güneşin çiçeğiydi.

Saat öğleni geçeli 2-3 saat olmuştu. Beste kendi fotoğraf makinesi ile ikide bir fotoğraflarımı çekse de bir şekilde odaklanmayı beceriyordum.

En sonunda ise tamamen resmime odaklandım ve tüm alıcılarımı kapattım. Bir şeye tam odaklanırsam dışarıdan gelen sesleri fark etmiyordum. Omzumun sertçe sarsılması ile irkilerek etrafa baktım.

"Diyorum ki, senin şu iş ne oldu?"

"Adını bile anma! Hiç bir şey olduğu yok, hallettim ve bitti." Dudaklarını büzdü, "Bensiz mi?"

"Sensiz, çünkü senin yıpranmanı istemiyorum." Önemsendiğini hisseden biriciğimin dudaklarına masum bir tebessüm kondu. Ona dönüp göz kırptım.

Beste hassas ve kırılgan ruhlu biri olduğu için onu bu tarz şeylere karıştırırken kendimi elit annenin, elit çocuğunu, beyazdan siyaha sürükleyen mahallenin kıro kızı gibi hissediyordum. Ama ikimizin de hayat felsefesi belliydi bacım nereye, ben oraya.

İşi pek hallettim diyemezdim. İşten kastım elemandı ve hayır belalı tiplerle ailemden gizli görüşüp başımı derde soktuğum falan yok. İyi be kimi kandırıyorsamz belaya sokmuyorum kısmı biraz yanlış oldu ama zaten ailemle sıkıntılarımı konuşan biriydim.

Beste oyuncak bebek nevresimli mükemmel ötesi yatağıma uzanmış beni çekerken resmimi yapmaya devam ettim. Aslında gayet huzurlu dakikalar geçiriyorduk. Ta ki canım validelerin validesi, biricik sultanım, kapı çalma adeti nedir bilmeden içeri elinde terlikle dalarak bana doğru cırlayana kadar.

"Siz gece uyanık mı kaldınız?" Ellerimi, fırçamı masaya bıraktıktan sonra sanki suç işlemiş bir suçluymuş gibi iki yanıma doğru yukarı kaldırdım.

"Validem-" demiştim ki kafama doğru gelip anlımın ortasına yapışan terlikle susmak zorunda kaldım. Neyse ki tahta terlikleri yerine yumuşak ev terliklerinden fırlatmıştı. Kıyamazdı zaten bana. Besteye dönünce Beste de yataktan doğruldu.

"Fatma Sultan şöyleki biz sabahlamadık."

"Ya ne yaptınız ya?"

"Oturduk gece."

"Beste yavrum aynı şey ya."

"Ama sabahlamadık sadece birazcık geç yatmışız."

"Ah benim yavrucaklarım bu nasıl geç yatma? Yer miyim ben bunları? Gözlerinizin altı çökmüş, hâlâ sabahlamadık dersiniz."

Beste dudaklarını hafifçe birbirine bastırarak, "Fatma Sultan güneş doğmadan yattığımız için doğal olarak sabahlamış sayılmıyoruz çünkü güneş doğmadıysa sabaha kadar beklemedik yani sabahlamadık demektir." dediğinde kahkaha attım. Açıkçası güneşin doğup doğmadığına dikkat etmemiştim ama doğmadıysa Beste haklıydı.

Annem başını yukarı kaldırıp sabır çektikten sonra tersçe bana baktı ve elinde kalan diğer terlikle Besteyi gösterdi, "Gül gibi kızı da kendine benzettin Gizem. Ne vardı sen ona benzesen." dediğinde sesi isyankar olsa da beni bu şekil sevdiğini biliyordum.

Ben anneme aldırış etmezken annem Beste'nin yanına gidip sarı saçlarını okşamaya başladı, "Sen kanma Gizeme yavrum." dediğinde Beste kıkırdadı.

Kollarımı göğsümde kavuşturdum, "Oh oh ne güzel annem ve kankam beni dışlıyor." dedim sahte bir üzüntüyle ve yerdeki terliği alıp anneme uzattım.

Annem çoktan yumuşayan bakışlarını sert tutmayı çalışırken elimden aldığı terlikle hafifçe elime vurdu. "Gelin hadi poğaça yaptım." Aşağı inip mutfağa girdikten sonra bir güzel yiyip, anneminde iki yanağından öpüp yukarı çıktık. Telefonuma gelen bildirimi görünce gözlerimi devirdim.

05***: Gizem Mete ben.
05***: Gizem bak gerçekten çok önemli, lütfen beni bir dinle.
05***: Görüldü atma, bak kendimi açıklayacağım sadece.
05***: Parkın oraya gelir misin?

Siz: Öyle bir şey olmayacak Mete.

Beste'nin sorgulayan bakışlarına bir şey yok dercesine baktım. Mete eski sevgilim falan değildi. Az önce bahsettiğimiz şahsiyetdi sadece. Merdivenleri çıkıp odama doğru ilerledik.

Odanın içindeyken Beste oflayınca ona döndüm. Bana bakarak dudaklarını büzdü, "Yine bozuldu ya." diyerek söylendi. Biraz uğraşıp, biraz da klasik Türk hareketi olarak kamerayı dövdükten sonra gülerek balkona çıktı.

Anlaşılan tamir etmeyi başarabilmişti ve biraz daha fotoğraf çekecekti. Onun bu haline gülümsediğimde abim yine ve yine içeri daldı. Elimi anlıma attım ve başımı iki yana salladım. Abi, kapı çalma diye bir şey var! Kurban olduğum ne var çalıp girsen kapıyı.

Etrafa göz gezdirdi, "Beste nerede?" diye sordu. Ne yapacaksın Besteyi, Yamancım?

Gözlerimi kısarak ona baktım ve elimi salladım, "Hayırdır sen? Ne yapacaksın Besteyi?" İçeri girip kafama vurdu, "Merak ettim ne var bunda?" dedikten sonra tuvalime göz gezdirdi.

"Çok kötü olmuş."

Şimdi şeytan diyor ki! Al tuvali, geçir kafasının ortasına, yarılsın tuval. Sonra da de ki 'sen mükemmel birisin ya abi resme sen de eklenince daha iyi oldu'

"Senin kadar değil."

Yüzünü buruşturdu ama gözlerinde bariz bir beğeni vardı, "Cidden kötü olmuş."

"Ya abi!"

"Şaka yaptık be! Ağlama hemen velet gibi, güzel olmuş işte." dedikten sonra fırçamı eline aldıktan sonra inceliyormuş gibi yapıp suratımı çizdi. Sinirle bağırdıktan sonra ağzımın ortasına mükemmel bir şaplak yedim ve nihayetinde dışarı çıktı.

Aslında bugün gayet iyi gidiyordu, az sonra olacaklardan habersiz bir şekilde kendimi bunu inandırmıştım. Ta ki az önceye kadar...