Canavar

Bir varmış, bir yokmuş. Hayır… bu sefer yok oluşundan var olmuş. Her şey yağmurlu bir günde başladı. Hayır.. her şey yağmurlu bir günde başa döndü. Soğuk asfaltın üzerinde, ıslak taşlara bulanmış bir gerçeklikte gözlerimi açtım. Yaşamam bir mucizeydi, ama mucizeler her zaman bir lütuf değildi. Hayatta kalmıştım, evet. Ama kimdin? İsmime bile yabancıydım. Geçmişim sisin ardında hapsolmuştu ve o sisin içinde unutulmuş bir zamanın yankıları saklıydı. Belki de unutulması gereken bir hayat… Yine de hatırlamak isteyenler vardı. Bazıları öldürmek için. Ama biri.. o biri.. şimdi tam karşısındaydı. Düşman olduğumuzu söyleyen Vıncenzo’nun sesi soğuk, ağır ve kaçınılmazdı. “-Cehennemime hoş geldin, Piccolo” O an anlamıştım, bu yer benim mezarı olabilirdi. Ve bu adam, gözlerinde karanlığı taşıyan bu şeytan ya geçmişimi hatırlatacaktı ya da benı tamamen yok edecekti…