3. bölüm · BUZ TUTAN KALPLER
3. Bölüm – Şüphe
Gece, konağın üzerine ağır bir sis gibi çökmüştü.
Herkes odalarına çekilmişti ama hiçbir kapının ardında huzur yoktu.
Alt kattan gelen ani bir gürültü sessizliği parçaladı.
Bir çığlık.
Alya, Deniz’i yatağa bırakıp hızla koridora çıktı. Merdivenlerin başına geldiğinde herkes aşağı toplanmıştı.
Sadakat Albora yerdeydi.
Başının yanındaki mermer zeminde küçük bir kan izi vardı.
“Anne!” Kaya eğilmişti.
Nare ağlıyordu.
Sadakat güçlükle gözlerini açtı. Bakışları kalabalığın içinden birini aradı.
Ve Alya’da durdu.
“Merdivenlerde… beni biri itti…” sesi titriyordu.
“Arkamdaydı…”
Salonda uğultu yükseldi.
Alya dondu kaldı. “Ben odadaydım…”
Sadakat’in gözleri sertleşti.
“Boran ölmeden önce kavga ettiğinizi herkes biliyor. Şimdi de… konakta kalmak için mi?”
Bu söz havayı keskin bir bıçak gibi yardı.
“Yeter.”
Cihan’ın sesi ilk kez bu kadar sert çıktı.
Herkes sustu.
Cihan ağır adımlarla Alya’nın önüne geçti. Sanki görünmez bir duvar örer gibi.
“Kimse kimseyi suçlamadan önce kanıt konuşur.” dedi.
“Annem kaymış olabilir.”
Sadakat şokla oğluna baktı.
“Cihan!”
“Bu konakta kimse, benim iznim olmadan Alya’ya suç atamaz.”
Alya ilk kez onun bu kadar net durduğunu görüyordu.
Soğuk, mesafeli adam şimdi karşısında durmuştu. Onu koruyordu.
Ama bu korumanın altında başka bir şey vardı.
Şüphe büyüyordu.
Çünkü merdiven boşluğundaki gölgelerden biri… gerçekten oradaydı.
Ve kimse fark etmemişti.