18. bölüm · BUZ TUTAN KALPLER
18. Bölüm – Kapalı Kapılar Ardında
Konağın bir odasında elektrikler kesilir. Dışarıda fırtına vardır. Alya ve Cihan kısa süreliğine içeride mahsur kalırlar. Oda loştur, sadece mum ışığı yanmaktadır.
Alya ilk başta gerilir. Ama Cihan sakin bir sesle,
“Korkma. Ben buradayım.” der.
O an Alya ilk kez gerçekten fark eder… Cihan’ın öfkesi değil, koruyuculuğu ağır basıyordur. Onu hep sert görmüştür ama her zor anında yanında olan tek kişi Cihan’dır.
Sessizlik uzar.
Alya yavaşça konuşur:
“Ben… seni yanlış tanımışım. İyi ki gelmişim.”
Cihan şaşırır. İlk kez Alya bu kadar açık konuşuyordur.
Alya bir adım yaklaşır. Kalbi hızla atıyordur ama artık korkmuyordur.
“İyi ki varsın.” der fısıltıyla.
Cihan tam bir şey söyleyecekken Alya cesaretini toplayıp ona yaklaşır ve dudaklarına kısa, ani bir öpücük kondurur.
Zaman bir anlığına durur.
Cihan şaşkın ama mutludur. Alya geri çekilir, nefesi titrer.
Kapı tam o anda açılır, ışıklar geri gelir.
Ama o odada yaşanan o an… artık hiçbir şeyi eskisi gibi bırakmayacaktır.