"KAÇIŞ"

Gözlerimi açtığımda kendimi hastane yatağında yatarken bulmuştum. Etrafa baktığımda, yanımda bir hemşirenin bana serum taktığını gördüm. Hemşire,

"Merhabalar Gece Hanım, sizi buraya Ateş Bey getirdi. O sizi gördüğü sırada bayılmışsınız, sizi hemen buraya getirmiş." dedi.

Ne yani, Ateş mi beni buraya getirmişti? Bunu duyduktan sonra gülümsedim ve hemşireye,

"Ateş Bey’i çağırır mısınız? Bir şey konuşmam gerekiyor." dedim.

Bu sırada aklıma mektup geldi. Onu ne yaptığımı hatırlamıyorum. Umarım Ateş okumamıştır! diye içimden yalvardım.

O sırada Ateş geldi.

"Gece, nasılsın? İyi misin? Bir yerin ağrıyor mu?" dedi.

Ben de,

"Çok sağ olun, Ateş Bey. Beni buraya getirmişsiniz, çok teşekkür ederim." deyip gülümsedim.

"Herhangi bir yerim ağrımıyor. Ben eve gitmek istiyorum, annemler beni merak etmiştir." dedim.

O sırada Ateş,

"Hayır! 2-3 gün daha burada kalmanı istiyorum. Daha da güvenli olacaktır. Sakın çıkayım falan diye düşünme!" dedi.

Sinirlenmiştim. Bu sırrı çözmek isterken 2-3 günümü boşa yatarak harcayamazdım, değil mi?

"Hayır, Ateş Bey! Ben buradan çıkacağım!" dedim ve kolumdaki serumu sökmeye yeltendim. Ne de olsa ben de bir başhemşireydim.

Tam çıkaracakken Ateş kolumdan tuttu.

"Hiçbir yere gitmiyorsun, Gece. Burada benimle kalacaksın." dedi.

Kalbim durmuş gibiydi. Çok heyecanlanmıştım.

Bir süre sonra kolumu bıraktı. Ben de serumu çıkarmayı bırakmış gibi yaptım.

Sonra Ateş’in telefonu çaldı ve arkasını döndü. Tabii ki bunu fırsat bilip serumu yavaşça çıkarıp dışarı doğru koştum. Arkama hiç bakmıyordum ama Ateş’in bağırışları biraz fazla geliyordu.

"Gece! Çabuk buraya gel! Sana çıkmayacaksın dedim, Gece!"

Hastanede koşuyorduk. Ben hastaneden çıkmıştım ve hemen bir taksi durdurdum. Eve doğru yola koyuldum.

Eve geldiğimde kapıda Ateş Bey’i ve annemi gördüm.

Allah kahretsin! dedim içimden.

Ateş beni görünce hemen yanıma gelip kolumdan tutup anneme gösterdi.

"Galiba Gece hiç rahat durmuyor hanımefendi. Görüyor musunuz? Hastaneden nasıl kaçıp kendi sağlığını tehlikeye attığını?" dedi ve bana karşı sırıttı.

Sanki beni bilerek anneme şikayet etmiş gibiydi.

Bu sırada annem de,

"Ay, gerçekten kusura bakmayın Ateş Bey. Gece adına özür dilerim. Hem hastaneyi de birbirine katmışsın zaten! Gece, şimdilik serumu eve taktırırız. Evden alır, olur mu Ateş Bey?" dedi.

Anneme de sinir olmuştum! Hastanede ne yapacaktım ki yani? Zaten çok da iyiydim!

Ateş de,

"Tabii ki evden de olur ama benim gözetimim altında olması lazım. Bunu nasıl halledeceğiz?" dedi.

Ne demek onun gözetimi altında?!

Bu duruma sevinsem mi üzülsem mi bilemedim gerçekten.

Sonra annem atlayıp,

"Evimiz gerçekten gereğinden büyük ve iki tane misafir odamız var. Onlardan birinde kalmak ister misiniz?" diye sordu.

Annem beni çıldırtıyordu! Bir doktora evinde kalma fikrini sunmak ne kadar da saçmaydı ya!

Sonra beklemediğim bir şekilde Ateş gülümseyip,

"Neden olmasın? Hastamla yakın olmam benim ve onun için daha iyi olur." dedi.

Sanki beni şu ana kadar çok düşünüyormuş gibiydi!

Annem de sevinerek,

"Tabii ki! Çok güzel oldu!" dedi.

Sonra Ateş bana bakarken,

"Ben akşam 6-7 gibi gelirim. Şimdilik hastanede bir işim var." dedi.

Serumu takmak için içeri girdi.

O serumu takarken ben ateşler içinde kalmıştım. Kalbim güm güm atıyordu.

Sonra serumu takıp dışarı çıktı.

Ben de bu sırada uyumayı tercih ettim. Nedense kendimi yorgun hissetmeye başlamıştım.

---