Bölümler 6Şu an: O mahallenin çocukları
### BİRBİRİMİZE RAĞMEN
“Birbirimizi bulduğumuz yaşta kalamadık. Ama birbirimizi unutmayı da hiç öğrenemedik.”
Bölüm 1 — O Mahallenin Çocukları
Bölümün müzikleri:
* Another Love — Tom Odell
* The Night We Met — Lord Huron
* Sweet Disposition — The Temper Trap
Bazı şehirler insanın hafızasında bir fotoğraf gibi kalır. Kenarları sararmış, renkleri solmuş, üzerinden yıllar geçse de bakıldığında içini tuhaf bir özlemle dolduran eski bir fotoğraf…
İstanbul da benim için öyleydi.
Kalabalığıyla, hiç susmayan sokaklarıyla, birbirine karışan korna sesleriyle ve her sabah aynı telaşla uyanan insanlarıyla kocaman bir şehirdi. Herkesin bir yere yetişmeye çalıştığı, kimsenin kimseyi gerçekten görmediği, kaldırımların bile insanların aceleci adımlarından yorulduğu bir şehir…
Ama İstanbul'un içinde, haritalarda küçücük görünen bir mahallemiz vardı.
Bizim mahallemiz.
Sokak lambalarının altında akşamları uzayan gölgelerin, bakkalın önündeki plastik sandalyelerin, yaz akşamlarında açık bırakılan pencerelerden sokağa taşan televizyon seslerinin mahallesiydi burası. Sabahları fırından yükselen sıcak ekmek kokusu, öğleden sonraları çocukların top sesleri, akşamları balkonlardan birbirine seslenen komşular…
Bir de her köşe başında geçmişimiz vardı.
Kırık kaldırımlarda düşüp dizimizi kanattığımız günler, apartman boşluklarında yankılanan kahkahalarımız, birbirimize küstüğümüz hâlde aynı oyuna katıldığımız çocukluklarımız…
İnsan büyüdüğünü çoğu zaman aynaya bakınca anlamıyordu. Bazen çocukken boyunun yetişmediği bir duvara artık rahatça uzanabildiğinde, bazen eskiden koşarak çıktığı yokuşu nefes nefese tırmandığında, bazen de bir zamanlar bütün dünyası olan insanların yavaş yavaş değiştiğini gördüğünde anlıyordu.
Biz henüz bunların hiçbirini bilmiyorduk.
On altı yaşındaydık.
Dünyanın bizim etrafımızda döndüğünü sanacak kadar genç, aslında hiçbir şey bilmediğimizi anlayamayacak kadar tecrübesizdik.
O yazın başında hayatımızın değişeceğinden haberimiz yoktu. Zaten kimseye önceden haber vermezdi hayat. Bir sabah uyanır, kahvaltıda annenle tartışırsın, arkadaşının attığı saçma bir mesaja gülersin, sevdiğin çocuğu uzaktan görürsün ve günün sıradan geçeceğini düşünürsün.
Sonra yıllar geçer.
Ve bir gün, o sıradan günlerden birinin hayatının en güzel zamanlarından biri olduğunu anlarsın.
Benim adım Defne Yılmaz.
On altı yaşındayım. İnsanların hakkımda ilk fark ettiği şey fazla konuşmam değil, fazla konuştuğumda susmamın ne kadar zor olduğudur. Annem buna inatçılık diyor, babam karakter meselesi olduğunu söylüyor. Bense ikisinin de beni yeterince tanımadığını düşünüyorum.
Bir gün gazeteci olacağım.
İnsanların anlatamadığı hikâyeleri yazacağım. Belki de bu yüzden herkesi dikkatle dinliyorum. Söylediklerinden çok söylemediklerine bakıyorum. Çünkü bazen bir insanın sustuğu yer, anlattığı bütün cümlelerden daha fazla şey anlatır.
O sabah da odamın penceresinden mahalleyi izliyordum.
Güneş, karşı apartmanın soluk sarı duvarlarına vurmuştu. Çatılardaki antenler ışığın altında ince uzun gölgeler bırakıyor, karşı balkonun demirlerine asılmış çamaşırlar hafif rüzgârla sallanıyordu. Sokaktan geçen simitçinin sesi, açık penceremden içeri süzülüyor; uzaktaki bir arabanın radyosundan yükselen şarkıya karışıyordu.
Yatağımın üzerinde gelişigüzel bırakılmış kıyafetler, masamın üzerinde kapağı açık bir defter, yarısı içilmiş bir bardak su ve okumaya başladığım ama bir türlü bitiremediğim kitap duruyordu.
Odamın da benim gibi biraz dağınık olduğunu söyleyebilirdim.
Tam o sırada kapım çaldı.
— Defne!
Annemin sesini duyar duymaz gözlerimi kapattım.
— Evde yokum!
Kapı açıldı.
— Çok komik. Kahvaltıya gel.
— Beş dakika.
— On dakikadır beş dakika diyorsun.
— Matematiksel olarak mümkün değil.
Annem kapının eşiğinde kollarını bağladı. Üzerinde evde giydiği çiçekli sabahlığı, saçlarında gelişigüzel topladığı tokası vardı.
— Seninle konuşmak gerçekten yorucu.
— Ben de seni seviyorum anne.
Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
— Hadi, baban bekliyor.
Yataktan kalkarken aynadaki yansımama baktım. Dağılmış saçlarım, uykulu gözlerim ve yüzümdeki anlamsız gülümsemeyle kendime biraz yabancı göründüm.
Belki de büyümek buydu.
Her sabah aynı yüzle uyanıp her gün biraz daha değişmek.
Aşağı indiğimde babam masanın başında gazetesini okuyordu. Önündeki çayından bir yudum aldı, beni görünce gözlüğünün üzerinden baktı.
— Günaydın, hanımefendi.
— Günaydın, beyefendi.
— Saat kaç oldu?
— Saatin kaç olduğunu biliyorsan neden soruyorsun?
Babam gazeteyi indirdi.
— Annen, seninle aynı evde yaşamanın sabır gerektirdiğini söylüyor.
— Annen çok haklı bir kadın.
— İlk defa aynı fikirdeyiz.
Sandalyeye oturup ekmeğime uzandım. Annem mutfaktan çay getirirken telefonum masanın üzerinde titredi.
Ekranda grup sohbetimizin adı belirdi:
Bizimkiler.
Sekiz kişilik bir sohbet. Sekiz ayrı karakter. Sekiz farklı ev, sekiz farklı aile, sekiz ayrı hayal…
Ve nedense hepsinin birbirinin hayatına karışmak gibi ortak bir alışkanlığı vardı.
Mesajı açtım.
Selin: UYANIN LAN.
Mert: Sabah sabah bağırma, yaşlıyım.
Emir: Senin yaşlılığın karakter meselesi.
Mert: Sen önce dün aldığın borcu öde.
Emir: Borç değil, yatırım.
İrem: İkiniz de susabilir misiniz?
Eylül: Günaydın çocuklar. 🌸
Kaan: Saat on biri geçti. Hâlâ günaydın mı?
Selin: Kaan seninle bir gün normal konuşacağız.
Kaan: Bugün değil.
Gülümseyerek telefonu masaya bıraktım.
Babam kaşlarını kaldırdı.
— Yine mi onlar?
— Kim onlar?
— Şu sekiz kişilik gürültü kaynağı.
— Babacığım, onlar benim arkadaşlarım.
— Ben de zaten arkadaşlarını seviyorum. Sadece evdeyken biraz sessizlik istiyorum.
— Yanlış mahallede yaşıyorsun o zaman.
Babam kahkaha attı.
Annem önüme bir tabak peynir bıraktı.
— Bugün ne yapacaksınız?
Omuz silktim.
— Bilmiyorum. Her zamanki gibi takılırız.
O zamanlar “her zamanki gibi” dediğimiz şeyin bir gün en çok özleyeceğimiz zamanlar olacağını bilmiyordum.
Telefonum yeniden titredi.
Selin: SAAT ON İKİDE PARKTA BULUŞUYORUZ. İTİRAZI OLAN?
Mert: Benim.
Selin: Reddedildi.
Emir: Demokrasiye aykırı.
Kaan: On ikide oradayım.
Eylül: Ben de geliyorum.
İrem: Tamam.
Mert: Defne nerede?
Selin: Muhtemelen aynayla kavga ediyor.
Ben: En azından ayna bana cevap veriyor.
Mert: Özlemişim seni.
Gülümseyip telefonu cebime koydum.
Dışarıda hava sıcaktı. Yaz, mahallemizin üzerine ağır ağır yerleşiyordu. Ve biz, henüz hayatın bizi hangi yollara savuracağını bilmeden, yine aynı yerde buluşmaya hazırlanıyorduk.
Belki de en güzel hikâyeler, insanın hikâye olduğunu fark etmediği günlerde başlıyordu.
O gün de öyle başladı.
Sıradan bir kahvaltıyla, bitmeyen bir arkadaş sohbetiyle ve öğle vakti buluşacağımız küçücük bir parkla…
Henüz hiçbirimiz birbirimize âşık değildik.
Henüz kimse kimsenin kalbini kırmamıştı.
Henüz yollarımız ayrılmamış, hayallerimiz birbirinden uzaklaşmamıştı.
Biz sadece aynı mahallenin çocuklarıydık.
Ve birbirimizin hayatında ne kadar büyük bir yer kapladığımızı anlamak için daha çok zamanımız vardı.
Bölüm etkileşimi
