Birbirimize Rağmen kitap kapağı

5. bölüm / 6

Bir Plan Sekiz Hayat

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: Bir Plan Sekiz Hayat

BİRBİRİMİZE RAĞMEN

BÖLÜM 5 — BİR PLAN, SEKİZ HAYAT

Şarkı: Yüksek Sadakat — Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer

Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu.

Aslında bunun bir alışkanlık olduğunu biliyordum. Gözlerimi açar açmaz saate bakmak, bildirimleri kontrol etmek ve ardından bizim grubun gece boyunca neler karıştırdığını öğrenmek...

Ekranda yirmi üç yeni mesaj vardı.

Bizimkiler 🫶🏻

Selin: ARKADAŞLAR UYANDINIZ MI?

Mert: Hayır, rüyamda cevap veriyorum.

Selin: MERT SUS.

Emir: Günaydın kavga kuşları.

İrem: Kamp için tarih belirleyelim artık.

Eylül: Önümüzdeki hafta nasıl?

Aras: Bana uyar.

Kaan: Ben de uygunum.

Mert: Benim tek isteğim aç kalmamak.

Defne: Senin tek isteğin yemek zaten.

Mert: Beni tanıyorsunuz.

Gülerek yataktan kalktım.

Önümüzdeki hafta.

Sekiz kişi, birkaç çanta ve bilmediğimiz bir yerde geçireceğimiz birkaç gün.

Kulağa güzel geliyordu.

En azından şimdilik.

---

— DEFNE!

Annemin sesiyle merdivenlere yöneldim.

— Ne oldu anne?

— Kahvaltıya gelsene kızım.

Mutfağa girdiğimde annem masayı hazırlıyordu.

— Anne, sana bir şey söyleyeceğim.

Annem bana baktı.

— Hayırdır?

Sandalyeye oturdum.

— Arkadaşlarla kamp yapmayı düşünüyoruz.

Annemin eli havada kaldı.

— Kamp mı?

— Evet. Birkaç günlüğüne.

— Nerede?

— Daha karar vermedik.

— Kimler olacak?

Gülümsedim.

— Bizim ekip.

Annem başını iki yana salladı.

— Kızım, önce nereye gideceğinizi, nerede kalacağınızı öğrenin. Öyle hemen karar vermeyin.

— Tamam anne. Zaten her şeyi ayarlayacağız.

— Bir de babanla konuşman gerekiyor.

İşte şimdi işin zor kısmına gelmiştik.

Babamın bu fikre nasıl yaklaşacağını tahmin etmek pek güç değildi.

Yine de denemeye değerdi.

---

Öğleden sonra herkesin evinden haber beklediği grup yeniden hareketlenmişti.

Selin: ANNEM İZİN VERDİ!

Mert: Benimki de.

Emir: Babam biraz düşündü ama tamam dedi.

İrem: Benim için de sorun yok.

Eylül: Ben de izin aldım.

Aras: Tamamdır.

Kaan: Bende de sorun yok.

Defne: Ben hâlâ konuşuyorum.

Selin: HAYDİ AMA DEFNE.

Mert: Babana benden selam söyle.

Defne: Sen önce kendi babana selam söyle.

Mert: Benim babam beni seviyor.

Emir: Emin misin?

Mert: Grubun huzurunu bozuyorsunuz.

Telefonu yatağa bıraktım.

Tam o sırada kapım çalındı.

— Gir.

Babam kapının önünde belirdi.

— Annen söyledi. Kamp meselesi.

Doğruldum.

— Evet baba.

— Kimlerle gideceksiniz?

İsimleri tek tek saydım.

Babam bir süre düşündü.

— Nerede kalacağınızı, nasıl gideceğinizi öğrenmeden sana cevap veremem.

— Tamam. Hepsini ayarlayıp sana söylerim.

— Haberim olsun. Öyle kafana göre hareket etme.

— Etmem.

Babam kapıdan çıkarken arkasından seslendim.

— Baba?

Döndü.

— Sağ ol.

Başını hafifçe salladı.

— Önce planınızı göster.

Gülümsedim.

Bu, benim için küçük bir zaferdi.

---

Akşam üzeri hepimiz yeniden buluşmaya karar verdik.

Bu defa parkta değil, Mert'in evine yakın küçük bir kafede.

İlk gelen bendim.

Ardından Eylül ve İrem geldi.

— Defne!

Eylül yanıma oturdu.

— İzin alabildin mi?

— Henüz kesin değil ama babam tamamen karşı çıkmadı.

İrem gülümsedi.

— O zaman yarısı tamam.

Selin'in sesi kapıdan duyuldu.

— KIZLAR!

Elinde kocaman bir poşetle içeri girdi.

— Ne aldın? diye sordum.

— Kamp için.

Poşeti masanın üzerine bıraktı.

İçinden renkli tokalar, güneş gözlüğü, küçük bir ayna ve birkaç paket atıştırmalık çıktı.

İrem poşete baktı.

— Selin, bunların hangisi kamp malzemesi?

Selin hiç düşünmeden cevap verdi.

— Hepsi.

Eylül kahvesinden bir yudum aldı.

— Çadırın içine ayna mı kuracaksın?

— Kendime bakmak suç mu?

— Hayır ama önce çadır bulsak daha iyi olacak.

Hepimiz gülmeye başladık.

---

Erkekler yaklaşık on dakika sonra geldi.

Mert kapıdan girer girmez sandalyesini çekti.

— Ben geldim. Toplantı başlayabilir.

Kaan arkasından yürüyerek geldi.

— Sen gelmesen de başlayabilirdi.

— Kıskanıyorsun.

— Kesinlikle.

Aras ve Emir de yerlerine oturdu.

Emir telefonunu masanın ortasına bıraktı.

— Şimdi, kamp yeri buldum.

Hepimiz ona döndük.

— Neresi?

— Şehirden biraz uzakta, ormanlık bir alan. Yakınında göl var. Çadır kurmaya uygun bir yer.

Selin'in gözleri parladı.

— GÖL MÜ?

— Evet.

Mert hemen araya girdi.

— Balık tutabilir miyiz?

Kaan ona baktı.

— Sen önce oltayı tutmayı öğren.

— Ben her şeyi yaparım.

— Geçen gün yumurta yakmıştın.

— O yumurta zaten bozuktu.

İrem alnına elini koydu.

— Allah sabır versin.

Aras telefonundan konuma baktı.

— Yol biraz uzun ama güzel görünüyor.

Eylül bana döndü.

— Sen ne düşünüyorsun?

Gülümsedim.

— Bence güzel olacak.

Kaan masaya dirseklerini koydu.

— Önce herkesin ailesinden kesin izin alınsın. Sonra ulaşımı ayarlarız.

Bir an ona baktım.

Beklemediğim kadar ciddi konuşmuştu.

Mert hemen güldü.

— Kaan Sancaktar organizasyon sorumlusu oldu.

— Birinizin aklı başında olmalı.

— Bana mı bakıyorsun?

— Başka kim var?

---

Toplantı uzadıkça yapılacaklar listesi de uzuyordu.

İrem ihtiyaç listesini hazırlıyordu.

Eylül kalın kıyafetleri hatırlatıyordu.

Selin fotoğraf çekmek için getireceği eşyaları sayıyordu.

Mert yemeklerden sorumlu olmak istiyordu.

Emir ulaşımı araştırıyordu.

Aras kamp alanının ayrıntılarını inceliyordu.

Kaan bütün bunları bir düzene sokmaya çalışıyordu.

Ben ise masanın etrafındaki insanları izliyordum.

Birbirimizden ne kadar farklıydık.

Bazen aynı konuda bile anlaşamıyorduk.

Ama yine de bir aradaydık.

— Defne!

Selin'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

— Efendim?

— Sen ne getireceksin?

— Ben mi?

— Evet, sen!

Bir an düşündüm.

— Kitap.

Mert kahkaha attı.

— Kampa kitap mı götürülür?

— Evet.

— Ormanda kitap okuyacaksın yani?

— Sen de susacaksın yani?

Emir masaya vurdu.

— Bir sıfır Defne!

Mert arkasına yaslandı.

— Bu grupta hiç saygı kalmamış.

Kahkahalarımız yeniden birbirine karıştı.

---

Kafeden ayrılırken hava kararmaya başlamıştı.

Herkes farklı yönlere dağılacaktı.

Selin, İrem'le birlikte yürüyordu. Mert ve Emir hâlâ kamp hakkında tartışıyordu. Aras telefonuna bakıyordu.

Ben çantamın fermuarını kapatmaya çalışırken Kaan yanıma geldi.

— Baban izin verdi mi?

Başımı kaldırdım.

— Henüz kesin değil.

— Neden?

— Önce planı görmek istiyor.

Kaan başını salladı.

— Mantıklı.

— Senin baban hemen izin verdi mi?

Bir an duraksadı.

— Evet.

Sesindeki değişikliği fark ettim ama üzerine gitmedim.

— Neyse, görüşürüz.

— Defne.

Döndüm.

— Efendim?

— Gelmeye çalış.

Gülümsedim.

— Çalışacağım.

Yanımdan uzaklaştı.

Ben de diğerlerinin yanına doğru yürüdüm.

O akşam eve döndüğümde çantamın üzerine küçük bir defter bıraktım.

İlk sayfasını açtım.

Üstüne büyük harflerle yazdım:

BU YAZ UNUTULMAYACAK.

Altına da sekizimizin adını ekledim.

Henüz bilmiyordum.

O birkaç günlük kamp, yalnızca güzel anılar biriktireceğimiz bir yolculuk olmayacaktı.

Bazı bakışlar değişecek, bazı cümleler yarım kalacak, bazı sırlar ise hiç beklemediğimiz anlarda ortaya çıkacaktı.

Ama bunların hiçbiri için henüz hazır değildik.

Çünkü biz hâlâ her şeyin güzel olacağına inanan sekiz gençtik.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…