Bölümler 6Şu an: Herkes Toplandı mı?
BİRBİRİMİZE RAĞMEN
BÖLÜM 2 — HERKES TOPLANDI MI?
“Somewhere Only We Know” — Keane
Bazı günler vardır, üzerinden yıllar geçse bile hatırladığında yüzünde istemsiz bir gülümseme oluşturur. O günlerin özel olmasının sebebi büyük olaylar yaşanması değildir. Bazen yalnızca yanında doğru insanların olması yeterlidir.
Benim için o günlerden biriydi.
Saat tam on ikiye geliyordu.
Mahallenin ortasındaki küçük park, yaz sıcağına rağmen her zamanki gibi kalabalıktı. Çocukların bağırışları, salıncakların gıcırtısı, banklarda oturan yaşlıların sohbetleri birbirine karışıyordu.
Ben ise parkın girişinde durmuş, telefonuma bakıyordum.
Bizimkiler 🫶🏻
Selin: NEREDESİNİZ LAN?
Mert: Geldik kraliçem, sakin.
Selin: Senin geldiğin yok.
Mert: Ruhum burada.
Defne: Ruhunu da al gel, yeter.
Emir: HAHAHAHAHA.
Kaan: Beş dakikadır sizi bekliyoruz.
İrem: Kaan, sen de daha yeni geldin.
Kaan: İrem sen neden her şeyi biliyorsun?
İrem: Çünkü gözlerim var.
Telefonu kapatıp istemsizce güldüm.
— Defne!
Başımı kaldırdığımda uzaktan bana doğru koşan Selin'i gördüm.
— Kızım, insan bir sarılır!
Kollarını boynuma doladığında kahkaha attım.
— Daha beş dakika oldu görmeyeli.
— Beş dakika mı? Ben seni özledim.
— Dün beraber değil miydik?
— Olsun.
Selin Arslan. Hayatımda tanıdığım en enerjik, en sabırsız ve muhtemelen en çok konuşan insandı. Bir insanın aynı anda hem bu kadar tatlı hem de bu kadar baş belası olabileceğini onunla tanışana kadar bilmiyordum.
— Eylül nerede? diye sordum.
— Arkadan geliyor. Yine hazırlanması üç saat sürdü.
— Duydum ama!
Arkamızdan gelen sesle ikimiz de döndük.
Eylül, elindeki kahveyle yanımıza yaklaştı.
— Biraz yavaş konuşsanız ölür müsünüz?
Selin gözlerini devirdi.
— Günaydın prenses.
— Günaydın demek için biraz geç kalmadık mı?
— Senin yüzünden öğlen oldu zaten.
Eylül kahvesinden bir yudum aldı.
— Benim yüzümden değil, sizin plansızlığınız yüzünden.
— Aha! Başladı yine.
İkisini izlerken gülümsemekten kendimi alamadım.
Bazen insanın evi dört duvardan ibaret olmuyordu. Bazen evi, yanında kendisi gibi davranabildiği insanlardı.
— Kızlar!
İrem'in sesini duyunca başımı çevirdim.
Elinde telefonuyla bize doğru yürüyordu.
— Sonunda herkes toplandı mı?
Selin iki elini havaya kaldırdı.
— Evet! Şimdi erkeklerin gelmesini bekliyoruz.
İrem saatine baktı.
— Onlar mı? Daha yarım saat bekleriz.
— O kadar da değil, dedi Eylül.
Tam o sırada parkın diğer tarafından üç erkek silueti belirdi.
Mert önde, Aras ve Emir arkasındaydı.
Mert bizi görür görmez kollarını iki yana açtı.
— AİLEM! BEN GELDİM!
Selin ellerini beline koydu.
— Aile dediğin insanı bekletmez Mert Aydın.
— Özledin mi beni?
— Hayır.
— Gözlerin başka söylüyor.
— Gözlerimi de yanıma alıp gideceğim şimdi.
Emir kahkaha atarak Mert'in omzuna vurdu.
— Oğlum, daha gelir gelmez azar işittin.
— Ben alışığım.
Aras ise her zamanki sakinliğiyle başını salladı.
— Selam.
— Selam, dedim.
Aras'ın konuşmayı pek sevmeyen bir tarafı vardı. Ama gerektiğinde herkesten önce yanında biten insanlardan biriydi.
— Kaan nerede? diye sordu İrem.
Mert etrafına bakındı.
— Arkada. Telefonla konuşuyor.
Selin kaşlarını kaldırdı.
— Şaşırdık mı?
— Kaan Sancaktar'ın telefonsuz yaşaması, benim susmam kadar imkânsız, dedi Emir.
Hepimiz güldük.
Birkaç saniye sonra Kaan da yanımıza geldi. Siyah tişörtünün kollarını hafifçe yukarı kıvırmış, saçlarını eliyle geriye atıyordu.
— Ne bu toplantı? Yönetim kurulu mu?
— Evet, seni kovmaya karar verdik, dedi Mert.
Kaan ona baktı.
— Önce işe alındığımı hatırlamam gerekiyor.
— İşte bu yüzden kovuyoruz.
— Çok komiksin.
— Teşekkür ederim, biliyorum.
Başımı iki yana salladım.
Sekiz kişiydik.
Sekiz ayrı karakter, sekiz ayrı hayat ve aynı mahallede kesişen sekiz ayrı hikâye.
---
— Acıktım, dedi Selin.
— Daha yeni kahvaltı yaptım, diye karşılık verdim.
— Sen insan mısın? Nasıl acıkmıyorsun?
Mert hemen araya girdi.
— Ben acıktım.
— Sen zaten sürekli açsın, dedi İrem.
— İrem, sen bugün bana karşı neden böylesin?
— Çünkü konuşuyorsun.
Emir kahkahasını tutamadı.
— İrem'in bugün herkese ayarı var.
Eylül telefonunu çantasına koydu.
— Bence sahile gidelim.
— Sahile mi? diye sordu Aras.
— Evet. Hem otururuz hem bir şeyler yeriz.
Kaan omuz silkti.
— Bana uyar.
Selin ellerini birbirine vurdu.
— O zaman karar verildi!
— Bir dakika, dedim.
Herkes bana döndü.
— Önce bir fotoğraf çekilelim.
Mert hemen telefonunu çıkardı.
— İşte benim sevdiğim Defne! Fotoğraf zamanı!
— Sen çekme, dedim. Geçen sefer hepimizi yamuk çıkardın.
— Sanatımı anlamıyorsunuz.
— Sanatın batsın, Mert, dedi Selin.
Hepimiz gülmeye başladık.
Telefonu İrem'e verdim.
— Hadi, hepimiz sığalım.
Önce kızlar yan yana geçti. Selin sürekli saçını düzeltiyor, Eylül gülmemeye çalışıyor, ben de Mert'in saçma sapan hareketlerine gülüyordum.
— Mert, düzgün dur!
— Ben doğuştan düzgünüm.
— O zaman doğanı değiştir.
İkinci denemede nihayet fotoğraf çekildi.
Sekizimiz aynı karedeydik.
O an bunun sıradan bir fotoğraf olduğunu düşünmüştüm.
Yıllar sonra dönüp baktığımda, belki de en çok özleyeceğim şeyin o karedeki insanlar olacağını bilmiyordum.
---
Sahile doğru yürürken Mert, Emir'in omzuna kolunu attı.
— Bu yaz ne yapıyoruz?
Emir omuz silkti.
— Önce şu yazı bitirelim, sonra düşünürüz.
— Hayatında hiç heyecan yok mu senin?
— Senin heyecanın hepimizin ömründen götürüyor zaten.
Selin arkadan bağırdı.
— BENCE TATİLE GİDELİM!
— Paramız var mı? diye sordu İrem.
Sessizlik.
Mert cebini yokladı.
— Benim üç yüz liram var.
Kaan güldü.
— Çok zenginsin.
— Teşekkür ederim.
— Dalga geçiyorum.
— Fark ettim, zengin düşmanı.
Eylül bana yaklaştı.
— Sence gerçekten hep böyle kalır mıyız?
Ona baktım.
— Nasıl?
— Yani... Hep beraber.
Bir an düşündüm.
Önümüzde uzanan sahile, birbirleriyle uğraşan arkadaşlarımıza baktım.
— Bilmiyorum, dedim dürüstçe. Ama umarım kalırız.
Eylül hafifçe gülümsedi.
— Ben de.
O sırada Selin'in sesi yeniden duyuldu.
— DEFNE! EYLÜL! SİZ GELMİYOR MUSUNUZ?
— GELİYORUZ!
Adımlarımızı hızlandırdık.
Çünkü o yaşlarda insan, yarının ne getireceğini düşünmek yerine bugünün hiç bitmemesini istiyordu.
Biz de öyle yaptık.
Henüz on altı yaşındaydık.
Henüz hiçbirimiz hayatın bizi ne kadar değiştirebileceğini bilmiyorduk.
Ve henüz birbirimize rağmen, birbirimizden vazgeçmeyeceğimizi sanıyorduk.
Bölüm etkileşimi
