BÖLÜM 4 - SANA SÖYLEYEMEDİKLERİM

Bazı insanlar giderken yalnızca kendilerini değil, bizim içimizde yarım bıraktıkları cümleleri de götürürler.
Zaman geçer; öfke diner, kırgınlık azalır. Ama bazı “keşke”ler kalır. Söylemek isteyip sustuğumuz, son bir kez anlatmak isteyip anlatamadığımız şeyler…
Belki de bazı vedalar, insanın söyleyemediklerini kâğıda dökmesiyle tamamlanır.
Bu yazı bir geri dönüş çağrısı değil.
Sadece içimde kalan son cümlelerin sessiz bir vedası.

💌❤️
Sana kızgın değilim artık,en azından eskisi kadar değil. Ama içimde hâlâ sana söyleyemediğim cümleler var. Mesela, giderken arkanı dönüp bakmanı isterdim. Bir an olsun durup “Bunu gerçekten bitirmek istiyor muyum?”diye düşünmeni…Ben senden mucizeler istemedim.Biraz çaba, biraz anlayış, biraz da kalmanı istedim. Belki de en çok kalabileceğine inandığım için kırıldım. Çünkü ben seni geçici bir insan gibi sevmemiştim. Adını hayatımın bir köşesine yazıp sonra silerim diye düşünmemiştim. Sen giderken sadece sen gitmedin. Seninle kurduğum o küçük hayaller de gitti. Birlikte yaşayacağımızı sandığım günler, sana anlatacağım şeyler, birlikte güleceğimiz saçma anlar…Hepsi yarım kaldı.
Bazen seni özlüyorum, ama bunu kendime bile söylemek istemiyorum.
Çünkü seni özlemek, sana dönmek istediğim anlamına gelmiyor. Sadece bir zamanlar hayatımda çok güzel bir yerin olduğunu kabulleniyorum. Ve keşke…Keşke her şey böyle bitmeseydi. Keşke sonumuz, birbirimize yabancı iki insan gibi sessizce uzaklaşmak olmasaydı. Ama artık senden bir şey beklemiyorum. Ne geri dönmeni, ne özür dilemeni, ne de bir gün beni hatırlayıp “Keşke…” demeni. Sadece içimde kalan son şeyi sana bırakıyorum: Seni gerçekten sevmiştim. Belki sen bunu hiç anlamadın. Belki ben anlatamadım. Ama ben biliyorum. Ve bir gün seni tamamen geride bıraktığımda bile bu değişmeyecek. Çünkü bazı insanlar hayatımızda kalmak için değil, bize sevmenin ve kaybetmenin ne demek olduğunu öğretmek için geliyor. Sen de benim unutmak istemediğim ama geri dönmek de istemediğim en güzel yarım kalmışlığımsın.