BÖLÜM 2 - NEDEN GİTTİN?

İlk sayfada kelimeler vardı. Bu sayfada ise içimde aylardır cevabını arayan bir “neden?” var. Bazı insanlar hayatımıza sessizce girer, sonra fark etmeden en güzel yerlerine yerleşir.
Biz de onların hep orada kalacağını sanırız.
Gidişlerini hiç hesaba katmadan severiz.
Ta ki bir gün, hiçbir şey eskisi gibi olmayana kadar…
Bazen birinin gitmesi, sadece onun hayatımızdan çıkması değildir. Ardında cevapsız sorular, yarım kalmış cümleler ve geceleri insanın içine çöken bir sessizlik bırakır.
Benim de içimde böyle bir soru kaldı.
Ne kadar zaman geçerse geçsin, bazı geceler hâlâ aynı yere dönüyorum.
Neden gittin?

💌❤️
Neden gittin? Ben sana ne yaptım da bir anda benden vazgeçtin? Ben senden çok şey istemedim ki. Biraz sevgi, biraz güven, biraz da kalmanı istedim. Senin yanında kendimi ilk defa bu kadar bir yere ait hissetmiştim. Meğer ben ait olduğumu sanarken sen çoktan gitmeye hazırlanıyormuşsun.

Bunu nasıl yaptın? Nasıl oldu da ben hâlâ seni düşünürken sen beni hayatından çıkarabildin? Ben geceleri “Acaba geri döner mi?” diye düşünürken, sen hiç mi düşünmedin beni? Hiç mi aklına gelmedim? Hiç mi “Acaba şimdi ne yapıyor?” demedin? Ben sana kızmak istiyorum.

İnan, çok istiyorum. Ama kalbim buna bile izin vermiyor. Çünkü ben seni kızabileceğim kadar az sevmedim. Ben seni gerçekten sevdim. Hem de bir gün gideceğini düşünmeden, sonunu hesaplamadan, kendimi korumadan… Şimdi elimde ne kaldı biliyor musun? Cevapsız sorular. Ve geceleri içime çöken o kocaman “neden?”

Keşke bana kalsaydın demiyorum artık. Sadece…Keşke beni bu kadar severken böyle yalnız bırakmasaydın. Keşke giderken kalbimin de seninle birlikte bir parçasının kopacağını bilseydin. Çünkü sen gittin.
Ama ben hâlâ o gidişinin içinde kaldım. Ve ne kadar “geçti” desem de bazı geceler içimden çocuk gibi tek bir şey söylemek geliyor: “Ne olurdu gitmeseydin?”