.

Yarbay cesur kızına sarılmak istiyordu ama yapmazdı.Ona gidip anlatması gerekiyordu,herşeyi.
Saat 05.16 gibi bir bağrıma sesi duydu Lemanın odasından geldiğini görünce koşarak odaya gitti.Kızın yatağına oturup onu sakinleştirmeye çalıştı.birkaç dk sonra Lema
“Do you know my father?”(babamı tanıyormusn)demişti
Cesur kıza bakarak
“Yes, I know him, he even entrusted you to me when he was a martyr.(evet tanıyorum,şehit olurken seni bana emanet etti) dedi.
Kız gülerek ona sarıldı.Cesur kızın saçına küçük bir öpücük kondurarak ona sarıldı.bir kaç dk sonra yataktan kalkmıştı.Lema yarbay cesurun yanında yavru kedi gibi kalıyordu.Saat 05.40 olmuştu. Lema, Yarbay Cesur'un yanından bir an bile ayrılmıyordu. Sanki yıllardır aradığı güveni sonunda bulmuş gibiydi.Cesur, kızın saçlarını usulca okşadı.“Are you hungry, Lema?” (Aç mısın, Lema?)Lema başını salladı.“No, I just want to stay with you.” (Hayır, sadece senin yanında kalmak istiyorum.)Cesur'un boğazı düğümlendi. Yıllar önce Talha'ya verdiği sözü hatırladı. Kızını bulacak, onu koruyacak ve bir gün yeniden ailesine kavuşmasını sağlayacaktı.“Then stay as long as you want, kızım.”Lema, kızım kelimesini duyunca başını kaldırdı. Sanki bu kelimeyi uzun zamandır duymayı bekliyordu.Tam o sırada kapı çalındı. İçeri Batın girdi.“Komutanım, kahvaltı hazır. Lema Hanım'ı da getireyim mi?”Cesur, Lema'nın elini bırakmadan cevap verdi.“Biz geliriz, Batın.”Batın kapıdan çıkmak üzereyken Lema seslendi.“Batın, wait!”Batın arkasını döndü.“Yes?”Lema hafifçe gülümsedi.“Will you have breakfast with us?” (Bizimle kahvaltı yapar mısın?)Batın bir an şaşırdı. Az önce herkesten korkan kız, şimdi onu da yanında istiyordu.“Of course.”
Beraber kahvaltı masasına doğru ilerlediler. Kahvaltı yaparken kimseden ses çıkmıyordu.Ama telsizden gelen ses tüm sesizliği bozdu.Efsundan
“Komutanım ravenin adamlarından birisini yakaladık.Lema ile ilgili bilgi vericeğini söylüyor”dedi Ne yapıyım
Yarbay cesur batının elinden telsizi alarak konuşmaya başladı.
“Odaya çekin efsun birazdan geliyoruz,sen geldiğimizde Lemayla kal kız korkmasın”dedi
Efsun
“Emriniz olur komutanım”dedi konuşmasını bozmadan
Lema’nın yüzünde ne olduğunu merak eden bir ifade vardı.
Cesur, Lema'nın başını okşayarak
“Nothing to worry about, kızım. I’ll be right back.” (Endişelenecek bir şey yok kızım, hemen döneceğim.)
dedi. Lema başını sallasa da Cesur'un elini bırakmak istemiyordu. Batın kıza bakarak yanında kalacağını söyledi. Cesur ise sorgu odasına doğru ilerlerken tek bir şeyi düşünüyordu: Raven, Lema hakkında ne biliyordu?
Cesur sorgu odasına girdiğinde Raven’in adamı başını kaldırıp sırıttı. “Yarbay Cesur, Lema’nın geçmişini gerçekten öğrenmek istiyorsanız bana kulak verin.” Cesur masaya yaklaşıp sertçe, “Konuş!” dedi. Adamın yüzündeki gülümseme silindi. “Lema’nın kaybolmasının arkasında sandığınızdan çok daha büyük bir sır var, Cesur”
Adam titreyen sesiyle, “Komutanım, ben her şeyi anlatırsam beni koruyacağınıza söz verin,” dedi. Cesur masaya vurdu. “Önce konuş, sonra düşünürüz!” Adam başını eğerek fısıldadı: “Lema'yı kaçıran kişi Raven değildi… Emri veren, Talha Yarbay'ın en güvendiği adamdı.” Cesur'un yüzü bir anda değişti. “İsmini söyle!” Adam tam konuşacakken kapı açıldı.