İkinci kız

BÖLÜM XXVII

İkinci Kız

Sabah gri doğdu.

Şehrin duvarlarında rüzgâr dolaşıyordu.

Elmira Lina’yı çağırdı.

Merkez binanın üst katında, küçük bir odada bekliyordu.

Masada eski bir zarf vardı.

Elmira zarfı eline aldı, Lina’ya uzattı.

“Bunu görmen gerekiyor.”

Lina temkinliydi.

Zarfı açtı.

İçinden eski, hafif yanık kenarlı bir fotoğraf çıktı.

Küçük bir kız…

Aras’ın omuzlarında oturuyor.

Aras gülüyor.

Gerçekten gülüyor.

Lina o ifadeyi hiç görmemişti.

“Bu kim?” dedi Lina, ama sesi yumuşamıştı.

Elmira cevap verdi.

“Aras’ın kızı.”

Sessizlik.

“Yıllar önce… ilk dalgada kaybetti.”

Lina’nın kalbi sıkıştı.

“Adı neydi?”

Elmira gözlerini kaçırdı.

“Söylemiyor artık.”

Bir süre sustular.

Elmira devam etti:

“Aras bir daha kimseyi evlat edinmeye cesaret edemedi.”

“Ta ki sen gelene kadar.”

Lina fotoğrafa uzun uzun baktı.

İçinde garip bir his vardı.

Kıskançlık değil.

Korku değil.

Boşluk.

---

Akşam.

Aras nöbet değişiminden dönüyordu.

Lina elinde fotoğrafla karşısına çıktı.

Aras bir anda durdu.

Yüzü bembeyaz oldu.

“Bunu nereden buldun?”

“Elmira verdi.”

Aras’ın elleri hafif titredi.

Fotoğrafı aldı.

Parmakları eski anıya dokunur gibi yavaştı.

Uzun bir sessizlik.

Lina dikkatle baktı.

“Onu çok seviyordun.”

Aras’ın sesi kısık çıktı.

“Dünyadaki her şeyden fazla.”

Boğazı düğümlendi.

“Onu koruyamadım.”

Lina bir adım yaklaştı.

“Ben onun yerini almaya çalışmıyorum.”

Aras gözlerini kapadı.

“Biliyorum.”

Derin bir nefes aldı.

Sonra Lina’ya baktı.

O bakış farklıydı.

Geçmişle bugünün arasında bir yerde.

“Onun yeri ayrı.”

Sesi kırıldı.

“Orası hep yara.”

Bir saniye durdu.

Sonra Lina’nın omzuna elini koydu.

“Ama sen…”

Yutkundu.

“Sen benim ikinci kızımsın.”

Lina’nın gözleri doldu.

“Gerçekten mi?”

Aras başını salladı.

“Bu sefer seçtim.”

“Bu sefer korksam da kaçmadım.”

Lina gözyaşlarını silmeden konuştu.

“Ben de seni seçtim.”

Aras hafifçe gülümsedi.

“Demek ki artık resmî.”

Lina küçük bir kahkaha attı, gözyaşlarının arasından.

Aras fotoğrafı ikiye katlamadı.

Yırtmadı.

Sakince cebine koydu.

“Geçmişi unutmuyorum.”

“Ama artık tek başıma taşımıyorum.”

Lina başını onun göğsüne yasladı.

Rüzgâr hafifledi.

Uzaktan şehir ışıkları yanıyordu.

Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı.

Lina’nın bağışıklığı…

---

Ya da Lina’nın bağışıklığı Aras’ın kızıyla bağlantılı çıçıksıHangisi ololsuno