İlk Çizik

Kapı kapandığında oda bir anda büyüdü.Sanki duvarlar geri çekildi,
sessizlik genişledi…
ve Miray o sessizliğin tam ortasında kaldı.Hiçbir ses yoktu.Sadece kendi nefesi.Ve kalbinin düzensiz atışı.Gözlerini tavana dikti.
Bir süre öylece baktı.Sonra… yüzü yavaşça değişti.Dayandığı o ince çizgi koptu.“Ben…” dedi kendi kendine.
Ama cümle devam etmedi.Eli hafifçe hareket etti.
Yatağın kenarına doğru kaydı.Orada bir şey vardı.Defter.Atlas’ın bıraktığı.Miray birkaç saniye ona baktı.
Sanki ona ait değilmiş gibi.Sonra… yavaşça uzandı.Parmakları titreyerek kapağı açtı.Boş.Sayfalar bomboştu.Eskiden bu görüntü ona huzur verirdi.
Sonsuz bir ihtimal gibi…Ama şimdi?Bir boşluk.Bir hiçlik.Kalemi aldı.Parmaklarının arasına yerleştirmesi bile zordu.
Kasları itiraz ediyordu.“Yapabilirim…” diye fısıldadı.
Ama sesi kendine bile inandırıcı gelmedi.Kalemi kağıda değdirdi.Çizgi çekmek istedi.Ama çizgi…Düz gitmedi.El titredi.Kontrol kaydı.Kağıdın üzerinde anlamsız, kırık bir iz oluştu.Miray dondu.Gözleri o çizgiye kilitlendi.Bir saniye…İki saniye…Sonra kalem elinden düştü.“Hayır…”Sesi çok küçüktü.Ama içindeki çöküş çok büyüktü.“Bu ben değilim…”Nefesi hızlandı.“Bu… ben değilim…”Gözlerinden yaşlar akmaya başladı.Bu sefer sessiz değildi.Omuzları sarsılıyordu.“Ben buydum…” dedi boğuk bir sesle.
“Ben çiziyordum… ben… buydum…”Defteri itti.Sanki ona ihanet etmiş gibi.Ve o an…Miray ilk kez gerçekten kaybettiğini hissetti.Kapı tekrar açıldığında…Miray hâlâ gözlerini silmemişti.Atlas içeri girdi.Bir şey söyleyecekti ama durdu.Defteri yerde gördü.Kalemi.Ve Miray’ın yüzünü.Anladı.Hiçbir şey sormadı.Sadece yaklaştı.“Hazır mısın?” dedi.Miray güldü.Ama bu gülüş kırılmıştı.“Sence?”Atlas cevap vermedi.Çünkü bu sorunun cevabı yoktu.Fizik tedavi odası soğuktu.Her şey düzenliydi.
Aletler… bantlar… metal yüzeyler…Ve Miray için…Hepsi yabancıydı.“Yavaş başlayacağız,” dedi Atlas.Miray başını salladı ama gözleri doluydu.“Kolunu kaldırmayı dene.”Miray denedi.Kasları direndi.Yüzü gerildi.“Biraz daha,” dedi Atlas sakin bir tonla.“Yapamıyorum,” dedi Miray dişlerinin arasından.“Yapıyorsun.”“Hayır—”Sesi yükseldi.“Yapamıyorum!”Kolunu bırakmak istedi.Ama Atlas nazikçe tuttu.“Durma,” dedi.Miray’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.“Acıyor…”Atlas’ın sesi bu sefer daha yumuşaktı.“Biliyorum.”“Gerçekten acıyor…”“Biliyorum.”Miray gözlerini kapattı.“Bırakmak istiyorum…”Atlas çok hafif başını salladı.“Ama bırakmayacaksın.”Miray gözlerini açtı.
Ona baktı.İlk kez… öfkeyle.“Senin için kolay!” dedi.
“Sen hissetmiyorsun!”O an…Atlas’ın yüzü değişmedi.Ama sesi değişti.“Yanılıyorsun.”Miray durdu.“Her gün… senin bıraktığın yerde kalmayı hissediyorum,” dedi Atlas.Cümle ağırdı.Ama devam etmedi.Miray anlamadı tam olarak.Ama hissetti.Bir şey vardı.Görünmeyen.Taşınan.Sessizlik birkaç saniye sürdü.Sonra Atlas tekrar:“Bir kez daha dene.”Miray nefes aldı.Titreyerek.Kolunu tekrar kaldırdı.Bu sefer…Biraz daha yukarı çıktı.Küçük bir hareketti.Ama…Gerçekti.Miray dondu.Atlas da.Göz göze geldiler.Ve o an…İlk kez aynı tarafta gibiydiler.“Gördün mü?” dedi Atlas.Miray’nın sesi çok kısıktı.“…Evet.”Gözünden bir damla daha süzüldü.Ama bu sefer…Sadece acı değildi.