ÇARPIŞMA

O çok güzel bir kızdı.
Hayat dolu… Gittiği her yere neşe taşıyan, kalbi şefkatle atan bir iyilik meleği.
Sabah evden çıktığında akşamın nasıl olacağını bilmezdi; çünkü gününü planlamak yerine kalbinin götürdüğü yere giderdi. Kentin sokaklarında dolaşır, yardıma ihtiyacı olan herkese el uzatırdı. Kimi zaman bir yaşlının poşetini taşır, kimi zaman bir çocuğun gözyaşını silerdi. Evine dönmeden önce mutlaka sokak hayvanlarını besler, hepsinin başını tek tek okşardı. Onlar onun ailesiydi.
O gün de farklı değildi.
Yine bütün gün kentte dolaşmış, yemekler pişirmiş, kapıları çalmış, kalplere dokunmuştu. Hava kararmaya başladığında evine giden patika yola saptı. Patikanın sonunda geniş bir yol vardı. O yol, hayatının ikiye ayrıldığı yer olacaktı.
Adımlarını sakin sakin atarken, uzaktan gelen far ışıkları gözlerini kamaştırdı. Pahalı ve gösterişli bir araba hızla yaklaşıyordu. Fren sesi yoktu.
Bir anlık sessizlik…
Ve sonra çarpışma.
Bedeni metrelerce havaya savruldu. Zaman yavaşladı. Gökyüzü dönüyordu. Yere düştüğünde bilinci bulanıktı; dünya karanlığa gömülürken sadece kalbinin çarpışını duyuyordu.
O an bilmiyordu…
Bu kazanın, onu geri dönülmez bir yola sokacağını…
Hayatına kocaman bir şer gibi girip, sonsuz bir hayrı doğuracak hikâyenin başlangıcı olduğunu.
Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.