“Eve Giden Ama Dönmeyen”

Hastane koridorları…
Bu sefer farklıydı.Miray sedyede değildi.
Ama yürümüyor da sayılmazdı.Yanında Atlas vardı.Adımları yavaştı.
Dengesi kırılgandı.Her adım… düşünülerek atılıyordu.“Yavaş,” dedi Atlas.Miray gözlerini devirdi hafifçe.
“Farkındayım.”Ama sesi eskisi kadar keskin değildi.Kapıya geldiklerinde durdu.Dışarısı…Çok normaldi.İnsanlar yürüyordu.
Arabalar geçiyordu.
Hayat… devam ediyordu.Miray’nın içi sıkıştı.“Garip,” dedi.“Ne?” diye sordu Atlas.“Her şey aynı… ama ben değilim.”Atlas cevap vermedi.Çünkü bu cümle… tanıdıktı.Kendi içinde bir yere dokundu.Ama neresi olduğunu çıkaramadı.Araba yolculuğu sessiz geçti.Atlas’ın elleri direksiyondaydı.Bir an…Gözleri yola değil de far ışığına takıldı.Keskin bir ışık.Bir ses.Korna mı?Fren mi?Kaşları çatıldı.Başını hafifçe salladı.“İyi misin?” dedi Miray.Atlas hemen toparlandı.
“Evet.”Ama değildi.Ve neden olmadığını bilmiyordu.