Ait olmadığım yer

Kapı açıldı.Miray içeri girdiğinde… bir an durdu.Burası onun eviydi.Ama…Sanki misafir gibiydi.Annesi mutfaktan çıktı.Yüzünde bir ifade vardı.Sevinç değildi.Rahatlama da değil.Daha çok… zorunluluk.“Gelmişsin,” dedi.Miray’nın içi hafifçe burkuldu.“Anne…” dedi.Kadın yaklaştı ama sarılmadı.Sadece baktı.“Doktor ne dedi?” diye sordu.Atlas araya girdi.“Fizik tedavi devam edecek. Süreç uzun.”Annesi başını salladı.“Ne kadar uzun?”“Kesin değil.”Kısa bir sessizlik.Sonra kadın gözlerini kaçırdı.“Yani çalışamayacak…”Bu bir soru değildi.Bir tespitti.Miray bunu hissetti.İlk kez.O sırada odadan biri çıktı.Sera.Sağlıklı.
Canlı.
Eskisi gibi.“Abla…” dedi hafif bir gülümsemeyle.Miray’nın gözleri doldu.Gerçek bir duygu.“İyisin…” dedi.Sera başını salladı.
“Evet.”Ama yaklaşmadı.Sarılmadı.Sadece durdu.Sanki aralarında görünmeyen bir mesafe vardı.Akşam…Miray odasındaydı.Her şey yerli yerindeydi.Ama…Hiçbir şey ait hissettirmiyordu.Kapının aralığından sesler geliyordu.Annesi ve babası konuşuyordu.“Nasıl olacak şimdi?” dedi annesi.“Ev geçimi zaten zor.”“Bir de bunun masrafı…”Miray dondu.“Bir süre idare ederiz,” dedi babası.“Ama bu böyle gitmez.”Sessizlik.Sonra annesi daha alçak sesle:“Eskiden en azından katkısı vardı…”O cümle…Keskin bir bıçak gibi saplandı.Miray nefes almayı unuttu.O an…Bir şey netleşti.Bu ev…Artık onun evi değildi.Ertesi gün Atlas geldi.Miray hazırdı.Ama bu sefer…Başka bir şey vardı içinde.Daha sert.Daha kapalı.“Başlayalım mı?” dedi Atlas.Miray direkt baktı.“Başlayalım.”Ama sesi değişmişti.Atlas bunu fark etti.“Bir şey mi oldu?”Miray kısa cevap verdi.“Hayır.”Yalandı.Ama Atlas zorlamadı.Fizik tedavi başladı.Bu sefer daha sertti.Daha az sabır vardı Miray’da.“Daha yukarı,” dedi Atlas.Miray dişlerini sıktı.“Zorlama beni.”“Zorlamak değil bu.”“Öyle hissettiriyor.”Atlas durdu.“Miray…”Miray gözlerini ona dikti.“Benim buna ihtiyacım var,” dedi.
“Anladın mı?”Atlas ilk kez duraksadı.“Ne demek o?”Miray bir an sustu.Sonra…İlk kez dürüst oldu.“Başka hiçbir şeyim kalmadı.”Sessizlik.Bu cümle… ağırdı.Atlas’ın içinde bir şey sıkıştı.Tanıdık.Ama eksik.“Tamam,” dedi Atlas daha yumuşak bir sesle.
“O zaman birlikte yapacağız.”Miray kaşlarını hafifçe çattı.“Birlikte mi?”Atlas başını salladı.“Elini bırakmayacağım.”Bir an…Gerçekten bırakmadı.Miray’nın titreyen eli onun elindeydi.Bu sefer sadece destek değildi.Bir bağdı.Küçük.Ama gerçek.Miray gözlerini kaçırdı.Ama elini çekmedi.