Bölümler 7Şu an: 7. Bölüm: Kanayan Yara
- 1 1. Bölüm: Aile1.788 kelime
- 2 2. Bölüm: Yıkılan Duvarlar1.616 kelime
- 3 3. Bölüm: Eski Mesafe1.282 kelime
- 4 4. Bölüm: Komutan Aladağ1.241 kelime
- 5 5. Bölüm: Maskenin Diğer Yüzü1.094 kelime
- 6 6. Bölüm: Kelimelerin Acısı1.610 kelime
- 7 7. Bölüm: Kanayan Yara1.260 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Derinlerden bir ses geliyordu. Ne söylediğini kimin dediğini seçemediğim bir sesti. Uyanmak istiyrodum. Belkide hiç istemiyordum. Her taraf karanlık korkardım Karanlıktan. Işık istiyordum. Bir ışığın yanmasını birinin o ışığı benim için açmasını istiyrodum. Belki bana yol gösterir diye... ama bu öyle bir histi ki kısa bir an geçti içimden. Bir kaç saniye sonrasında o ışığın hiç yanmamasını istedim. Birilerinin beni kurtarmasını bu savaştan beni kurtarmasını istedim. Bekledim. Ilk kez ben kendimi kurtarmak istemedim. Yüzeye çıkmak istedikçe batıyordum. Çırpındıkça canım yanıyordu. Bende artık olduğum yerde durmaya karar vermiştim. Ben savaşa, savaşa bu hale gelmiştim. İçimde ki savaş şu son bir kaç gündür hiç dinmiyordu. Bunu durduracak bir şeyler aradım. Ve buldum. Her zamankinden. "Avukat..." dedi o ince ses. Odaklanmaya çalıştım. Gözlerimi açıp cevap vermeyi denedim. Ama olmadı. Alnımda bir soğukluk hissetim. Bir anda bütün vücuduma yayıldı. Üşüyordum.
Üzerimde ağır bir yorgan yada battaniye hissettim. Yada ben öyle düşündüm bilmiyroum. Ama eğer üzerimde kalın bir battaniye varsa ben niye üşüyorum? Diye düşündüm. Ama cevap bulamadım. Sonra yine aynı ses kulaklarımda çınladı. "Avukat... Aç o güzel gözlerini" bu sefer karanlığın ucunda bir parlaklık gördüm. Ona tutundum. Bırakmayı göze alamazdım. Işığa doğru koştum. Ama elimden kayıp gidiyor gibi hissediyordum. Gözlerimi aralamaya çalıştım. Olmadı. Dudaklarımdan bir inleme döküldü. Duyuldu mu? Emin değilim ama alnımda ki soğukluk kısa bir süreliğine gider gibi oldu. Sonra yine alnıma bir şey konuldu. Ne olduğunu anlayamıyordum. Ama ben oldukça üşüyordum. Bu sefer daha da soğuk ve ıslaktı. Sanki karların üzerine bırakılmış gibiydim. Alnımda ki soğukluk tenime işlemeye başlayınca aralık olan dudaklarımdan bir inleme daha firar etti. Aynı saniyelerde yalvaran bir ses kulağıma geldi. "Lütfen avukat." Dedi.
Kimdi bu?
Tekrar gözlerimi aralamayı denedim. Ve bu sefer başardım. Zorda olsa açtım gözlerimi. İlk Beyaz tavan bana merhaba dedi. Daha sonra ise Murat. "Avukat" bu sefer heyecanlıydı. Bakışlarım sol tarafıma kayınca Murat'ın endişeli gözleri ile karşılaştım. Bana az önce seslenen oydu. Titreyen çenemi kontrol altına almaya çalışırken zorlukla konuştum. "Ç-çok... soğuk" Kelimeler ağzımdan zar, zor çıkmıştı. Murat anında "Hastaneye gidelim" dedi. Başımı olumsuz anlamda iki yana salladım. Hastaneye gitmezdim. Gidemezdim. Bakışlarım etrafta gezindi. Hala Murat'ın evindeydim. Beni yatak odasına getirmişti. Yatağın karşısında beyaz bir giysi dolabı vardı. Murat'ın olduğu sol tarafta da küçük bir pencere, sağ tarafta açık kapı vardı. Yine bana göre Küçük bir odaydı. Kafamı hafifçe sola doğru çevirip yukarı bakınca komidinin üstünde beyaz bir leğene konulmuş suyu gördüm.
Sanrım alnımda bir havlu var.
Yaşadığım aydinlanma ile kafamı biraz daha yukarı kaldırınca yanan gece lambası ile karşılaştım. Az önce uyanmaya çalışırken gördüğüm ışık bu olmalıydı. Belkide benim kafamda kurduğum bir şeydi bilmiyordum.
Şu anda tek bildiğim şey deli gibi üşüdüğüm
Başımı Tekrar aşağı doğru indirince Murat'ın endişeli Bakışlarına maruz kaldım. "Hastaneye gidelim" diye ısrar etti tekrar. Büyük ihtimalle ateşim vardı. Komidinin üzerinde ki suda bu yüzdendi. "A-ateşim mi var b-benim?" Kelimeler ağzımdan zorlukla dökülüyordu. Çenem dahil her yerim titriyordu. Murat ağır, ağır başını salladı. O suyun neden orada olduğunu şimdi anlıyordum. Ama garip olan kısım Üzerimde neden battaniye veya yorgan olduğuydu? Ateşi olan kişinin üzerinde ki herşey çıkarılır dı. Bu detayı Murat'ın acemiliğine verdim. Normalde böyle bir hataya düşecek insan değildi. Tekrar önüme döndüm. Bakışlarım beyaz dolapta gezindi. "Avukat... Allah aşkına hastaneye falan gidelim. Çok ateşin var" kısa bir an bakışlarımız kesişti. Ne kadar çaresiz baktığını şimdi farkediyordum. Ama olmazdı. Gitmezdim. Gözlerimi kaçırdım. Boynum sağ tarafıma düştü. Uykum vardı ve donuyordum. Soğuk daha da uykumu getiriyordu. Gözlerim yavaş, yavaş kapanırken Murat'ın "uyuma" diyen sesi bana engel oldu.
Kapanmaya yeltenen gözlerimi tekrar açtım. Tabi bu en fazla birkaç dakika sürmüştür. Ateş uykumu getiriyordu. Benim ise buna dayanamıyordum. "Avukat" bakışlarım Murat'a döndü. "Ateşin düşmüyor. Ve ben ne yapacağımı bilmiyorum" gözlerinde ki çaresizlik ve korku içimi acıttı. Askerdi. Rütbesini veya nerede nasıl görev yaptığını bilmiyordum. İlgimi çekmiyordu. Tek bildiğim askeriyede acımasızlığı ile ün salmış bir asker olduğuydu. Ve Böyle korkulan bir komutanın benim için bu kadar çaresiz bir hale düşmesi garibime gidiyordu. Daha fazla endişe dolu bakışlarına dayanamayıp "kaldır beni" dedim emir veren bir sesle. Murat anında yerden ayaklanıp yorganı çekti. Ona uzattığım kollarımdan beni tutarak yatakta oturur bir pozisyona getirdi.
Alnıma sudan dolayı yapışmış olan havluyu çekip aldı. Leğenin içine koyup tekrar bana döndü. Kalkmam için elini bana uzattı. Halsizce elini tuttum. Önce ayaklarımı aşağı sarkıtıp sonra ayağa kalktım. Daha doğrusu denedim. Çünkü Murat'ın elini ne kadar tutsamda titreyen vücuduma laf geçirmedim ve yatağa kendimi bıraktım. Elim ayağım tutuyor, bütün gücüm boşalmış gibiydi. "Alayım mı kucağıma?" Murat'ın sorusu ile kafamı ona doğru kaldırdım. Görüşüm bile net değildi.
Hatta ben direkt şizofrene falan bağlamış olabilirdim.
Çünkü Murat'tan iki tane görüyordum!
"S-sen niye iki tanessiinn?" Kelimeler birbirine dolanıyrodu. Adam akıllı konuşamıyordum. Murat'ın pardon Murat'ların bir ağız dolusu küfür ettiğini ve söylenerek beni çevik bir hareketle kucakladığını seçebildim. Bir anda kendimi yerden iki metre yukarda bulunca hem ateşin verdiği halsizlik hemde başımın boşluğa gelmesi ile kafam geriye doğru düştü. Murat'ın eli belimde olduğu için başım boşlukta onun hızlı adımları ile bir o tarafa bir bu tarafa sallanıp duruyordu.
Nereye gidiyordu bu? Tuvalet o tarafta değil ki.
Tuvalet neredeydi ya?
Kafam allak bullak olunca en sonunda düşünmeyi bıraktım. Zaten ona da halim kalmamıştı. Gözlerimin önüne karanlık gökyüzü gelince nereye gittiğimizi anlamam uzun sürmedi.
Biz tuvalete gitmiyorduk.
Murat beni hastaneye götürüyordu!
Kalp atışlarım hızlansada bir şey diyemedim. Belki başka bir yere gidiyoruzdur. Ben ateşten hayal falan görüyorumdur. Az öncede Murat'ı iki tane gördüm mesela. Bu da öyle bir şey olabilirdi. Evet öyledir. Bir anda görüş açım gökyüzü dışında başka bir şey görünce kalp atışlarım hızlandı.
Murat beni arabaya bindirmişti!
Dehşetle gözlerim açıldı. Kapıyı kapatmak üzere olan Murat'a "dur..." dedim ama çoktan kapı sert bir şekilde yüzüme kapandı. O da sürücü koltuğuna geçti. Başımı ona zorlukla çevirebildim. "Nereye?" Murat yüzüme bile bakmadan acilen ile arabayı çalıştırdı ve son gaz ilerlemeye başladı. Başım zonkluyor, gözlerimi zor açık tutuyordum. Şu anda yolda olmamız hayal bile olabilirdi. Ondan bile emin değildim. "N-nereye?" Diye sordum kısık sesimle. Ama cevap nefesimi kesmeye yetti. "Hastaneye!"
Ne demek hastaneye?
Gözlerim dehşetle açıldı. Hastane olmazdı. Bir daha oraya gitmezdim. Nefesim hızlandı. Göğsüm hızla inip kalkmaya başladı. Korkuyla elimi Murat'ın khayoluna koydum. "Hayır" hala tir, tir titriyordum. "Ne hayırı Avukat! Sen ateşten öleceksin hala hayır diyorsun" diye haykırmasıyla yerimden sıçramam bir oldu. Bunu fatketti mi? Bilmiyorum ama yoluma devam edip anayola çıktı.
Hastaneye gidiyorduk...
Olmazdı. Ben oraya adım atamazdım.
"L-lütfen... ne olursun y-yapma" tüm vücudum hem ateşin verdiği titreme hemde Hastaneye gidiyor olmanın korkusuyla zangır, zangır titriyordu, dişlerim birbirine vuruyordu. Ama Murat beni umursamadan devam etti. Bakışlarım akıp giden yola kayınca geçmişin zehirli sarmaşığı zihnimi ele geçirmeye başladı. Kesik, kesiklerdi. Ama hepsi içimde ki küçük çocuğu dışarı çıkarmaya yetiyordu.
Bir an geldi gözümün önüne biri beni kolumdan tutmuş zorla hastaneye doğru sürüklüyordu.
"Madem kaçtın yürü şimdi!" Diye haykırdı. Bileğimi ondan kurtarmaya çalışmıştım. Olmamıştı.
Gözümden bir damla yaş süzüldü.
Bir an daha geldi. "Bırak beni! Anne" diye bağırdım etrafa. Kimse gelmedi sesimi kimse duymadı. Ama kadın hırçın bir şekilde bana döndü. "Annen seni kurtaramaz. Annen seni kurtaracak olsaydı. Seni bir yetimhane köşesine atıp gitmezdi. Yürü şimdi!"
Kimsesiz çocukların hiç kabuk bağlamayan yarası: Anne
Müdür o gün beni yurttan kaçtığım için ceza olsun diye zorla hastaneye götürmeye çalışıyordu. Gözümden bir damla yaş daha düştü. Devamını biliyordum. Ama hatırlamak istemiyordum. Ben hastaneye gidemezdim. Ölürdüm ama bir daha oraya gitmem. Ve Murat beni şu anda son gaz eceli korkumun yanına götürüyordu. Son bir yaş daha düştü kucağıma bana göre hayatımın en mantıklı kararını verdim. Ya gidecektim. Yada... kapı kolunu tuttuğum gibi açtım "Avukat..." Murat son anda müdahale etmeye çalıştı ama olmadı. Ben kapıyı açtığım gibi son sürat giden arabadan kendimi aşağı attım. En son gördüğüm şey ani frenle duran arabaydı... sonrası ise ilk kez karanlık olmadı.
Sonrası Sedef Hanım'ın gülümseyen yüzü oldu.
Bölüm etkileşimi
