Bölümler 7Şu an: 1. Bölüm: Aile
- 1 1. Bölüm: Aile1.788 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2. Bölüm: Yıkılan Duvarlar1.608 kelime
- 3 3. Bölüm: Eski Mesafe1.282 kelime
- 4 4. Bölüm: Komutan Aladağ1.241 kelime
- 5 5. Bölüm: Maskenin Diğer Yüzü1.094 kelime
- 6 6. Bölüm: Kelimelerin Acısı1.610 kelime
- 7 7. Bölüm: Kanayan Yara1.260 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
O magazinler de yada sosyal medyada gördüğümüz hayatların bir yalandan ibaret olduğunu şimdi daha iyi anlıyordum.
Kendi hayatım da dahil
Hayır, ben öyle zengin bir ailenin çocuğu değildim. Bu noktaya en aşağıdan basamakları düşe kalka çıkmıştım. Hiç kimse elimden tutup beni kaldırmamıştı. Bende isterdim yanımda bir ailem olsun, her zaman bana destek çıksın. Ama hiç olmamıştı.
Yıllar önce ben iki yaşımdayken biri gelip beni bir yetimhane kapısının önüne bırakıp gitmişti. Onun kim olduğunu hiç bilemedim. Bilmekte istemedim zaten. Şu anda eli kolu uzun bir ağır ceza avukatıydım. İstesem ailemi bulurdum.
Ama beni yetimhaneye bırakan kadını veya adamı ne olursa olsun beş metre uzağımda bile görmek istemiyordum. Beni kaybetmeyi göze alanı öğrendiğim an ben zaten onu silerdim. Dönüpte göz ucuyla da olsa arkama bakmam.
Diye düşünürdüm.
Ama öyle olmuyormuş işte.
Kan kanı çeker derlerdi.
İnanmazdım...
Şu anda ise kendi öz kardeşimin odasında onun işlediği suçların kaç yıla tekabül ettiğini hesaplıyorum.
Çoğu kişinin hayalini kurduğu ama yaşayamadığı o hayatı yaşayan Hanlı ailesi
Beni zamanında hiç acımadan yetimhaneye veren o aile... bir çocuklarını nasıl büyüttüler bilmem ama ben hiç iyi büyümemiştim. Benim psikolojimin bozuk olması gerekirken psikolojisi bozuk çocuğu oynayan karşımdaki tekli koltukta oldukça rahat bir şekilde oturan Sinan Hanlı...
Onun sağında kalan ikili koltukta bacak, bacak üstüne atmış; ağzımdan çıkacak olan iki çift lafı nefesini tutarak bekleyen ünlü iş adamı Volkan Hanlı.
Ve benim solumda Sinan'ın ise sağında kalan üçlü koltuğun en köşesine benim tam yanıma büzülmüş, ellerini önde birleştirip beni hüzünlü ama biraz da donuk gözlerle izleyen Sedef Hanlı.
Dün akşama beni arayıp evlerinde bir görüşme ayarlamak istediklerini söylemişlerdi. Başta ne diyeceğimi bilememiştim. Ama sorna kısa bir an düşünüp kabul etmiştim. Onlar benim kim olduğumu biliyorlar mı? Emin değilim ama ben onların kim olduğunu biliyordum.
İki gün önce çok yakından tanıdığım ve sıkı bir dostluğumuzun olduğu asker arkadaşım benimle görüşmek istediğini söylemişti. Ben başta bunu normal bir buluşma zannedip her zaman ki neşeyle söylediği yere gitmiştim. Ama bana anlattığı şeylerle şok olmuştum.
"Senin isimlerine bile bakmak istemediğin ailen şu her yerde ünlü olan Hanlı ailesiymiş" ilk başta duyduklarına asla inanmamıştım. Ama sonra bana verdiği dosyaya bakınca doğru söylediğini anlamıştım. O gün onun yanında sessizce ayrılıp evime dönmüştüm.
Ne bağırmıştım, ne de gözümden tek bir damla yaş düşmüştü. Düşmezdi de. Ben hayatımda o kadar çok acı çekmiştim ki bu beni bir gram bile acıtmamıştı. Ben normalde de mesafeli ve soğuk biriyimdir. Ama şu an onlara karşı ekstra soğuktum.
Hiçbirinin yüzünü göresim yoktu. Hele ki şu anda bu kadar suça rağmen karşımda rahatça oturabilen benden tam sekiz yaş küçük kardeşimin yüzünü görmeye hiç istemiyordum.
Elimde ki dosyayı kapatıp masanın üzerine bıraktım. Aynı saniyeler de Hepsinin gözleri beni buldu. "Durum nedir?" Diye sordu Volkan Bey "anlat bakalım avukat" dedi Sinan. Ve bir şey demese de beni izleyen gözleri merakla büyüyen Sedef Hanım.
"Tahmini on yıl kadar" Sinan sırtını koltuğa yasladı. Volkan Bey bacağını indirip ofladı. Sedef Hanım yine hiçbir şey demedi.
Bu kadında bir haller var ama ne?
"Teslim olmayacağım" Sinan'ın dedikleri ile kaşlarım havalandı. "Valla hakim sana teslim olup olmadığını sormayacak kusura bakma" kaşlarımı tekrar aşağı indirdim. Birde teslim olmayacakmış sanki sana sordular! Sinan'ın gözleri benimkiler ile buluştu. "Sen işini yaptın ve bitti. Benim hakkımda ağzını sıkı tuttsan iyi edersin avukat"
Öyle çabuk sinirlenen biri değildim. Ama sinirlenirsem de gözüm hiçbir şeyi görmezdi işte. Birinden bir kere gıcık kaptım mı bir daha o kişiyle ayrılana kadar uğraşırdım.
Ve şu anda da Sinan Hanlı'ya aşırı derecede gıcık olmuştum.
Kafamı hafifçe iki yana sallarken "Sence Ben neden avukat oldum?" Diye sordum. "Ne bileyim niye avukat oldun böyle soru mu olur?" Diyerek sitem etti. Bende onun gibi sırtımı koltuğa yasladım. "Dışarıda ki akılsızlar içeri tıkabilmek için" dememle beraber Sinan'ın Volkan Bey'e bakması bir oldu.
Hiçbiri benden böyle bir cevap beklemiyordu. Sinan'ın gözünde küçükte olsa bir korku yakaladım. Ama bunu gizlemeyi çok iyi başarıyordu. Sinan ve Volkan Bey birbirlerine bakıp tekrar bana döndüler. "Bildiğim kadarıyla müvekkiliniz ile aranızda konuşulan şeyler mesleki sır oluyor" dedi ve ekeldi. "Bu durumda bunu hiçkimse ile paylaşamazsınız"
Sinan Hanlı kurtarıcısına döndü ve gol olduuuu! Kafamda ki maç sesi kulaklarımda yankılandı.
Her yaptığı şeyde onun arkasını temizleyen onu her kötülüğe karşı koruyan Volkan Hanlı'nın sıralarda kendi başına ağaç gibi kök salmaya çalışan kızından haberi bile yoktu. Ben yardım için her etrafıma bakındığımda bir kişiyi bile bulamamıştım. Sinan ise ah dese yanına koşanlardı
Bende az önce Volkan Bey'in yaptığı gibi bacak, bacak üstüne attım. "Benim müvekkilim siz olmadığınıza göre bu sizi hiç ilgilendirmez" diyerek onu tersledim. Soylediklerinde haklı olabilirdi. Ama benim muhatabım o değildi.
Birine kafayı takarsam çok pis uğraşırım ve uğraştırırım.
Volkan Bey'in gözlerinde beni çağırmanın pişmanlığı vardı. Evet, kızını evinde ağırlamaktan rahatsızdı. Bunu gizlemeye bile hiç çalışmıyordu.
O kadar mı sevmiyordu beni?
Benim Sinan'la aramda ne fark vardı?
Derin bir nefes verdim. Hem daha fazla bu konuyu uzatmak istemediğim için hemde onların yüzünü görmek istemediğim için düşüncelerimden sıyrılıp ayağa kalktım. Eğilip oturduğum koltuğun yanında duran krem rengi çantamı aldım ve omzuma taktım. Dudaklarıma zoraki bir gülümseme yerleştirip hepsinde teker, teker göz gezdirdim.
"İyi günler" dedim ve hızla adımlarla büyük kapıya doğru ilerledim. Hepsinin Sırtımda ki bakışlarını hissedebiliyordum. Ama dönüpte bakmadım.
Onlar buna değmezdi.
Topuklu botlarımın yerde çıkardığı ses kulağıma geldikçe adımlarımı daha da sert atıyordum. Kapının yanında duran hizmetçi bana kapıyı açınca ona da tebessüm edip kendimi dışarı attım. Arabama doğru bir kaç adım atmıştım ki arkamdan kapanan Kapının sesi gelince durdum. Derin bir nefes verdim. Hanlı ailesi bu kadardı işte. Sorunlu, ukala evlat kurtarıcı, zengin baba birde heykel bir anne.
Bir kaç nefes alıp verdikten sorna arbaya doğru ilerledim. Asker yeşili arabamın yanına varınca önce arka kapıyı açıp çantamı içeri fırlattım. Sonra ise sürücü kapısını açmıştım ki arkamdan gelen çığlıkla durmak zorunda kaldım. Az önce çıktığım evden acı dolu bir kadın çığlığı daha koptu.
Hızla arkamı dönüp çıktığım kapı ile bakıştık. Öyle hızlı dönmüştüm ki saçlarım yüzüme çarpmıştı. Saçlarımı bir elimle geriye doğru savurup kapıya doğru koştum. İçeriden gelen çığlık ve ağlama sesleri yükseliyordu. Kapıyı yumrukladım.
Daha iki kere vurmuştum ki beni az önce kapıda karşılayan hizmetçi bu sefer tahta kapıyı girmem için sonuna kadar açmıştı. "Ne oluyor" diye sordum içeri girerken. "Panik atak geçiriyor efendim"
Kim ve neden panik atak geçiriyor?
Aldığım cevapla birlikte hızlı ve çevik adımlarla solana doğru ilerledim.
Ama kapıda gördüğüm manzara kısa bir süre durmama neden oldu. Sedef Hanım koltukta oturuyor ve aynı zamanda bağıra, bağıra ağlıyordu. Volkan Bey onu kollarından tutmuş zapt etmeye çalısıyrodu.
Onu sevmiyor olabildim. Yada kızgın olabilirdim ama buna da izin verecek değildim.
Sedef Hanım gözyaşlarının arasında Volkan yapma, nefes alamıyorum diye bağırıyordu. Volkan Bey'in arkasında beliren hizmetçi eline bir iğne ile onlara doğru yaklaşıyordu. Sedef Hanım iğneyi görünce gözlerini büyük bir korku kapladı. Ve daha da çırpınmaya başladı. Kollarını eşi Volkan Bey'den kurtamaya çalışıyordu. Sedef Hanım bu seferde hayır, istemiyorum diye yalvarmaya başladı. Gördüklerim sertçe yutkunmama neden oldu.
Bu manzaraya daha fazla seyirci kalmayıp hemen olaya dahil oldum. Ilk Sedef Hanım'ın ellerini tutan Volkan Bey'e yapıştım. Volkan Bey koluna yapışan eli görünce bana sinirle baktı. "Bırak kadını" dedim dişlerimin arasından. Sedef Hanım beni görünce ağlayışı bir anda durdu. Yanaklarına akan yaşlar arasında derin ve düzensiz nefesler almaya başladı.
Beni kurtarıcısı gibi görüyordu. Peki benim kurtarıcım kim olmuştu? Ben ağladığımda kim yardıma koymuştu? O an kendime kızdım. Onlar sana kaç yıl yardım etmemiş sen de bırak ne halleri varsa görsünler diye fısıldadı şeytan. Ama içimde ki merhamet ağır bastı.
Volkan Bey sinrili gözlerini bana dikip "Bırak kolumu aklı yerinde değil." diye çıkıştı ama şu anda ona odaklanacak durumda değildim. Sedef Hanım'ın ellerini Volkan Bey'den kurtardım. Elinden tuttuğum gibi kaldırıp çıkışa doğru hızla ilerledim. Volkan Bey arkamızdan geliyordu. "Hemen Bırak karımı" bunu duyunca bir anda adımlarım durdu. Damarlarımda dolaşan öfke tüm vücuduma zehir gibi yayıldı. Ve ben bunun önüne geçemedim.
Geçmekte istemedim.
Peşimizden gelen Volkan Bey'e sinirle döndüm. "Ben bu kadını sana yâr eder miyim sanıyorsun!"
O Sinan salağı ortalıkta yoksa bu ilk kez olan bir şey değildi.
Yoksa araya maydanoz gibi girerdi.
Tekrar kapıya doğru döndüp neredeyse koşarak ilerledim. "Onunla benim aramda olan şeyler seni ilgilendirmez" hala arkamızdan gelmeye devam ediyrodu. Tam kapıyı açıp dışarı çıkacaktım ki bir anda Sedef Hanım elimi sıktı. Ne olduğunu anlamak için arkamı döndüm.
Beni durduran kişi Sedef Hanım değildi. Volkan Bey bize yetişip Sedef Hanım'ı kolundan yakalamıştı. O ise beni bırakmamak için elimi sıkmıştı. Bakışlarımı Sedef Hanım'dan ayırıp Volkan Bey'e bakınca delici bakışları ile karşılaştım. "Ya şimdi karımı bırakırsın yada polis çağırırım" işaret parmağımı kaldırıp yüzüne yaklaştırdım.
"Hadi çağırsana seni mi alıyorlar yoska beni mi bende bir göreyim!" Diyerek ona kafa tuttum.
Kim olursa olsun hiçkimse başka birine istemediği bir şeyi yaptıramaz!
Volkan Bey sesini bile çıkartamadı. Çünkü haklı olduğumu o da iyi bir şekilde biliyordu. Elimi sanki can simidi gibi tutan Sedef Hanım'ı da alıp dışarı çıktım. Arabaya doğru ilerledim. Vardığımda sağı kapıyı açıp Sedef Hanım'ı yönlendirdim. O bindikten sonra üzerine eğilip emniyet kemerini çektim.
Kemer elime yeterli seviyede gelince Sedef Hanım'ın üzerinden geçirip yerine soktum. Geriye doğru çekilecektim ki Sedef Hanım'ın bakışları ile durmak zorunda kaldım. Bana öyle bir bakıyordu ki sanki ona yardım eden tek kişi benmişim gibi bakıyordu. Hüzünlü bakıyordu. Ve aynı zamanda donuk... az önce yanakalarına akan yaşlar hala kurumamıştı.
Elimi kaldırıp ıslak olan yanağına doğru yaklaştırdım. Ve yanağının üzerinde ki yaşları sildim. Bu kadar yakınlaşınca Lavanta kokusu burnuma doldu, içimdeki o sert rüzgar bir anlığına dindi. Ona bu kadar yakın olmak, uzun süredir kilitli tuttuğum merhamet kapısını zorlamıştı. Geri çekilirken nefesim düzensizleşti.
Normalde kimsenin benim duvarlarımı bu kadar çabuk aşmasına izin vermezdim; ama bu kadının gözlerindeki kimsesizlik, bana aynadaki o üzeri yırtık içinde olan, ağlamaktan gözleri kızarmışve bir kenara çekilmiş kendi yaralarını kendisi kapatmaya çalışan çocuğu hatırlatıyordu.
Lavanta kokusu..
Evet, ondan aldığım koku aynen taze toplanmış lavanataya benziyordu. Sonra bir anda yetimhanede o vicdansızların bana yaşattığı şeyler geldi aklıma. Ben orada can çekişirken onlar burda hiçbir sıkıntı çekmeden yaşayıp gitmişlerdi.
Ona bu kadar yakın olmak istemediğim için elimi yanığından çekip doğruldum. Bu halini görmek içimde ki mesafeyi indirmeye çalışmıştı. Ama içimde ki öfke buna engel olmuştu. Kapıyı kapatıp sürücü tarafına geçtim. Bende yerime yerleşip arabayı çalıştırdım ve hızla bu lanet yerden çıktım.
Demir kapının yanında ki korunmalar zaten çıkacağımı anladıkları için çoktan bana kapıyı açmışlardı. Bahçeden çıkıp arabayı son hızla ana yola doğru yola sürdüm. Havayı kara bulutlar kaplamış, yağacak gibi duruyordu. Benim üzerimde kaban vardı. Ama Sedef Hanım üzerinde sadece siyah bir kazakla duruyordu.
Bunu farkedince ona döndüm. Kucağında ki elleri titriyordu. başını cama yaşamış, donuk bakışlarla akıp giden yolu izliyordu.
O donuk bakışların altında ne yatıyordu?
O sessiz kadının içinde neler oluyordu?
Daha fazla üşümemesi için klimayı sıcağa ayarlayıp çalıştırdım. Sıcak hava yüzüme çarptığında tekrar Sedef Hanım'a döndüm. Sormak istediğim çok soru vardı ama onuda daha fazla yormak istemediğim için soramıyordum.
Dönüpte nereye gidiyoruz diye bile sormamıştı. Mantıken sorması lazımdı. Ama ağzını açıp tek bir kelime bile dememişti. Önüme dönüp tekrar yola odaklandım.
Bu işin sonu nereye varırdı? bilemiyordum
Ama o evde bir şeylerin döndüğü kesindi!
Bölüm etkileşimi
