Avukat kitap kapağı

3. bölüm / 7

3. Bölüm: Eski Mesafe

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: 3. Bölüm: Eski Mesafe

Gözlerimi yavaş, yavaş araladım. Ilk dikkatimi çeken şey cama vuran zayıf güneş ışıklarıydı. Güneş daha yeni doğuyor, karanlık ışığa yenik düşünüyordu. Saatin erken olduğunu hala azda olsa gece mavisi olan havadan anlıyordum.
Niye bu saatte uyandım ki?
Bakışlarımı pencereden ayırıp tam tekrar uyumayı deneyecektim ki kollarımın arasında hissettiğim ağırlık ile afalladım. Ne dolduğunu anlamak için kafamı aşağı doğru eğdim.
Hayatımda verdiğim en kötü karar aşağıya bakmaktı!
Evet, bundan şu anda kesin olarak emindim. Hayatımın en büyük hatasını yaparak aşağı baktım. Ve kollarımın arasında başı göğsüme yaslı, kollarını ise bana dolamış, mışıl mışıl uyuyan Sedef Hanım'ın saçları ile karşılaştım. Gerçekten şu anda yerin dibine giresim vardı. Benimde korktuğum senaryo buydu işte!
Sedef Hanım'la gece beraber yattıktan sonra ben o uyuyana kadar yanında dururum, sonra kalkarım diye düşünmüştüm. Ama işler hiçte planladığım gibi gitmemiş, ve bende onunla beraber uyumuştum. Kollarımın arasında sanki bana can simidiymişim gibi sarılmış bir halde uyuyan kadına baktım. Ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Geriye it, sana sarılmasın dedi şeytan zamanında senin yanında sarılacağın biri var mıydı? , gece seninle yatacak biri var mıydı? Diye devam etti.
Yoktu...
Gece benimle yatacak biri olamamıştı. Korktuğum zaman yanıma gelen biri olmamıştı, sarılıp uyuyacağım biri hiç olmamıştı. Ben içimde bir savaş var diye boşuna demiyordum. Benim içimde geçmişin ve merhametin savaşı vardı. Geçmiş kazanırsa merhametimi bir kanera bırakmış olacaktım Ama merhamet kazanırsa da geçmişe ihanet etmiş olacaktım.
Derin bir nefes verdim. Tam ne yapacağım diye düşünürken cebimde ki telefonum titremeye başladı. Kolumu yavaşça Sedef Hanım'ın başının altından çekip yataktan olabildiğince sessiz bir şekilde kalktım.
Umarım uyanmazdı.
Aralık olan kapıdan koridora sıyrılıp aşağı indim. Cebimde ki telefonu çıkarıp kimin aradığına baktım. Sinan Hanlı yazısı ile karşılaşınca sağlam bir küfür savurdum. Balkona doğru ilerledim. Kapıyı açıp dışarı çıktığımda telefon titremeye devam ediyrodu.
Bu salak niye şimdi beni arıyor?
Beyefendiyi daha fazla bekletmeden telefonu açıp kulağıma götürdüm. "Ne var?" "Annem nerede?" Diye sordu sert bir sesle. Soruya soruyla karşılık veriyor. "Ben nereden bileyim senin annen nerede!" Diye tersledim. Sinirli olduğu her halinden belliydi. Ama hiçte umrumda değildi. "Avukat" diye kükredi. Durmadı ve devam etti. İçinde ki sinir benim cevap vermemi bile beklemiyordu.
"Sen kimsin ya? Sen kimsin ki benim annemi alıp götürüyorsun? Senin vasfın ne avukat?" Hiçbir şey Söyleyemedim. Haklıydı.
Ben kimdi ki...
Telefonu yüzüne kapatıp arka cebime attım. Baştan sona kadar haklıydı. Ben sadece bir avukattım. Balkonun demirine ellerimi dayayıp gözlerimi kapattım. Bir daha açmayı ise hiç istemedim. Canım acımıştı. Hemde hiç olmadığı kadar.
Neden bu kadar acıyor?
Gözlerimi tekrar açtım. Dün gece indirdiğim duvarları tekrar milim, milim geri döşedim. Kimseye indirmemem gerektiğini hayat bana bir kere daha öğretmişti. "Gerizekalısın sen! Sen varya en büyük aptalsın!" diye söylendim. Sedef Hanım'ı uyandırmaya gitmek için arkamı döndüm. Ama Sedef Hanım Çoktan uyanmıştı.
Evet, Sedef Hanım uyanmış, balkon kapısının eşiğinde dikiliyordu.
Ama ben bu kadına boşuna heykel demiyorum.
Ne ara uyandı da, ne ara yanıma geldi? Hiçbir şey anlamamıştım. Yada ben Sinan'ın söylediklerine takılıp geldiğini duyamamıştım. Bilemiyorum. "Ne zamandır oradasınız?" Diye sordum soğuk bir sesle. Ne kadar duymuştu?
"En başından beri" diye mırıldandı. Evet, Sinan'ın söylediklerini duymuş olmalıydı. Sinan'la hoparlörde konuşmamış olsam bile telefonumun sesi yüksekti. Duyulurdu. "Anladım. Bende sizi uyandırmaya geliyordum." Yüzünde Hiçbir mimik oynamıyordu. Ve bu benim deli ediyordu.
Bir tepki ver be kadın!
"Sizi eve götüreceğim" diyerek devam ettim. Tepki vermesini bekledim. Ve evet sonunda konuşmamış olsa bile bir cevap vermişti. Gözleri büyüdü. Ve bu sefer gözlerinde bir duygu oluştu. Ama hiç beklediğim bir duygu değildi.
Sedef Hanım'ın gözleri korkuyla büyüdü.
Sinan'ın söylediklerini hatırla. Onların ailesi seni ilgilendirmez!dedi şeytan. Haklıydı. Ne olduğu, aralarında ne geçtiği beni ilgilendirmezdi. Koskoca kadın sonuçta. Kapıya doğru ilerleyip yanından geçtim. Mutfağa doğru ilerlerken "kahvaltı edelim. Çıkarız birazdan" dedim.
Mutfağa geldiğimde o da peşimden geliyordu. Buzdolabının açıp içinden malzemeleri aldım. Kapağını kapattıktan sonra tezgaha malzemeleri bırakıp salataları yıkmaya başladım. Dönüp bakmasamda Sedef Hanım'ın nefesini yüzümde hissebiliyrodum. Sağ tarafıma gelmiş, dibimde duruyordu. Ve büyük ihtimalle bana bakıyordu.
Ama ben ona yan gözle bile bakmadım. Kendimi tanıyordum. Bakarsam yine Sinan'ın sözlerini es geçer, kim olduğumu unutabilirdim.
Bugünde nerede duyacağımızı öğrendik. Elhamdülillah.
Sinan salağı Sağ olsun.
Suyu kapatıp dolaptan bir tabak aldım. Salataları elimde doğrarken en sonunda dayanamayıp başımı Sedef Hanım'a doğru çevirdim. "Buyurun" evet, tam tahmin ettiğim gibi dibimde dikilmiş beni izliyordu. Bir süre yüzüme öylece baktı. Benim elimde ki salatayı doğrayıp domatesi almak için önüme dönmüştüm ki Sedef Hanım bana cevap verdi. "Neden?"
Bilerek anlamamazlıktan geldim. "Ne neden?" Diye sordum bende. Bu sefer cevap vermek için şaşırtıcı derecede beklemedi. "Neden geri dönüyoruz?" Dedi yüksek sesle. Evet, sesi çıkmıştı. Bir önceki gibi mırıldanmamıştı. Domatesi doğmaya başlarken cevap verdim. "Ben sizi o halde görünce aldım buraya getirdim." Dedim ve devam ettim. "Ama ben aileden biri değilim. Sizi öyle istediğim gibi alıp başka bir yere getiremem. Öyle bir vasfım yok"
Domates bitince bıçağı bir kenara bırakıp ellerimle tezgaha dayandım. Başımı ona doğru çevirip kaşlarımı kaldırdım. "Dimi" sessizce ne cevap vereceğini bekledim. Hayır demesini istedim, Senin bir vasfın var. Demesini istedim, sen benim kızımsın demesini istedim.
Ama olmadı. Demedi...
Bakışlarını benden kaçırıp başını hafifçe aşağı, yukarı sallayarak beni onayladı. Ben ilk kez birinin benim sahiplenmesini istedim. Evet, kulağa çok saçma geliyor olabilir ama bir yere ait olmak istedim. Belkide birinin beni sevmesini istedim. içimde ki küçük kız sevgiye o kadar muhtaçtı ki...
Önüme dönüp ellerimi yavaşça tezgahtan ayırdım. Sedef hala olduğu yerde durmaya devam ediyrodu. Lavaboya doğru ilerleyip suyu açtım. Ellerimi yıkamaya başladım. O su tenime değdikçe sanki biri içimde ateş yakıyor, bütün o duygusallığımı ateşin altına odun diye atıyor gibiydi.
Ellerimi yıkayıp suyu kapattım. Bütün bedenimle yavaşça Sedef Hanım'a döndüm. "Biz kahvaltı etmeyelim. Biz direkt hazırlanalım ve çıkalım. Sinan ve Volkan Bey beklemesin" dedim yanından geçip çıkışa doğru ilerledim. Askılıktan beyaz kabanımı alıp üzerime geçirdim. Çantamı almak için salona doğru yönelmiştim ki Sedef Hanım'da mutfağın kapı eşiğine çıktı. "Arabada bekliyor olacağım" dedim ve salona girdim.
Koltuğun üzerinde ki çantamı alıp tekrar çıkışa doğru ilerledim. Mutfağın önünden geçerken Sedef Hanım olduğu yerden bir adım bile kıpırdamamıştı. Yüzüne bakmamaya dikkat ederek yanından geçip dışarı çıktım. Yüzüme soğuk hava çarptı. Kapıyı arkamdan kapattıktan sonra arabaya gidemedim. Sırtımı kapıya dayadım. Soluklanıp, kendime gelmeye çalışırken içeriden bir ağlama sesi yükseldi.
Kaşlarımı çatarak ne olduğumu anlamak için pencereye doğru ilerledim. Eve ışık girsin diye perdesini açtığım camdan baktığımda gördüklerim ile bir kere daha kafam allak bullak oldu. Sedef Hanım çıkarken onu bıraktığım yere çökmüş sarsıla, sarsıla ağlıyordu. Saçları önüne gelmiş yüzünü görmemi engelliyordu. Ellerini önünde birleştirmiş, Bir elini ötekinin üzerine koymuştu. Başını öne doğru eğdiği için yüzünü tam olarak göremiyordum.
Neydi bu kadının derdi?
Neden bir gün boş bakarken diğer gün ağlıyordu?
Ne istiyordu?
Pencerenin önünden çekilip daha fazla bu görüntüyü izlemek istemediğim için arabaya doğru ilerledim. Önce çantamdan anahtarı çıkarıp arabayı açtım. Kapılar açılınca içine bindim ve arkamdan kapıyı kapattım. Çantamı arka koltuğa fırlatıp başımı cama dayadım. Gün daha yeni başlamıştı. Ve ben güne Hanlı ailesinin dramı ile merhaba demiştim. Sabah, sabah ailecek sinirimi bozmayı başarmışlardı.
Oğlu bin tane suça bulaşıp ben teslim olmayacağım der, babası onu kurtarır, anası kendi çocuğunu yetimhaneye bırakır. Ha sonra birde hiç utanmadan oturup ağlar! Saçma sapan işler ya! Kendi kendime hepsine ayrı, ayrı kızarken Sedef Hanım'ın arabaya doğru geldiğini gördüm.
Ne ara dışarı çıkmıştı?
Az önce ki halinden eser yoktu. Yine gözleri boş bakıyordu. Sessiz ve tepkisiz Sedef Hanım'a dönüşmüştü. Ona verdiğim pijamaları değiştirmiş, dün ki siyah takımı giymişti. Yine üstü incecikti. Ve yine üşüyecekti. Arabaya gelince yanıma oturdu. Kapıyı da arkasından kapattıktan sonra ani bir kararla üzerimde ki kabanı çıkartıp yüzüne bakmadan ona uzattım. Kısa bir süre kabana bakıp en sonunda sessizce aldı. Ona yan bir bakış atınca kabanı üzerine geçirdiğini gördüm.
Bende üzerimde krem rengi bir gomlek ile kaldım. Isıtıcıyı açmadan Arabayı çalıştırdım. Gerek yoktu. Önce geri, geri verdim. Sonra yola doğru çevirip anayola çıkmak için topraklı bir yola girdim. Ve Sedef Hanım'ı ait olduğu yere bırakmak için uzun bir yola girdim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

37okunma 5beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…