Avukat kitap kapağı

2. bölüm / 7

2. Bölüm: Yıkılan Duvarlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: 2. Bölüm: Yıkılan Duvarlar

Sedef Hanım'la beraber uzun bir yoldan sonra iki yıl önce kafa dinlemek için aldığım dağ evine gelmiştik. Yol boyunda ağzını bıçak açmamıştı.
Ve elleri sürekli titremiş, arabadan inene kadar yolu takip edip durmuştu.
Sanki arabada olmaktan rahatız oluyor gibiydi. Ama yinede bir şey dememişti. İnkar etmek istesem de çok beklemiştim bana bir şeyler anlatmasını...
Ama olmamıştı işte.
Ondan özür beklemiyordum. Ama yinede o titreyen ellerini omzuma koyup halimi sormasını bekledim. İçimde bir köşede geçmiş ile özlemin bir savaşı vardı. Diğer köşede ise merhamet ve adaletin savaşı vardı. Her yerim kanlı, bıçaklı bir savaş alanıydı.
İçimde ki savaşı dindirmenin tek yolu şu anda yatakta ölü gibi uyuyan kadındı. Volkan Bey ve Sinan farklıydı. Sinan içimde ki adaletlin sonunu getirmek isteyen kişi, Volkan Bey ise öfkemi harlayan kişiydi. Ama Sedef Hanım...
Ben öyle duvarlarımı çabuk indiren biri asla olmadım. Bu zamana kadarda kimseye indirmedim. Ama Sedef Hanım'ı böyle gördükçe içimde bir yerlerde ona karşı bir merhamet oluşuyordu.
Uçta bir yerlerde de özlem...
Ama Sedef Hanım bırak benim özlemimi dindirmeyi bence kendisinin bile farkında değildi. Bir kere ruhu ölmüş gibiydi. Konuşmuyordu, tepki bile verdiği yoktu. Geldiğimiz gibi onu dinlenmesi için ikinci katta bir odaya çıkarmış, bedenlerimiz uyduğu için kendi pijamalarımdan bir takım vermiştim.
Şu anda ise benim beyaz pijamalarımın içinde yatakta uyuyakalmıştı. Aşağı yemek hazırlamak için inmiştim. Sonra ise ne yaptığını merak edip yukarı bakmaya çıkmıştım ki onun yatakta uyuyan halini görünce kendimi köşede ki tekli koltukta onu izlerken bulmuştum.
Öyle masum uyuyordu ki... düşüncelerimden çıkmak için kafamı hafifçe öne eğip iki yana salladım. Karanlık odada sadece pencereden sızan ay ışığı sayesinde yüzünü görebiliyordum. Işığı açma zahmetinde bulunmamıştı. Bende o istemiyor diye hiç dokunmamıştım.
Tahmini olarak tam bir saattir uyuyordu. Ve bu bir satte pozisyonunu hiç değiştirmemişti. Elini bile kıpırdatmamıştı. Hareket eder diye sessizce oturduğum yerden onu izliyordum. Ama hala bir belirti göstermiyordu. Bu durum gitgide beni korkutmaya başlamıştı.
O senin halini bir kere olsun merak etti mi? Etmedi. Sen niye bu kadar endişeleniyorsun? Diye fısıldadı şeytan.
Kadını ölüme terk edecek değildim.
Yavaşça Ayağa kalkıp yanına ilerledim. İki parmağımı boynuna doğru götürüp şah damarının üzerine koydum. Ve parmaklarımın arasında sanki zorla atan nabzını hissettim. Yaşamayı niyeti yok gibiydi. Ama yaşamak zorundaydı. Bana yirmi yıllık bir borcu varken hiçbiri ölemezdi.
Parmaklarım hala boynunun üzerindeyken yüzüne doğru döndüm. Ilk dikkatimi çeken uzun kirpikleri oldu. Yay gibi uzun kirpikleri vardı. Dolgun dudakları ve estetik gibi duran kıvrımlı burnu yüzünü daha bakılası bir hale getiriyordu. Ama yüzünde ki güzelliği bozan şey çatık kaşlarıydı. Rüyasında ne görüyorsa kaşları çatılmıştı. Kahve saçları yastığa dağılmış, hala uyuyordu. benim dokunmamla bile irkilmemişti.
Elimi kaldırıp yüzüne dokunmak istedim.
Ama onu uyandırmaktan hemde uyanırsa ne diyeceğimi bilemediğim için durdum. Yüzünü incelemeye bir son verip parmaklarımı boynundan çektim. Üzerinde ki yorgan beline inmişti. Yorganı alıp boynuna kadar çektim ve kapıya doğru sessiz adımlarla ilerledim.
Aralık olan kapının arasından sıyrılıp arkamdan tamamen kapattım. Merdivenlere ilerleyip aşağı indim ve Mutfağa gittim. Dağ evinin bana yetecek Küçük bir mutfağı vardı. Böyle olmasıda hoşuma gidiyordu. Fazla yer kaplamadan işimi halledip çıkıyordum.
Ağır adımlarla buzdolabına doğru ilerledim. Kapağı açıp içinden bir içki şişesi çıkardım. Normalde evde biri varken içemeyi sevmezdim. Ama içimde ki savaşı durdurmanın bir yolu yoktu. Ve ben yukarda sanki benden daha çok yardıma ihtiyacı varmış gibi görünen kadını gördükçe daha da içesim geliyordu.
Tezgahın üzerinde ki dolaptan bir rakı bardağı çıkarıp içine içki doldurdum. İçki olduğuna emindim ama rakı mıydı? Tam emin değildim. Çokta ilgilenesim yoktu. Doldurduğum bardağı alıp salona geçtim. Kendimi koltuğa bırakıp içkiden bir kaç yudum aldım.
Ve gözümden akan bir çift yaşa engel olamadım.
Ağlamayı sevmezdim. Ama bazen öyle şeyler oluyrodu ki tam ben herşey çok güzel dediğim zamanda yine beni geriye çekiyordu. Yine herşey bir tarafa dağılıyordu. Ve ben her zaman yine herşeyi toplayıp hayatıma devam ediyordum.
Ama bu sefer dağılan ben oldum.
Beni hiçkimse toparlamadı.
"Niye" diye fısıldadım. "Neden bana bunu yaptınız?" Kelimeler istemsizce ağzımdan dökülüyordu. Gözümden akan yaşlara engel olamıyordum. Volkan Bey'in gözlerinde ki pişmanlığı görmüştüm. O an belli etmemiştim. Ama o pişmanlık beni öyle bir dağıtmıştı ki...
Düşüncelerimde boğulurken, İçkiden bir yudum daha almak için bardağı dudaklarıma yakınlaştırmıştım ki yukarıdan gelen çığlıkla bardak elimden kayıp tuzla buz oldu. Ağlayışların arasına yangın deyişi karıştı.
Yangın mı?
Hızla koltuktan kalktım. Cam parçalarının üzerine basıp merdivene koştum. Basamakları üçer, beşer çıkıp yukarı vardım.
Hızla Sedef Hanım'ın odasına daldım. Ve gördüklerimle kaskatı kesildim. Sedef Hanım odanın ortasında dizlerinin üzerine yığılmış, Bağıra, bağıra ağlıyordu. Kafasını yerden kaldırmıyor, Yangın var, çocuğumu bulun diye ağlıyordu.
Çocuğumu bulun mu?
Sinan'dan bahsediyor olmalıydı.
Sertçe yutkunup, kendime geldim ve ona doğru yaklaştım. Yüzünü iki elimin arasına alıp bana bakmasını sağladım. Beni görünce nefes alış, verişleri dahada hızlandı. Kafasını hafifçe çevirip çaresizce etrafa bakındı."Yok. Yangın var ama o yok" dedi gözyaşlarının arasında. Ortalıkta yangın falan yoktu ama o kimi arıyordu onu bilmiyordum.
Bende kafamı onun bakındığı tarafa doğru hafifçe yakınlaştırıp onun bana odaklanmasını sağlamaya çalıştım. "Tamam sakin ol. Kim yok söyle bana bulalım." Şu anda yangından çok onun bana söyleyeceği isimle ilgileniyordum. Bir kriz geçiyordu. O yüzden yangın var diye bağırmıştı.
Titreyen dudaklarının arasından tek bir kelime döküldü
"Kızım." Ve ekeldi. "Kızımı bulamıyorum" aldığım cevap beni bozguna uğrattı.
Senin kızın karşında.
Diyemedim.
Çok istedim ama bunu şu anda dersem hepten çığırından çıkabilirdi.
O yüzden sustum.
Yüzünde ki ellerimi çekip ayağa kalkmaya çalıştı. Ama gücü yetmeyip tekrar olduğu yere yığıldı. Bakışları beni buldu "kalkamıyorum." Dedi çaresizce. Dilimle dudaklarımı ıslattım çözüm odaklı düşünmeliydim. Şu ana kadar fazla içmediğime dua ettim. Ayağa kalkıp onu kollarının altından tutup kaldırmaya çalıştım. Bu sırada o hala ağlayıp, bulamıyorum diye mırıldanıyordu.
Onunda biraz olsun kendisini kaldırması ile sonunda yatağa oturtabilmiştim. "Benim Gitmem lazım" diye mırıldandı. Tekrar Elleriyle yataktan destek alıp kalkmaya çalıştı. Tam öne doğru düşecekti ki onu kolundan yakaladım. "Bırak be-" lafını bölüp araya girdim. "Yangın falan yok tamam mı? sakin ol."
Kafasını şiddetle iki yana salladı. "Hayır. Hayır her yer yanıyor." Düzensiz ve hızlı nefesler alıyor, gitgide kötüleşiyordu. Yüzünü tekrar iki elimin arasına aldım. "Bak şimdi beraber nefes alıcaz sonrada kızını bulucaz tamam mı?" Dedim yumuşak bir sesle. Kızın lafını duyunca beklemediğim bir şekilde ikna olup kafasını aşağı, yukarı salladı.
Derin bir nefes içime çektim. Verirken "bir" dedim i harfini uzatarak. "Yok" diye mırıldandı. Bir nefes daha aldım. Yine verirken "İki" dedim. "Yangın dedi.
Üçüncü nefese geçtim. "Üç" dedim sakince "Hayır" diye mırıldandı. Gözyaşları durmuş, kahveleri bana odaklanmıştı. Nefesi ise düzene girmekte zorlanıyordu. "Dört" diyerek aynı şekilde devam ettim. "Gitmeliyim" dedi. Ben her nefes alıp verirken o da beni tekrar ediyordu. Her seferinde nefesi biraz daha düzene girdi. Benim her söylediğim sayıdan sonra bir şey dedi.
Son bir nefes verirken "on" dedim yavaşça. "Kızım..." diye ekledi. Bunu benim gözlerimin içine bakarak söylemişti. Bu sefer nefes alamayan ben oldum.
O an kalbime öyle bir yumru oturdu ki... aldığım her darbede sessizce ördüğüm bütün o duvarların tek bir lafla yıkıldığını hissettim.
Bu kelimeyi bana hiç kimse böyle söylememişti. Belki de ben bu kadar anlamlı bakmamıştım. Bilmiyorum. Şu anda tek bildiğim şey bir daha duymak isteyeceğim kelimeler arasına girdiğiydi. Düşüncelerimden çıkıp ağlamaktan gözleri kızarmış, Sedef Hanım'a bakakaldım.
"Daha iyi misiniz?" diye sordum. Ama sesim bir fısıltıdan farksızdı. Bir süre bana öylece baktı. Sonra ise gözlerini benden kaçırırken kafasını belli belirsiz aşağı, yukarı salladı. Ellerimi yüzünden çektim. "Aşağıda bir şeyler hazırladım. İsterseniz gelin" dedim. Ama o beni duymuyor gibiydi. Sisli Gözleri arkamda bir taraflara odaklanmış, donuk bir şekilde dalıp gitmişti.
Onun görüş açısına girmek için kafamı sağ tarafa doğru kaydırdım. "Sedef Hanım" dedim. Yumuşak bir sesle. Bana bakıyordu ama kafası başka yerdeydi. Elimi kaldırıp yüzünü avcumun içine aldım. "Beni duyuyor musunuz?" O an kahveleri titreşti. "Efendim" diye fısıldadı.
"Iyi misiniz?" Diye sordum tekrar. Başta bir tepki vermedi. Sanki kafası sisli ve benim sorduğum sorular ona ulaşmıyor gibiydi. Bu halini görünce bende daha fazla zorlamak istemedim. Ayağa kalkıp yastığını düzelttim. Omzuna dokunduğum gibi bana kafasını döndürmesi bir oldu.
"Biraz yatın, dinlenin." Diyerek onu yatması için ikna etmeye çalıştım. Bir bana, birde yastığa baktı. Ama tekrar bir farkla bana yumuşak yastığa ise korkarak bakmıştı.
"Hayır, yatmayacağım" dedi ve tekrar önüne döndü. Yatmaktan korkuyor gibiydi. Bu hali içimi acıtmış, boğazıma bir yumru oturmasına neden olmuştu. Kafamda ki sorular çoğalsa da cevaplarını alabileceğim biri yoktu. O yüzden zihnimi dolduran soruları mecburen geriye ittim.
"Beraber yatalım" istemsizce kelimeler ağzımdan dökülüverdi. Bunu söylememle beraber öyle hızlı bana döndü ki ben bile bu kadarını beklemiyordum. Eğer uyuyarak kendine gelecekse onunla bir geceliğine aynı yatakta yatabilirdim. Tekrar "olur mu?" Diye sordum. Onay almak istercesine.
Yavaşça yataktan kalktı. Başta sendeledi ama son anda dengesini zorda olsa sağlayabildi. Yatağın diğer tarafına ilerleyip yorganı açtı. Sessizce yatağın ucuna kıvrıldı. Yüzü bana dönüktü. Ama bana bakmıyordu.
Şimdi ben yanına yatmalı mıyım?
Bence benimle yatmak istemse de o da yatmazdı. Bir kaç dakika bunu düşündüm. Sonra ise yanına yatmam gerektiğine karar verip bende yatağın diğer ucuna kıvrıldım. O benim yüzümü görüyordu, bende onun...
Kahvelerinin arasında açığa çıkmaya çalışan bir sevgi gördüm. Daha doğrusu sevgi kırıntısı. Bir yanım bu ölesiye istiyor diğer yanım ise böyle bir şey olursa nasıl karşılık vereceğini düşünüyordu. Ben daha ne yapacağıma karar verememişken Sedef Hanım beni rahatlatacak bir hamlede bulunup ağlamaktan kızarmış olan gözleri yavaş yavaş kapandı. Biraz tereddüt etsem de bende ona uyup gözlerimi kapadım.
Bu gece ilk kez mantığım değilde duygularımla hareket etmiştim. Adamına göre değiştirdim. Ama insanlar herkese karşı öyle olduğumu sanıp bana yakınlaşmaya çekinirdi. Aslında bana iyi olana bende iyiydim. Ama kimse bunu anlamamıştı.
Sanrım Sedef Hanım hariç.
Dışarıdan nasıl gözüktüğümü az, çok tahmin edebiliyrodum. O da benim Volkan Bey'e yada Sinan'a nasıl davrandığımı görmüştü. Ama şu anda bana güvenip benimle yatmayı kabul etmişti. Bana güvenmese benimle aynı yatağa yatmazdı. Herhalde yatmazdı. Yani zihni bulanık değilse ki öyle gibi duruyor.
Bu kadının nesi var?
O evde benim şahit olduğum şeyler neydi?
Hanlı ailesi benim hakkımda ne biliyor?
Kafamda o kadar çok soru vardı ki...
Bu gece sorularımın cevabını alamayacağımı bildiğim için hepsini de kafamın bir kenarına bırakıp karanlığa teslim oldum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 6beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…