Bölümler 6Şu an: Karanlık Anlaşma
Bölüm Sözü: "Bazen en büyük düşmanına el uzatmak, kendi uçurumundan aşağı atlamaktır."
Gece yarısı yaşanan o sert karşılaşmanın üzerinden iki gün geçmişti. Deniz, o gece yerden aldığı ve gizlice çantasına attığı siyah USB belleğe bakarak odasında volta atıyordu. Teoman o gece sadece hız yaptığı için değil, peşindeki adamlardan kaçarken bu belleği düşürdüğü için oradaydı. Deniz bunu fark etmişti ama henüz içindekilere bakmaya cesaret edememişti.
Kapının sertçe çalınmasıyla irkildi. Evde tek başınaydı; annesi Nuray Hanım ve ablası Sıla hastanedeydi. Kapı deliğinden baktığında, koridorun loş ışığında duran Teoman’ı görünce kanı dondu.
Kapıyı açmadan arkasından seslendi. "Burada ne işin var? Git yoksa polisi ararım!"
Teoman, kapının dışından derin bir nefes aldı ve alçak ama net bir sesle konuştu. "Polisi ararsan, dün gece benim adamlarımın elinden aldığın o belleğin içindeki suç ortaklığını da açıklamak zorunda kalırsın Deniz. Kapıyı aç. Sadece beş dakikan var."
Deniz'in eli kapı koluna gitti. Bu adam her şeyi biliyordu. Kapıyı hızla açtığında Teoman, hiç izin istemeden içeri süzüldü ve kapıyı arkasından kapattı. Küçük salonda varlığıyla tüm havayı doldurmuştu.
"Belleği ver," dedi Teoman, elini uzatarak. Gözleri buz gibiydi ama bakışlarında garip bir sabırsızlık vardı.
Deniz bir adım geri çekildi ve elini cebine attı. "Vereceğim. Ama bir şartla."
Teoman’ın tek kaşı alayla havaya kalktı. "Bana şart mı koşuyorsun?"
"Evet," dedi Deniz, sesinin titrememesine özen göstererek. "Ablam Sıla’nın ameliyatı için gereken parayı karşılayacaksın. Borç olarak. Mezun olup çalışmaya başladığımda kuruşuna kadar ödeyeceğim. Yoksa bu bellek yarın sabah savcının masasında olur."
Salonda derin bir sessizlik oldu. Teoman, karşısında duran bu ufak tefek ama gözü kara kıza hayranlıkla karışık bir öfkeyle baktı. Yavaşça Deniz’e yaklaştı. Deniz duvara yaslanana kadar adım atmaya devam etti. İki elini Deniz’in başının iki yanından duvara yaslayarak onu tamamen hapsetti.
Teoman’ın nefesi Deniz’in yüzüne çarpıyordu. "Sen çok tehlikeli bir oyun oynuyorsun Deniz," diye fısıldadı Teoman, gözleri kızın dudaklarıyla gözleri arasında gidip gelirken. "Bana şantaj yapan hiç kimse ertesi sabahı göremedi."
Deniz, kalbinin göğüs kafesini parçalayacak gibi atmasına rağmen bakışlarını kaçırmadı. "O zaman ilk ben olurum. Kabul mü, değil mi?"
Teoman kısa bir an duraksadı. Bu kızın zekası ve cesareti, etrafındaki sahte insanlardan sonra ona ilaç gibi gelmişti. Başını hafifçe yana eğdi ve dudaklarının kenarı tehlikeli bir gülümsemeyle kıvrıldı.
"Kabul," dedi Teoman. "Ama parayı karşılıksız vermem. O bellek bende kalacak, sen de borcun bitene kadar benim özel hukuk danışmanım olarak yanımda çalışacaksın. Gözümün önünden bir saniye bile ayrılmayacaksın."
Deniz şaşkınlıkla gözlerini açtı. "Ne? Senin yanında mı?"
Teoman geri çekildi ve cebinden çıkardığı siyah kartviziti masanın üzerine bıraktı. "Yarın sabah saat sekizde Erdem Holding'de ol. Geç kalırsan anlaşma bozulur."
Teoman kapıyı açıp çıkarken Deniz arkasından bakakaldı. Az önce şeytanla bir anlaşma yapmıştı ve bu anlaşmanın bedelini kalbiyle ödeyeceğinden habersizdi.
Bölüm Sonu Sorusu: Sizce Deniz bu anlaşmayı kabul etmekle hayatının en büyük hatasını mı yaptı, yoksa kaderini mi değiştirdi? Yorumlarınızı bekliyorum!
Bölüm etkileşimi
