Bölümler 6Şu an: Ateşle Atılan İmza (FİNAL)
FİNAL): Ateşle Atılan İmza
Bölüm Sözü: "Bir fırtına ancak kendi denizini bulduğunda diner, bir yangın ise ancak ait olduğu kalpte söner."
Gecenin karanlığı şehrin üzerine çökerken, Boğaz’ın serin rüzgarı yalının geniş terasında uğulduyordu. Dün geceki davet ve depoya yapılan baskın, tüm dengeleri altüst etmişti. İçerideki köstebeğin babası Hakan Erdem ile gizlice iş birliği yapan Leyla olduğu ortaya çıkmış; Teoman ve ağabeyi Aras, tek bir hamleyle hem şirketteki hainleri temizlemiş hem de Leyla’yı hayatlarından sonsuza dek çıkarmıştı. Ama asıl fırtına, o geceden sonra Teoman ve Deniz arasında kopmuştu.
Deniz, elindeki dosyayı yavaşça masanın üzerine bıraktı. Ablası Sıla’nın ameliyatı başarıyla geçmiş, sağlığına kavuşmuştu. Teoman’a olan tüm borcunu, kazandığı ilk büyük davanın ücretiyle kuruşuna kadar ödemişti. Artık aralarındaki o zorunlu sözleşmenin hiçbir hükmü kalmamıştı.
Terasın cam kapısı açıldı ve Teoman dışarı çıktı. Üzerinde her zamanki kusursuz takım elbisesi yoktu; siyah bir kazak giymişti ve ilk kez o yenilmez, soğuk zırhından sıyrılmış görünüyordu.
"Gidiyor musun?" diye sordu Teoman. Sesi her zamanki gibi otoriter değil, aksine yorgun ve derindi.
Deniz, Boğaz’ın karanlık sularına bakarken derin bir nefes aldı. "Sözleşmemiz bitti Teoman. Borcumu ödedim, ablam Sıla iyileşti. Artık senin karanlık dünyanda kalmam için bir sebep yok."
Teoman yavaş adımlarla Deniz’in yanına yaklaştı. Aralarındaki mesafeyi kapatıp tam karşısında durdu. Gözleri, Deniz’in gözlerinin en derinindeki o inatçı ışığı arıyordu.
"Sebep yok mu?" dedi Teoman, sesindeki o tehlikeli ama bir o kadar da savunmasız tınıyla. "Beni kendi karanlığımdan çekip çıkardın Deniz. Kalbimin etrafındaki bütün duvarları yıktın. Şimdi enkazın ortasında beni tek başıma bırakıp gidemezsin."
Deniz’in kalbi göğüs kafesini zorlarken başını kaldırıp ona baktı. "Senin dünyan çok tehlikeli Teoman. Ben fırtınalara alışığım ama senin ateşin ikimizi de yakar."
Teoman elini yavaşça kaldırıp parmak uçlarıyla Deniz’in yanağına dokundu. Dokunuşu, buz gibi görünümünün aksine sıcacıktı.
"O zaman birlikte yanarız," diye fısıldadı Teoman, alnını Deniz’in alnına yaslarken. "Sen benim fırtınamsın Deniz. Ben senin sığınağınım. Benden kaçamazsın, çünkü artık nereye gidersen git yolun bana çıkacak."
Deniz, aylardır direndiği o duyguya nihayet teslim oldu. Gözlerini kapatıp ellerini Teoman’ın göğsüne koydu. Teoman’ın hızla atan kalbini hissettiğinde, dudaklarında ilk kez gerçek bir gülümseme belirdi.
"Kabul," dedi Deniz fısıltıyla. "Ama bir şartla. Bu hikayede kuralları artık ikimiz birlikte koyacağız."
Teoman, dudaklarının kenarındaki o tanıdık, kendinden emin gülümsemeyle Deniz’i kollarının arasına çekti. "Sen nasıl istersen..."
İki zıt kutup, nefretle başlayan bu oyunda kendi kaderlerini yazmıştı. Mürekkeple atılan o mecburi imza ateşle mühürlenmiş, geriye sadece sarsılmaz bir aşk kalmıştı.
SON
Yazardan Not:
Buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim! Sizlerle birlikte hayallerime ulaşacağıma yürekten inanıyorum. Bunlar daha ilk adımlarım; inşallah çok daha güzel ve heyecanlı kurgularla yeniden sizlerle olacağım. Desteğinizi göstermek için beğenmeyi ve düşüncelerinizi yorumlarda paylaşmayı unutmayın lütfen. Yeni hikayelerde görüşmek üzere!
Bölüm etkileşimi
