Bölümler 6Şu an: Karanlığın İçindeki Kıvılcım
Bölüm Sözü: "Bazı çarpışmalar kaza değildir. Kaderin iki inatçı ruhu birbirine mühürleme şeklidir."
Gece yarısını çoktan geçmişti. Yağmur, İstanbul’un kirli sokaklarını yıkarken Deniz, elindeki dosyaları göğsüne bastırmış hızlı adımlarla ara sokaktan ana caddeye çıkmaya çalışıyordu. Ablası Sıla’nın hastane masrafları için aldığı ek iş, onu hiç bilmediği karanlık bir mahallenin ortasına sürüklemişti.
Tam köşeyi dönecekti ki, duyduğu sert fren sesiyle olduğu yerde çakılı kaldı. Siyah, camları tamamen filmli lüks bir araç hemen önünde durdu. Kapı hızla açıldı ve içeriden uzun boylu, siyah takım elbiseli, bakışları gece kadar karanlık bir adam indi.
Teoman, az önce neredeyse çarpacağı kıza öfkeyle baktı. Ancak sokak lambasının titrek ışığı kızın yüzüne vurduğunda, Teoman’ın kaşları hafifçe çatıldı. Korkudan titremesini beklediği o gözlerde zerre kadar panik yoktu. Aksine, meydan okuyan bir öfke parlıyordu.
"Gecenin bu saatinde, bu sokakta ne işin var?" diye sordu Teoman. Sesi o kadar soğuk ve otoriterdi ki, normal bir insanı olduğu yere mıhlamaya yeterdi.
Deniz, çenesini dikleştirdi ve bir adım öne çıktı. "Asıl senin bu hızla ara sokakta ne işin var? Az kalsın beni eziyordun!"
Teoman’ın dudaklarının kenarı, alaycı bir şaşkınlıkla yukarı kıvrıldı. Yıllardır karşısında kimse sesini yükseltmeye cesaret edememişti. Bu kız ise hem canını zor kurtarmış hem de ona hesap soruyordu.
Teoman kıza doğru bir adım attı. Aralarındaki mesafe kapandığında, Deniz onun soğuk parfümünün ve tehlikeli aurasının etkisini hissetti ama geri adım atmadı.
"Cesaretin güzel," dedi Teoman, gözlerini Deniz’in gözlerinden bir saniye bile ayırmadan. "Ama yanlış yerde, yanlış adama denk geldin. Şimdi arkana bile bakmadan buradan git. Yoksa bir dahaki sefere bu kadar şanslı olmazsın."
Deniz, onun bu tehditkar tavrına karşı alayla gülümsedi. "Tehditlerin beni korkutmaz. Benim yolumdan çekil, yeter."
Deniz, Teoman’ın omzuna hafifçe çarpıp yanından geçerek uzaklaştı. Yere düşen siyah USB belleği ise az önce kimseye fark ettirmeden çantasına atmıştı bile.
Teoman ise arkasından bakarken, yıllardır ilk kez göğsünün ortasında garip bir sıcaklık hissetti. Yanına yaklaşan ağabeyi Aras’a döndü ve tek bir cümle kurdu: "Kim olduğunu, nerede yaşadığını, nefes aldığı her saniyeyi bana getirin. Bu hikaye burada bitmedi."
Bölüm Sonu Sorusu: İlk karşılaşma nasıldı? Sizce Deniz o USB belleğin içindekileri öğrenince ne yapacak? Yorumlarda buluşalım!
Bölüm etkileşimi
