Bölümler 6Şu an: Fırtına Sonrası
Bölüm Sözü: "Duvarların ne kadar yüksek olursa olsun, içeri sızan tek bir ışık tüm karanlığı bozmaya yeter."
Teoman’ın o keskin uyarısının ardından odada derin bir sessizlik çökmüştü. Leyla, öfkesinden dudaklarını ısırarak kapıyı sertçe çarpıp çıkarken Deniz, kalbinin göğüs kafesini zorlayan ritmini sakinleştirmeye çalışarak kendi masasına geçti. Bu adamın yanındayken gardını bir saniye bile indirmemesi gerektiğini artık çok iyi biliyordu.
Saatler ilerlemiş, İstanbul’un üzerine akşamın koyu karanlığı çökmüştü. Erdem Holding’deki neredeyse herkes evine gitmiş, koskoca katta sadece ikisi kalmıştı. Teoman, masasının başındaki yoğun dosyaların arasına gömülmüş, kaşları çatık bir şekilde telefonla konuşuyordu. Sesi her zamanki gibi sert ve otoriterdi.
Deniz ise önündeki sözleşmeleri incelerken yorgunluktan gözlerinin kapandığını hissetti. Başını masanın kenarına koyup sadece birkaç dakikalığına gözlerini dinlendirmek istedi.
Telefonunu kapatan Teoman, odadaki derin sessizliği fark edince başını kaldırdı. Deniz’in masanın üzerinde uyuyakaldığını görünce duraksadı. Yavaşça yerinden kalktı ve ses çıkarmamaya özen göstererek Deniz’in masasına yaklaştı.
Gün boyu kendisine meydan okuyan, gözlerinden ateş saçan o hırçın kız gitmiş; yerine masum ve savunmasız bir yüz gelmişti. Teoman’ın yüzündeki o sert ifade, farkında bile olmadan yumuşadı. Üzerindeki siyah ceketi çıkardı ve Deniz’in omuzlarına yavaşça örttü.
Tam geri çekilecekti ki, Deniz uykusunda hafifçe kıpırdandı ve elini masanın üzerindeki kağıtların arasına uzattı. Teoman eğilip Deniz’in yüzüne düşen saç tutamını kulağının arkasına sıkıştırdı. Parmak uçları kızın yanağına değdiğinde, Teoman’ın içinde yıllardır unuttuğu garip bir sıcaklık yayıldı.
"Bana ne yapıyorsun sen?" diye fısıldadı Teoman, kendi sesine bile yabancılaşarak.
O sırada odanın kapısı sertçe açıldı ve içeri uzun boylu, şık giyimli bir kadın girdi. Elindeki çantayı sıkıca tutan Leyla'nın gözleri, Teoman’ın Deniz’e bu kadar yakın durduğunu görünce öfkeyle kısıldı.
"Teoman?" dedi Leyla, sesindeki şaşkınlık ve kıskançlığı gizleyemeyerek. "Senin ceketinin bu kızın omuzlarında ne işi var?"
Gürültüyle irkilen Deniz, gözlerini hızla açtı. Karşısında kendisine nefretle bakan Leyla'yı ve hemen yanında buz gibi bir ifadeye bürünen Teoman’ı görünce neye uğradığını şaşırdı.
Teoman, az önceki yumuşak halinden eser kalmamış bir şekilde doğruldu ve Leyla'ya soğuk bir bakış attı. "Buraya randevusuz gelemeyeceğini sana kaç kez söyledim Leyla?"
Leyla ise Teoman’ı duymazdan gelerek gözlerini Deniz’e dikti. "Demek yeni oyuncak bu. Ama bilmediği bir şey var; bu oyunda kuralları ben koyarım."
Deniz, omuzlarındaki ceketi yavaşça düzeltti ve ayağa kalkıp Leyla’nın tam karşısında durdu. Gözlerindeki o tanıdık meydan okuma yeniden parlamıştı. "Ben kimsenin oyuncağı değilim. Ama sen yanlış kapıyı çaldıysan, çıkış hemen arkanda."
Teoman, ikisinin arasındaki bu kıvılcımı izlerken dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Hikaye şimdi çok daha tehlikeli ve heyecanlı bir hal alıyordu.
Bölüm Sonu Sorusu: Teoman’ın Deniz’in üzerini örtmesi kalplerin yumuşamaya başladığının ilk sinyali mi sizce? Peki Leyla’nın bir sonraki hamlesi ne olacak? Yorumlarda buluşalım!
Bölüm etkileşimi
