7Bölum Küllerinden Doğmak

Ateş’in parmakları
omuzundan yavaşça çekildiğinde, Defne bıraktığı o sıcaklığın yok oluşuyla içten içe ürperdi. Rüzgâr sertleşmiş, denizin dalgaları kıyıya daha öfkeli çarpmaya başlamıştı. Adamın teklifi zihninde çınlıyor, gururu ile acı gerçeği arasında sıkışıp kalan ruhunu ikiye bölüyordu. Bir mafya liderinin sığınağına girmek, kendi elleriyle ateşe yürümek demekti; ama adliyedeki o kokuşmuş düzenin yüzüne çarptığı kapılardan sonra başka çaresi kalmadığını da biliyordu.
Omuzundaki el yavaşça çekildiğinde Defne, o kısa anın bıraktığı sıcaklığın sahilin soğuk rüzgârıyla bir anda silindiğini hissetti. Gözlerinden süzülen yaşlar çenesine doğru ilerliyor, rüzgârda dalgalanan saçlarına karışıyordu. Babasının ona bıraktığı o kutsal emaneti, adalet bayrağını yere düşürmemek için verdiği onca mücadelenin bir çırpımda harcanmış olması içinde derin, onarılmaz bir boşluk yaratmıştı. İşini, cübbesini, geçmişini ve hayallerini ellerinden almışlardı; geriye sadece bu hırpalanmış gururu ve içindeki sönmeyen ateşi kalmıştı.
Ateş birkaç adım uzaklaşmışken, kadının hıçkırıklarının arasında zar zor duyulan o titrek ama inatçı sesini duyup durdu. Defne başını yavaşça kaldırdı, yaşlı ve kızarmış gözlerini adamın koyu renk gözlerine dikti. "Beni yanlış anlıyorsun, Ateş..." dedi sesi kırık bir cam gibi pürüzlü çıkarak. "Ben gücün peşinde değilim. Ben sadece... babamın mezarına gittiğimde yüzüne bakabilmek istiyorum. Onların bana öğrettiği gibi dürüstçe yaşamak istedim ama bu dünya dürüstleri ilk harcayan oldu."
Ateş, kadının o maskesini tamamen düşürdüğü, içindeki küçük çocuğun acısıyla baş başa kaldığı bu an karşısında olduğu yerde kilitlendi. Hayatın onu ne kadar sert ve acımasız birine dönüştürdüğünü biliyordu; mafya dünyasının karanlığı, sokakların kanunları ona kimseye acımamayı öğretmişti. Ama Defne’nin bu saf, inatçı ve çaresiz ama bir o kadar da gururlu hali, ruhunun derinliklerinde unuttuğu bir teli titretmişti. İçindeki o korumacı dürtü ilk defa bu kadar baskın çıkıyor, bu kadının gözyaşlarının hesabını sormak istiyordu.
Yavaşça geri döndü, adımlarını ses çıkarmayacak kadar sessiz atarak Defne’nin tam önünde yeniden durdu. Elini uzatıp kadının çenesinden nazik ama kararlı bir parmak hareketiyle tuttu; başını hafifçe yukarı kaldırarak göz göze gelmelerini sağladı. Sesi, her zamanki o sert ve gür tonundan sıyrılmış, sadece ikisinin duyabileceği kadar derin, yumuşak ve tüyler ürpertici bir fısıltıya dönüşmüştü:
"Biliyorum, Defne..." dedi Ateş, gözlerindeki o buz gibi sertlik tamamen erimiş, yerine ateşe benzer sıcak ve koruyucu bir şefkat yerleşmişti. "Sen o temiz kalbinle bu kirli düzende tek başına savaşmaya çalıştın. Ama bazı savaşlar sadece adaletle değil, güçle kazanılır. Ağlama... O güzel gözlerinden dökülen her bir damla yaşın hesabını bu şehre sormazsam, bana da Ateş demesinler."
Defne, adamın bu beklenmedik derecede derin ve sahiplenici şefkati karşısında soluğunu tuttu. Kalbi göğüs kafesini döverken, ne diyeceğini bilemez halde o karanlık gözlerin içinde kayboldu. Korkması gerekiyordu, biliyordu; o bir mafyaydı, tehlikenin kendisiydi. Ama şu an, rüzgârın uğultusu altında ona uzatılan bu güçlü el, hayatında ilk defa ona kimseden gelmeyen bir güven veriyordu.
Ateş parmağını kadının yanağından yavaşça çekerken ceketinin iç cebinden çıkardığı siyah, sade bir kartviziti Defne’nin avucunun içine bıraktı ve parmaklarını kadının elleriyle birlikte sıkıca sardı.
"Yarın sabah... adliyeye değil, benim yanıma geliyorsun," dedi kararlı ama inceden bir tebessüm barındıran o tok sesle. "Kendi kurallarımızı baştan yazacağız, avukat hanım. Birlikte."
Ateş’in parmakları ellerinden ayrıldığında, Defne hâlâ kartvizitin üzerindeki soğuk metalik baskıyı parmak uçlarında hissediyordu. Adam arkasını dönüp arabasına doğru yürümeye başladığında, o yalnızlık hissi yerini zihninde dans eden binlerce soru işaretine bırakmıştı.
Gece boyunca gözüne uyku girmedi. Bir yanda babasının vasiyeti, adalet uğruna giydiği ve ellerinden alınan o cübbe; diğer yanda ise şehrin karanlığını ellerinde tutan Ateş Alkan’ın sunduğu o tehlikeli ama cazip çıkış yolu vardı. Sabah ilk ışıklar pencereye vurduğunda, Defne çoktan siyah takım elbisesini giymiş, saçlarını sıkıca toplamıştı. Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı; ya bu düzenin altında ezilip yok olacaktı ya da Ateş’in ateşine ortak olup bu oyunu kendi kurallarıyla oynayacaktı.
Şehrin en lüks ve aynı zamanda en korkulan iş merkezlerinden birinin önünde taksiden indiğinde, kalbi kaburgalarını zorluyordu. Dev camlı plazanın kapısından içeri girdiğinde güvenlik görevlileri onu tanımış gibi doğrudan özel asansöre yönlendirdi. En üst kata çıkıp cam kapılı geniş odaya adını attığında, Ateş’i dev masasının arkasında, İstanbul’un gri manzarasını izlerken buldu.
Ateş, kapının açılma sesini duyduğu an başını yavaşça çevirdi. Gözleri, karşısında dimdik duran, kararlılığından hiçbir şey kaybetmemiş kadını baştan aşağı süzdü. Dudaklarında o bildik, tehlikeli ama memnuniyet barındıran tebessüm belirdi. Masasına yaslanıp kollarını göğsünde kavuşturdu ve o tok sesiyle odayı inletti:
"Geleceğini biliyordum, avukat hanım... Ama bu kadar erken değil."
Defne adımlarını bir an bile tereddüt etmeden masaya doğru yöneltti, ellerini masanın üzerine koyup hafifçe öne doğru eğildi. Gözlerindeki o inatçı parıltı, bu kez korkunun değil, savaşın habercisiydi:
"Kaybedecek vakti olanlardan değilim, Ateş. Masaya oturdukca kuralları kimin yazacağını göreceğiz."👩🏻⚖️