Bölüm 6

Telsizden gelen anonsla revirdeki herkes bir anda sessizleşti.
Taner'in yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki sakin adam gitmiş, yerine görevine hazırlanan bir asker gelmişti.
— Ne kadar süreniz var? diye sordum.
— Bir saat.
Kaşlarımı çattım.
— Bir saat mi?
— Evet.
— Taner, sen daha tam olarak iyileşmedin.
— Biliyorum.
— O zaman neden hâlâ gidiyorsun?
Bir süre bana baktı.
— Çünkü ekibim beni bekliyor.
— Peki seni bekleyen biri yok mu?
Soruyu sorduğum anda keşke söylemeseydim diye düşündüm.
Taner'in bakışları yumuşadı.
— Var mı?
Cevap vermedim.
Masaya gidip dosyasını açtım.
— Tıbbi açıdan bu göreve çıkman uygun değil.
Taner şaşkınlıkla bana baktı.
— Yani?
— Yani doktor olarak izin vermiyorum.
İlk defa yüzünde gerçek bir gülümseme gördüm.
— Demek beni gerçekten düşünüyorsunuz.
— Sakın yanlış anlama. Ben sadece işimi yapıyorum.
— Tabii doktor.
Dosyayı kapattım.
— Taner, ciddi söylüyorum. Kendini zorlamamalısın.
— Peki ya gitmezsem?
— Hiçbir şey olmaz.
— Olur.
Sesi bu kez çok ciddiydi.
— Ekibim eksik kalır.
Bir an sustum.
Onu durdurmak istiyordum ama nedenini kendime bile açıklayamıyordum.
— O zaman en azından kendine dikkat edeceğine söz ver.
Taner ayağa kalktı.
— Söz.
Kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken durdu.
— Derya?
— Efendim?
— Dönersem...
Cümlesini tamamlamadı.
— Ne?
— O zaman şu kahveyi gerçekten içersiniz.
Gülümsedim.
— Şekersiz olacak.
— Anlaştık.
Kapı kapandı.
Ben ise uzun süre olduğum yerde kaldım.
Bir saat sonra araçların hareket ettiğini gördüm. Taner son kez revirin önüne baktı.
Uzaktan bile göz göze geldiğimizi anlayabiliyordum.
Elini hafifçe kaldırdı.
Ben de karşılık verdim.
Araçlar uzaklaşırken içimde garip bir his vardı.
Sanki onu uğurlamamıştım.
Sanki bir parçam da onunla birlikte gitmişti.
Saatler geçti.
Gece yarısına doğru telsiz yeniden çaldı.
Herkes bir anda ayağa kalktı.
— Ekip geri dönüyor!
İçimdeki korku bir anda umutla karıştı.
Kapıya doğru koştum.
Fakat gelen ilk araçta Taner yoktu.
İkinci araç da durdu.
Üçüncü araçtan askerler inmeye başladı.
Taner hâlâ görünmüyordu.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Sonra uzaktan bir araç daha göründü.
Kapısı açıldı.
Ve Taner aşağı indi.
Yorgundu ama ayaktaydı.
Beni görünce durdu.
— Sözümü tuttum, dedi.
Ben sadece başımı sallayabildim.
Çünkü o an fark ettim:
Onun geri dönmesini beklemek, artık yalnızca doktorluk görevim değildi.