Bölüm 4

Sabah olduğunda revirin penceresinden içeri süzülen güneş ışığıyla uyandım. Nöbet boyunca neredeyse hiç dinlenememiştim. İlk düşündüğüm şey ise diğer hastalar değil, Taner oldu.
Dosyasını elime aldım ve odasına doğru yürüdüm.
Kapıyı hafifçe açtım.
— Günaydın.
Taner gözlerini açıp bana baktı.
— Günaydın doktor.
— Nasıl hissediyorsun?
— Daha iyi.
Yanına yaklaşıp kontrolünü yaptım. Değerleri dünden daha iyiydi.
— İyileşiyorsun.
Taner hafifçe gülümsedi.
— Demek sözünüzü tuttunuz.
— Hangi sözümü?
— Geri döneceğinizi söylemiştiniz.
Bir an sustum.
— Ben verdiğim sözleri tutarım.
Taner gözlerini kaçırıp pencereye baktı.
— Güzel.
— Nesi güzel?
— Bilmem. Sadece güzel.
Dosyayı kapattım. Tam çıkacakken Taner seslendi.
— Doktor Derya.
— Efendim?
— Göreve ne zaman dönebileceğimi biliyor musunuz?
— Şimdilik bunu düşünme. Önce tamamen toparlanman gerekiyor.
— Ama...
— Taner.
Sesimi biraz sertleştirdim.
— Şu anda asker olarak değil, hasta olarak buradasın. Ve benim hastamın önce iyileşmesi gerekiyor.
Birkaç saniye bana baktı.
Sonra başını salladı.
— Peki doktor.
Kapıya yöneldim.
— Bir de...
Döndüm.
— Teşekkür ederim.
— Ne için?
— Dün gece geri döndüğünüz için.
Bu kez cevap vermeden gülümsedim.
Koridora çıktığımda kalbimde garip bir heyecan vardı.
Taner'in söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.
Belki de bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmezdi.
Belki bazı karşılaşmalar, daha ilk günden bir hikâyenin başlangıcı olurdu.
Ve ben, bu hikâyenin nereye gideceğini henüz bilmiyordum.