Bölüm 10

Telefon kapandığında uzun süre elimde öylece kaldı. Taner'in sesi hâlâ kulaklarımdaydı.
“Bu görev, tahmin ettiğimizden daha uzun sürecek.”
Masama oturdum ve derin bir nefes aldım. Kendime bunun sadece bir görev olduğunu, Taner'in eğitimli bir asker olduğunu ve ne yaptığını bildiğini söyledim.
Ama insan kalbine söz geçiremiyordu.
Ertesi gün işe geldiğimde her şey normal görünüyordu. Hastalar, dosyalar, kontroller... Herkes kendi işiyle meşguldü.
Ben ise her telsiz sesinde başımı kaldırıyordum.
Öğle saatlerinde hemşire yanıma geldi.
— Doktor Derya, iyi misiniz?
— İyiyim.
— Emin misiniz?
Gülümsedim.
— Sadece biraz uykusuzum.
Bana inanmış gibi başını salladı ve uzaklaştı.
Akşam olduğunda telefonuma bir mesaj geldi.
Taner'dendi.
“Bugün nasılsın?”
Mesaja birkaç saniye baktım.
“İyiyim. Sen?”
Cevabı hemen geldi.
“Şimdilik iyiyim.”
İstemeden gülümsedim.
“Şimdilik kelimesini kullanmayı bırak.”
Bir süre cevap gelmedi.
Sonra:
“Tamam doktor. Emredersiniz.”
Telefonu elimde tutarken yüzümdeki gülümsemeyi fark ettim.
Aramızda kilometreler vardı ama ilk kez bu kadar yakın hissediyordum.
O gece uzun uzun mesajlaştık. Çocukluğundan, ailesinden, neden asker olduğundan bahsetti. Ben de ona doktor olmaya nasıl karar verdiğimi anlattım.
Sonunda Taner bir mesaj gönderdi.
“Sana bir şey itiraf edebilir miyim?”
Kalbim hızlandı.
“Et.”
Uzun süre cevap gelmedi.
Sonunda mesaj geldi.
“Buradan döndüğümde ilk görmek istediğim kişi sensin.”
Telefonu göğsüme doğru yaklaştırdım.
Ne yazacağımı bilemedim.
Dakikalar sonra sadece:
“Ben de seni bekliyor olacağım.”
yazabildim.
Gönderdikten sonra ekrana baktım.
Taner cevap vermedi.
O gece ilk kez, aramızdaki şeyin yalnızca doktor ve hasta ilişkisi olmadığını açıkça fark ettim.
Ama ertesi sabah uyandığımda beni bekleyen haber, bütün düşüncelerimi değiştirecekti.
Çünkü görev bölgesinden gelen son telsiz kaydı normal değildi.