6.BÖLÜM : MAHKEME

☀️Merhabalar☀️

💐İyi Okumalar💐

13.12.2024 Cuma

5 dk sonra hakim geldi ve duruşma
başladı.Hakim gerekli konuşmayı yaptıktan
sonra soru sormaya başladı.

Hakim : Bu tüm suçlamaları kabul ediyormusun?

Savaş : hayır etmiyorum hiç bir suçum yok. Boşuna boşuna buradayım.

Hakim: tamam peki o zaman tanığı çağıralım..

Kapı açıldı içeri Güneş girdi .Ama onu kim çağırdı. Nasıl yani hakim tanık gelsin dedi . Ama o benim karım Yo hayır Güneş nasıl öğrendi.
Güneş tanık kürsüsüne geçti hakim ona şu soruyu yöneltti;

Hakim;İsmin nedir?

Güneş;İsmim Güneş Baybars Çakırbeyli

Hakim;Sanık senin neyin oluyor kızım?

Ben birden "senin burda ne işin var hayatım" dedim. Bana bakmadı bile dik duruşunu ve yüzündeki soğuk yüz ifadesini hiç bozmadı. Hakim oradan "sessizlik şahite müdahele etmeyin. "Dedi.

Hakim; Buyur kızım devam edebilirsin konuşmana.

Güneş;Savaş Çakırbeylinin karısıyım.

Hakim:Demek karısısın anlat bakalım neler gördün?

Güneş:Evet hakim bey gördüm ben uyuduktan sonra odaya birkaç birşeyler aldı ve odadan çıktı ne aldığını bilmiyorum. Sonra pencerden onu gördüm takip ettim bir galeriye gitti . Ben içeri girdiğimde çoğu kişiyi öldürmüştü. Bunu gördüm ,dayanamadım kendimi dışarı attım ve karakola gidip şikayetçi oldum.

Hakim:Sen kocanın ne iş yaptığını biliyor musun? Bu olayda bir parmağın var mı?

Güneş: Hayır hiç birşeyden haberim yok hakim bey.

Hakim: Peki sana son kez soruyorum kızım o adamları vuran Savaş Çakırbeyli miydi ?

Güneş: Evet eminim gördü- düm o kişi Savaş Çakırbeyli yani benim kocamdı.

Hakim:Tamam kızım çıkabilirsin.

Güneş bana bakmadan arkasını bile dönmeden çıktı . Ben hala şoktaydim ne zamandır biliyordu yada en başından beri biliyormuydu.Yook hayır güneş öyle biri değildi.Derken Hakim bir anda bana:" peki şimdi ne diyeceksin Savaş Çakırbeyli kendi karının söylediklerinden sonra eklemek istediğin birşey varmı yoksa hala inkar mi edeceksin?."
Savaş Çakırbeyli: Hayır yok ama şunu bilmenizi isterim ki onun hiç birşeyden haberi yok ilgisi de yoktur.Hakim bey tek söyleyeceğim şey budur .
Hakim:Tamam . peki suçunu kabul ediyor musun?

Savaş Çakırbeyli: Karımla konuşmak istiyorum.

Hakim:Sana suçunu kabul ediyor musun dedim.

Savaş Çakırbeyli: Karımla konuşmak istiyorum o zamana kadar da sessiz kalma hakkımı kullanmak istiyorum . kimseye hiç bir cevap vermeyeceğim.

Hakim: Son sözün bu mu Savaş Çakırbeyli?

Savaş Çakırbeyli: Evet son sözüm bu Hakim bey.

Hakim :Yaz kızım Savaş Çakırbeylinin işlediği suça dair tanık dinlenmiş ve suçlu olduğuna dair beyanda bulunmuştur . Bahsedilen olay yerinin incelmesine o zamana kadar bu durumda olayın araştırılması kanıtların ortaya çıkmasına ve davanın devamı süresince sanığın tutuklu olarak ceza evine sevk edilmesine karar verilmiştir.

Dedi. Hakim bey tokmağı vurdu ve ayağa kalkıp giderken polisler geldi, kelepçe taktı.Kapi açıldı dışarı çıktık, etrafıma bakındım Güneş yoktu,dışarı çıktık polis arabasına bindik karakola geri geldik. Yanımdaki polise" Karımla konuşmak istiyorum "dedim. oda" bir yetkim yok lütfen bekleyin işlemleriniz tamamlansın başkomisere sorun ." "Tamam" diyerek bekledim kelepçeyi çıkardılar .
Bir kağıda imza attım tekrar dan dışarı çıktık bu sefer ceza infaz kurumunun arabası vardı. arabaya binerken durdum.Murat komisere doğru konuştum: "size karımla görüşmek istiyorum" dedim .Sonra Murat komiser: görüşürsün merak etme gelir görüşüne belki .Tamam yeter bu kadar konuşmak şimdi bin araca hadi."
Dedi arabaya bindik,ceza evine geldik kontroller yapıldı bende orda çalışan infaz koruma memuruna ceza evi müdürünü görmek istediğimi söyledim.Üst üste hemen görmem lazım dedim .

GÜNEŞİN ANLATIMINDAN:
O gece Savaşla alakalı gördüğüm herşeyi başkomisere anlattım. Elimde evde olmadığına dair benzinlikten aldığım kamera kaydı kanıtımda vardı . Buraya gelmeden önce uğramıştım. benzinliğe .Çünkü benzin alıp giderken Savaşın hemen arkasından gidemedim benzinliğe . Çünkü kuzeni Serhat heryeri kontrol ettiriyordu.Hiç riske atmadan dönüşte uğramayı tercih etmiştim.Zaten ağaç vardı ve onlardan uzaktaydım anlaşıldığı üzere göremeyecekleri bir yerdeydim. Ben bunları düşünürken başkomiser telefon etti polis memuruna buraya gelmesi için
ve ardından benden Savaşın telefon numarasını ve galerinin yol tarifini sordu. Bende ikisinide yavaş ve tane tane söyledim. başkomiser telefon numarasını yerini tespit edebilmeleri için istemişti. Osırada polis memuru kapıyı çalıp girmişti .Küçük bir kağıda söylediğim telefon numarasını ve yol tarifini yazdı ve verdi. başkomiser" bu telefonun yerini tespit edin ve trafik şube ekibi neredeyse oranın trafiğini kapatsın .Diğer yazanda sanığın gittiği galerinin yol tarifi orayada 2 ekiple gidin dedi.Polis memuru kağıdı alıp "tamam komiserim" diyip çıkmıştı. Başkomiser:" başka gördüğün bir şeyler varmı şüphelendiğin "dedi bende "yok başkomiserim" dedim. Başkomiser :"peki tamam ama eğer şüphelendiği yada hatırlamadığın olay varsa gelip anlatırsın :.dedi bende" tamam aklıma gelirse gelirim .İzninizle başkomiserim" dedim. Başkomiserin odasından yavaş adımlarla çıktım .Karakolun koridorlarından çıkış kapısına doğru yürürken ruh gibi yürüyordum koridorda. Nasıl bir ruh halinde olduğumu kendim bile bilmiyordum.Ne yaşıyordum bilmiyor gibiydim ama herşeyi unutmak istiyordum . Savaşın o tanıştığım eski haline dönmek yada dur dur hiç tanışmamak isterdim . Bu kafamdaki dolu düşüncelerle karakolun kapısından çıkıp merdivenlerden inerken 3 polis arabasının tek tek gittiklerini gördüm . Ne hissediyorum bilmiyorum galiba duygusuzlaştım . Neden mi ? çünkü hiç bir şey hissetmiyorum. Aklım durdu sanki.Merdivenlerden ağır adımlarla indim .

Midem bulanıyordu.Aldırış etmeden, yürüyerek arabaya bindim ve bu halde bir otele gitmeye karar verdim.Çünkü ; o eve şuan giremezdim dahada kötü olurdum o yüzden kafamı toplamak için otele gidecektim.Otele geldim suit bir tane oda tuttum ve yukarı doğru çıktım, odaya girdiğimde hala savaşın beni nasıl aptal yerine koyabildiğini düşünüyordum sonra manzaranın karşısına oturdum ve kafamdaki düşüncelerle boşluğa dalar gibi manzarayı izledim.Oturduğum yerden saatlerce kıpırdamadan durmuşum aklımda tonlarca düşünce vardı Bir baktım sabah olmuştu bile saat:06;12 olmuş ve ben zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamışım.Sonra kendimi toplamak için bir kahve yaptım .(odada küçük bir mutfak köşesi vardı .) Kahvemi yavaşça yudumlayarak içtim ve tekrardan midem bulanmaya başlamıştı.

Sanırım çok stres ve üzüntüdendir,midemde hassas diye düşündüm aşağı inip kendimi toplamak için bir kahvaltı yapmaya karar verdim.Böyle güçsüz olamazdım ona soracak hesabım var ondan dolayı kendimi toplamam lazımdı.Mantomu aldım ve asansöre bindim aşağı lokanta bölümüne indim bir masaya oturdum. Garson geldi yanıma" ne istersiniz buyrun isterseniz menüde getirebilirim" dedi bende" gerek yok teşekkür ederim ben sadece Acai bowl alabilir miyim?" dedim oda "tabi efendim hemen getiriyorum" dedi .Garson yemeği getirdi canım hiç istemesede yemeliyim diyerek yavaş bir şekilde birkaç kaşık yedim sonra devamını yiyemeyecegimi biliyorum o yüzden hesabı ödeyip masadan kalktım dışarı çıktım. Valeden arabamı istedim getirdi bindim ve o sırada telefonuma mesaj geldi duruşmanın nerede ve kaçıncı katta olacağıyla alakalı karakoldan gelmişti mesaj. adliyeye gitmem gerekiyordu, çünkü şahittim ama nasıl diyecektim. Nasıl bakıcaktım yüzüne? Bakamazdım, yapamazdım.oadam katildi.Bir sürü insan öldürmüştü ve ben bunu bunca sene bilmiyormuşum.Bana yalan söyleyip üstüne de sakladığı bir şeyler varmış.

Her şey yalanmış.Hayatı da yalanmış.Bana olan aşkıda sevgiside yalanmış. Sevse en baştan herşeyi anlatırdı zaten.Bunları düşünerek adliyenin önüne geldim.Arabayı park edip indim . Adliyeye doğru yürüyerek içeri girdim .Tam zamanında yetişmiştim. Duruşma başladı başlayacaktı. Asönsöre binerek duruşmanın olacağı salonun katına bastım. Asonsörden çıktım ve duruşmanın olduğu salona yürüdüm .Salonun tam önümde durdum .Mübaşir "İçerideki Sanığı gördüğünüzü iddia eden şahit Güneş Baybars Çakırbeyli sizmisiniz?".

Bende "evet benim "dedim. Mübaşir "sizi birazdan çağırıcaklar. Bekleyin." Dedi

bende tamam diyerek sandalyelerden birine oturdum . Bir anda gerildim ne diyeceğini hakimn sorularını kafamda düşünüp tarttım.

5 dakikanın sonunda mübaşir beni çağırmıştı. Kafamdaki düşüncelere ne diyeceğimi ve cümlelerimi topladım . Hiç Savaşa bakmadan içeri girdim. Tam sanık kürsüsüne geçtim . Savaşın sesini duydum." Senin burada ne işin var hayatım" dedi.

ama ben onu ne duyuyordum nede arkamı dönmeye ona bakmaya cesaret edebiliyordum Çünkü eğer arkamı dönüp bakarsam her an yine inanabilirdim. O yüzden kararlılıkla arkama bakmadım .Başımı dik tuttum ve Hakimin sorularına emin bir şekilde cevap verdim . Hakim son kez soruyorum dediğinde ise boğazım düğümlendi .

Dokunsalar ağlıcaktım ama ağlamamalıydım ve asla pişman değildim. Hakime doğru konuşurken başta kekeledim çünkü korkuyordumda ne hissettiğimi ben bile bilmiyorken nasıl anlatabilirim size orasıda muamma. Net ve emin bir şekilde dile getirdim.Ardından hakim çıkabilirsin dediğinde tekrardan hiç yüzüne soğuk bir yüz ifadesiyle ona bakmadan duruşma salonundan çıktım.Duruşma salonunda çıkınca göz yaşlarımı tutamadım ve ağlamaya başladım. Ağlayarak adliyeden çıktım.Üstüne ağladığım içinse bulanık görüyordum. Arabayı park ettiğim yere gidip çantamın içinden arabanın anahtarını bulamazken içimden bir de küfürettim. Sakin olup gözyaşlarımı silip bir daha çantama baktım ve arabanın anahtarını alıp arabamın kilidini açtım . Arabama binip eve gitmeye karar verdim. Şimdi ben ne yapacaktım?...

~Bölüm Sonu~☀️

Bölüm nasıldı?

Beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayınız...🪐