6. Bölüm

Arkadaşlar gripken yazdığım bir bölüm bu o yüzden biraz kısa yeni bölüm hafta sonu gelicek umarım. İyi okumalarrrr.

Cumartesi günlerini her zaman çok sevmişimdir. Sabahın köründe kalkmama gerek yoktu. Dersleri, hocaları düşünmeme gerek kalmazdı genellikle. Bu son hafta okula geri başladığım için çok yorucu gelmişti. Dün akşam 6,da yatıp cumartesi günü sabah 10’da kalkmıştım. Yorgunluğumu anca böyle atabilmiştim.

Berfin ile karşılıklı kahvaltı yapmayı özlemiştik. Bu gün güzel bir kahvaltı hazırlayıp uzun sohbetler eşliğinde ediyorduk kahvaltımızı.

Kahvaltıyı yarıda bölen şey bir telefonun çalmasıydı. Berfin kim arıyor der gibi bi yüz ifadesi vardı. Telefonu ona çevirdiğimde şaşırdı. Arayan Emir’di. Telefonu açtığımda girekt emirler yağdırmaya başladı. Güzel emirlerdi bunlar ama.

“Hazırlan.”

Şaşırmıştım. ”Neye hazırlanıyorum?”

Derin bir nefes alıp bıraktı.” Akşam mekanda eğleniyoruz.”

Bu dediğini Berfin’de duymuştu. Duyduktan sonra kaşları kalkıp gözleri büyüdü.

“Ama Emir-“

“Hadi ama Ece. Yıllar sonra bu fırsatı değerlendirmiyecekmiyiz?”

Derin bir iç çektim. ”İyi öyle olsun.”

Telefonda bir gülümseme geldi. “Berfin’i de yanında getir.”

Onayladıktan sorna telefonu kapattım. O andan sorna Berfin ile göz göze geldik.“Oğuzhan’da gelicek. Adım kadar eminim Ece.”

“Saçmalama istersen kanka.”

Aradan saatler geçmişti. Saat akşam 6 olmuştu. Berfin ile biraz ders çalışmıştık. Sonrasında keyif yaparak hazırlanmak için erkenden ikimizde duş almıştık. İkimizde dolapların önünde durmuş ne giyeceğimizi düşünüyorduk. O sırada Berfin’den bir sesleniş geldi.

“Emir bizi böyle çok abartı bir yere götürmez dimi?”

“Güzel bi mekan ki sabahın köründe arayıp hazırlanın dedi bence. Şort, t-shirtle gidemiyeceğimize göre. Biraz şık olmalıyız bence.” Dedim biraz mantık kurarken. Berfin’de kadasını sallayarak onayladı beni.

Berfin birkaç dakika daha dolabını karıştırdıktan sonra eline siyah bir elbise aldı.

“Bunu giysem?”

Elbiseye bakıp başımı salladım. “Giy. Bence çok güzel.”

“Sen ne giyeceksin?”

Dolabımın karşısına geçip kıyafetlerime göz gezdirdim. Sonunda bordo tonlarında, sade ama şık bir elbise çıkardım.

“Ben de bunu giyicem.”Berfin elbiseme baktı.

“Tamam, ikimiz de kurtardık.”Gülerek hazırlanmaya başladık.

Saat ilerledikçe evin içi saç kurutma makinesi, parfüm ve makyaj malzemeleriyle dolmuştu. Birbirimize yardım ederek hazırlanıyorduk. Berfin saçlarını açık bırakırken ben saçlarımı hafifçe dalgalandırdım.

Son kez aynanın karşısına geçtiğimde telefonuma baktım.

Emir’den bir mesaj gelmişti. “Hazır olduğunuzda çaldırın.”

Emir’i arayıp hazılandığımızı söyledim. Yaklaşık 10 dakika geçmeden evin önüne gelmişti.

Aşağıya indiğimizde siyah bir BMW vardı kapıda. Emir’in böyle bi arabasının olması garinime gitmişti.

Emir lisedeyken ailesi zor durumdaydı. Bazen kitap alıcak parası bile olmuyordu. Kendini geliştirip para kazanıp güzel bir araba alması beni mutlu etmişti. O zor durumdaki halinden sonra bu halini görmek iyi gelmişti.

Arabanın kapısını açıp içeriye geçtikten sonra bir şok yaşamıştım. Arabada direksiyonda olan Emir değildi, Oğuzhandı. Cumartesi günlerini her zaman çok sevmişimdir. Sabahın köründe kalkmama gerek yoktu. Dersleri, hocaları düşünmeme gerek kalmazdı genellikle. Bu son hafta okula geri başladığım için çok yorucu gelmişti. Dün akşam 6,da yatıp cumartesi günü sabah 10’da kalkmıştım. Yorgunluğumu anca böyle atabilmiştim.

Berfin ile karşılıklı kahvaltı yapmayı özlemiştik. Bu gün güzel bir kahvaltı hazırlayıp uzun sohbetler eşliğinde ediyorduk kahvaltımızı.

Kahvaltıyı yarıda bölen şey bir telefonun çalmasıydı. Berfin kim arıyor der gibi bi yüz ifadesi vardı. Telefonu ona çevirdiğimde şaşırdı. Arayan Emir’di. Telefonu açtığımda girekt emirler yağdırmaya başladı. Güzel emirlerdi bunlar ama.

“Hazırlan.”

Şaşırmıştım. ”Neye hazırlanıyorum?”

Derin bir nefes alıp bıraktı.” Akşam mekanda eğleniyoruz.”

Bu dediğini Berfin’de duymuştu. Duyduktan sonra kaşları kalkıp gözleri büyüdü.

“Ama Emir-“

“Hadi ama Ece. Yıllar sonra bu fırsatı değerlendirmiyecekmiyiz?”

Derin bir iç çektim. ”İyi öyle olsun.”

Telefonda bir gülümseme geldi. “Berfin’i de yanında getir.”

Onayladıktan sorna telefonu kapattım. O andan sorna Berfin ile göz göze geldik.“Oğuzhan’da gelicek. Adım kadar eminim Ece.”

“Saçmalama istersen kanka.”

Aradan saatler geçmişti. Saat akşam 6 olmuştu. Berfin ile biraz ders çalışmıştık. Sonrasında keyif yaparak hazırlanmak için erkenden ikimizde duş almıştık. İkimizde dolapların önünde durmuş ne giyeceğimizi düşünüyorduk. O sırada Berfin’den bir sesleniş geldi.

“Emir bizi böyle çok abartı bir yere götürmez dimi?”

“Güzel bi mekan ki sabahın köründe arayıp hazırlanın dedi bence. Şort, t-shirtle gidemiyeceğimize göre. Biraz şık olmalıyız bence.” Dedim biraz mantık kurarken. Berfin’de kadasını sallayarak onayladı beni.

Berfin birkaç dakika daha dolabını karıştırdıktan sonra eline siyah bir elbise aldı.

“Bunu giysem?”

Elbiseye bakıp başımı salladım. “Giy. Bence çok güzel.”

“Sen ne giyeceksin?”

Dolabımın karşısına geçip kıyafetlerime göz gezdirdim. Sonunda bordo tonlarında, sade ama şık bir elbise çıkardım.

“Ben de bunu giyicem.”Berfin elbiseme baktı.

“Tamam, ikimiz de kurtardık.”Gülerek hazırlanmaya başladık.

Saat ilerledikçe evin içi saç kurutma makinesi, parfüm ve makyaj malzemeleriyle dolmuştu. Birbirimize yardım ederek hazırlanıyorduk. Berfin saçlarını açık bırakırken ben saçlarımı hafifçe dalgalandırdım.

Son kez aynanın karşısına geçtiğimde telefonuma baktım.

Emir’den bir mesaj gelmişti. “Hazır olduğunuzda çaldırın.”

Emir’i arayıp hazılandığımızı söyledim. Yaklaşık 10 dakika geçmeden evin önüne gelmişti.

Aşağıya indiğimizde siyah bir BMW vardı kapıda. Emir’in böyle bi arabasının olması garinime gitmişti.

Emir lisedeyken ailesi zor durumdaydı. Bazen kitap alıcak parası bile olmuyordu. Kendini geliştirip para kazanıp güzel bir araba alması beni mutlu etmişti. O zor durumdaki halinden sonra bu halini görmek iyi gelmişti.

Arabanın kapısını açıp içeriye geçtikten sonra bir şok yaşamıştım. Arabada direksiyonda olan Emir değildi, Oğuzhandı.