3. BÖLÜM

Kafede camdan dışarıya bakarken önümdeki kahveden bir yudum aldım. Karşımdaki Emir telefonuna bakıyordu. Yıllar sonra uzunca bir sohbet iyi gelmişti.

Aslında ne kadar özlediğimi fark etmemiştim. Lisedeki günlerden, ortak arkadaşlarımızdan, birbirimizin hayatında neler olduğundan konuşup durmuştuk. Zamanın nasıl geçtiğini bile anlamamıştım.

Aklımda hâlâ Oğuzhan’ın söylediği kelime yankılanıyordu. “Ashes.”

Emir niye bu kelimeyi duyunca modu düştü? Sonradan Oğuzhan ile birlikte bir gergin bakışma yaşandı, anlamamıştım. Ama bunu Emir’e sormak istiyordum.

“Emir,” dedim bir anda.

Telefonunu masaya bırakıp kollarını da masaya dayadı. “Buyur?”

Direkt sorumu sordum. “Ashes ne?”

Soruyu sorduktan sonra yine yüzündeki tüm mimikler silindi. Yüzünü ellerinin arasına alıp bir iki saniye ovalayarak iç çekti.

“Oğuz’dan duyduğun kelime bu,” dedi arkasına yaslanırken.

Onaylamak için kafa salladım. Ve konuşmaya devam etti.

“Ashes aslında bir grup.”

“Nasıl bir grup?” dedim merakla. Sanki söyleyeceği şeylerden korkuyormuş gibiydi.

İlk başta birkaç saniye sustu. Sanırım kelimeleri kafasında ayarlamaya çalışıyordu.

“Öyle normal bir grup arkadaş değiller. Birbirlerini yıllardır tanıyan, kendi kuralları olan bir grup bu. Dışarıdan bakıldığında kimin ne olduğunu anlayamayacağın insanlar var içinde. Sadece araba yarışlarıyla, dövüşle, parayla işleri varmış gibi dursalar da olay bundan çok daha büyük.”

Bunları anlatırken resmen fısıldıyor gibiydi. Tekrar dirseklerini masaya yaslayıp bana doğru eğilmişti.

“Peki polis bunlara müdahale etmiyor mu?”

“Yakalanmazlarsa hiçbir sorun yok,” dedi bana gülümseyerek.

Aklımda hâlâ sorular dolanıyordu. “Sen bunları nereden biliyorsun, Emir? Madem bu kadar polislik olaylar var, tehlikeli işler var, nasıl?”

O an bir duraksadı, arkasını dönüp etrafına bakındı. Bu sefer olayı anlatırkenki yakınlığından daha fazlaydı.

“Çünkü ben onlardan biriyim,” deyip sandalyesine yaslandı.

Ağzımın açık kalmışlığı komiğine gitmiş olacak ki 32 diş gülümsemeye başladı. Ben ise tek kelime edememiştim.

“Peki o Oğuz denilen kişi niye öyle bas bas bağırarak ortalığın içinde Ashes dedi? O da mı o grupta?”

“Aslında o direkt grubun kurucusu sayılabilir ve oradaki amacı…”

Cümlenin ortasında sustu kaldı.

“Ya sen benimle dalga mı geçiyorsun? Devamını anlatsana Emir. En heyecanlı yerinde bırakıyorsun konuşmayı.” deyip omzuna vurmuştum.

Birkaç saniye kıkırdayıp kahkaha attıktan sonra konuşmaya devam etti.

“Aslında gülünebilecek bir konu değil. Sonuçta Oğuzhan, Ashes’a seni katmak istiyor.”

Ne… nasıl yani? Ne demek Ashes’a beni de katmak istiyorlar? Beni neden istiyorlar?