2.BÖLÜM

Selamlarrr her gün bir bölüm yazmayı planlıyorum daha hikayemi kimse okumamış olsadaaaaaaa iyi okumalarrr🫶🏻🫶🏻🫶🏻

"Emir!"

Emir dememle cocuk başını kaldırdı ve o an duraksadı.

"Ece Kutay... vay be görüşmeyeli yıllar oldu. Beni kendine cekip sarıldı. Yaklaşık 3 senedir görüşmüyorduk.

"Evet çok oldu. Sen de burda mı okuyordun?"

Gülümsedi."Mühendislik Fakültesi buraya taşındı ya ordayım."

"Bide başımıza mühendis çıktın ve sana bir şeyler olmuş kas yapmışsın, değişmişsin güzel olmuş ya."

Kıkırdadı. "Sağ ol. Spora filan başladım öyle. Dersler, spor götürüyoruz bi şekilde."

"İyi iyi beğendim yakışmış"

Elini ensesine götürdü. Bir saatine, bir de ileride oturan arkadaş grubuna baktı.

"Aslında boş zamanın varsa kahve filan bişeyler içelim ya."

"Olur aslında. Dersim iptal edilmişti." Dedim. Eski günleri biraz hatırlamak için ve arayı kapatmak için güzel bi fırsat olucaktı.

Emir ile olan lisedeki arkadaşlığımız lise sonda biraz açılmıştı. Farklı sınıflara düştükten sonra eskisi gibi yakın olmayı becerememiştik. Kıvırcık saçları hala aynıydı. Yüzündeki o gülümseme hiç bi zaman sönmemiş sadece yanakları erimişti. O yeşil gözleri hala aynı ışıltıyı saçıyordu. Özellikle liseden kalma o pozitifliği de hiç değişmiş gibi duruyordu.

"E gel o zaman bizimkilerden eşyalarımı aliyim sonra güzel bi kafe biliyorum oraya gidelim." Dedi eliyle oturan arkadaş grubunu göstererek.

Gösterdiği yerde bir kaç kişi oturmuş bize doğru bakıyorlardı. Önde duran 2 kız özellikle far görmüş tavşak gibi bize odaklanmışlardı. Arkalarındaki basamakta duran 3 erkek de bi bize bakıp bi kendi aralarında bakışıyorlardı.

Onlara doğru ilerlerken Emir "Çantam nerde?" Diye sordu. Arka tarafta oturan erkeklerden biri Emir'in çantasını uzattı. Oldukça gergin gözüküyordu.

Gergin görünüşlü çocuk bir kez daha önce Emir'e sonra bana baktı. "Arkadaşınla tanıştırmiyacak mısın bizi Emir?"

"Ece bu Oğuzhan yanındaki Mert kızlarımız da Eylül ve Melike. Arkadaşlar yanımdaki güzel kızımızda Ece." Kızlar "Memnun oldum." Dediler.

"Bende memnun oldum." Diyip gülümsedim. Gülümsemem cok gerçekçi ve içten değildi ama mecburiyettendi.

Gergin görünüşlü çocuğumuzun adı da Oğuzhan'mış. Kasılmaktan kızarıcaktı neredeyse. En azından dışarıdan kasıntı olduğu belli oluyordu. Emir bu çocukla nasıl arkadaşlık yapmış bilemedim.

"Eylül! Melike!" Diye bi ses yükseldi arkamdan. Kızlar hemen ayağa kalkıp sese doğru gittiler. Arkamı döndüğümde bu sefer de farklı bi kişi vardı. Ama bu kızı iyi tanıyordum. Hemde çok...

Kızın bakışları beni, benim bakışlarımda onu bulmuştu. Kızlardan biri hemen konuştu." Siz tanışıyor musunuz?"

"Hemde uzun zamandır." Dedim bakışlarımı kızdan ayırmayarak.

"Ece Kutay." Dedi bana doğru gelirken."Hala aynı havalardayız bakıyorum."

"Sende hala aynı yerdesin" dedim kollarımı bağdaş kurduktan sonra.

"Emin ol arkadaşların seni daha yakından tanısa hiç biri şuan yanında olmazdı."

"İrem, beni tekrar küçük düşürmeye çalışma yoksa.."

"Yoksa ne?" Diye lafımı böldü." Vurur musun bana, ağlatır mısın, ne yaparsın Ece?" Benden uzun olduğu için üstünlük taslıyordu sözde. Keşke bunu tartışma sırasında da yapsa.

"Yoksa sonrasını biliyoruz diyecektim. Ama bu saydıklarının hepsini yaptım. İrem, beni arkadaşlarının yanında konuşturma. Ben sen gibi insanları millet içinde küçük düşürmeye çalışmıyorum."

İrem'in yüzündeki ifade değişti ama daha fazla bir şey söylemedi. Ben de konuyu uzatmadan Emir'e döndüm.

"Hadi gidelim."

Emir başını salladı. "Tamam."

Birlikte gruptan uzaklaşmaya başladık. Çok uzaklaşamadan Oğuzhan denilen kişinin sesi yükseldi. "Emir!"

Emir efendim dermiş gibi onda doğru döndü ve kaşlarını kaldırdı.

"Ashes."

Emir bu kelimeyi duyduktan sonra tüm mimikleri sıfırlanmış gibi oldu. Kaşları yerine oturdu, dudaklarımın kenarındaki çukurlar düzeldi.

Sadece bir kelime için bu kadar tepkiye gerek olduğunu bilmiyordum. Ama sonra bu Ashes kelimesi benim için kelime olmaktan çıkıp bir yaşam haline gelene kadar.