4.EMİR

Ece gittikten sonra olduğum yerde kaldım.

Ece’ye Ashes’i anlatırken vicdanım el vermedi. Ece, çok tatlı, sempatik bir kız. Onu Ashes’e sokmak ne kadar doğru bilmiyorum. Onu resmen kurtlar sofrasına oturtturuyorum. Oğuz’un onu niye seçtiğini hala anlamış değildim. Gruptaki olaylar sonrasında ayrılanlar olmuştu. Ve artık işler ciddiye biniyordu.

Ve hiçbir sorun yokmuş gibi Oğuz’da Ece’yi işin içine katmak istiyordu.

Telefonum cebimde titrediğinde Oğuz’dan bir mesaj vardı.

“Nerdesin?”

Sadece bir kelime. Her zamanki gibi. Kendini niye bu kadar soğuk tuttuğunu hala anlayabilmiş değildim. Bazen iyi, bazen kötü.

Oğuzhan’a direkt konumu gönderdim. Ve yanında açıklama olarak “yanıma gelmen lazım.” Yazdım.

Bu Ece işini açıkça konuşmamız gerekiyordu. Gerçekten içim hiç el vermiyordu. Her şey berbat olacakmış gibi hissediyordum.

Oğuzhan geldiğinde beklediğimden daha sıcak davrandı. Bu aralar modu iyi gibiydi. Sanırım öyleydi yani.

Direkt konuya ben girdim.” Eceyle konuştum ben.” Gülümseyip bana karşılık vermeden önce devam ettim.

“Ama Oğuz o kız masum biri. Direkt onu işin içe sokamayız. O kızın bir düzeni, öncelikleri var. Biliyosun şuan Ashes çok kötü bu durumda. Senin onu seçmeni de anlamış değilim.” İçimdekileri bir anda Oğuzhan’a aktarmıştım. Gerginlikten ellerim titremeye başlamıştı.

Benim aksime Oğuz çok sakindi.” Öncelikle sakin ol Emir. Biliyorum Ece iyi bir kız. Ama çok da güçlü bir kız. İrem’i pataklamış.”

Hala çok mantıksızdı dedikleri.” İrem’i pataklaması onun bizden biri olduğu anlamına gelmiyor Oğuz.”

“Ben onun bizden biri olduğunu söylemedim.”

Ne demek istediğini asla anlamamıştım. “ O zaman neyden bahsediyorsun?”

“Ece’nin sandığın kadar basit olmadığından bahsediyorum.”

Daha 2 kere gördüğü kızın hakkında neler biliyor olabilirdi ki. “Sen daha onu doğru düzgün tanımıyorsun bile.”

Sakinliğini korumayı nasıl başarıyordu bilmiyorum ama her seferinde lafımı çarptıracak bir şeyler buluyordu.

“Ece hakkında bildiğin şeyler neler?”

Bir an duraksadım.” Ece’yi liseden beri tanıyorum ben. Senden daha iyi tanıdığım kesin.”

Oğuz başımı hafifçe salladı.” Emin misin?”

Bu tavrı artık sinir bozucu olmaya başlamıştı.

“Ne biliyorsun sen?”

Oğuz önce telefonu cebinden çıkardı. Yavaşça masaya koyduktan sonra bir uygulamaya girip kısaca bir şeyler okudu.

“Birini tanıman için her zaman yanında olman gerekmez.”

O an içime bir şüphe girdi. Ece ile aramıza yıllar girmişti. Onu en son gördüğümde 17 yaşındaydı. Şuan ise 20 yaşında.

“Oğuz…”

“Ece’nin yaşantısını biliyor musun?”

Duraksadım. “Yani evet basit bir yaşamı var.”

“Hangi bölümü okuduğunu peki?”

“Eczacılık okuyor.”

“Peki geçen yıl yaşadığı olaydan sonra sicilinde kötü şeyler olmasın diye okul değiştirdiğini biliyor musun?”

Yüzümdeki ifade değişmişti. “Sen bunları nerden öğrendin?”

Oğuz’dan bir cevap gelmedi. İşte o an anlamıştım. “Sen Ece’yi araştırdın.”

O an önündeki telefona bakarak gülümsedi. “Geç kaldın Emir. Çok geç uyanıyorsun. Aç biraz gözünü.”

Derin bi nefes ile kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. Ama nafileydi.

“Bunu nasıl planladın?.. Ece’nin karşına çıkıcağını nerden biliyordun?”

“Bilmiyordum. Bizim okulda olduğunu biliyordum. Sadece gözüme kestirdiğim birisiydi. Senin arkadaşın olduğumu bilmiyordum. Ama işime geldi biraz.”

Söylediklerini anlamaya çalışırken kaşlarımı çattım.“Gözüne kestirdiğin birisi mi?”

Oğuz başını hafifçe salladı.“Evet.”

Aklımdaki bir soru bile cevaplanmsmıştı. “Niye Ece?”

Bu kez cevap vermeden önce birkaç saniye sustu.“Çünkü Ece sandığın kadar basit biri değil.”

Gözlerimi devirip cevap verdim. “Bunu zaten söyledin.”

Bu sefer iç çekip sıkkın bi şekilde konuştu. “Çünkü sen anlamıyorsun.”

Ses tonunda en ufak bir değişiklik yoktu. Sanki bütün bunlar onun için fazlasıyla normaldi.

“Ece hakkında ne biliyorsun Oğuz?”

Oğuz telefonunu masanın üzerinden alıp cebine koydu. Bana yaklaşıp konuşmaya başladı. “Geçen yıl yaşanan olayı, İrem denilen kızla aralarında ne olduğunu, ailesini, spor geçmişini, her şeyini biliyorum neredeyse… sadece önüme biraz erken çıktı bu kız.”

Bir anda sustum. Hala aklım almıyordu. “Ben bunların hiçbirini bilmiyorum.”

“Biliyorum.” Dedi emin bi sesle. Ve sonrasında gözlerini üzerime dikti.

“Ben biliyorum çünkü birini hayatıma almadan önce hakkında bilmem gereken her şeyi öğrenirim.”

Sinirlenmiştim ama elimden hiç bir şey gelmiyordu. Ne Oğuz’a ters bir hareket yapabilirdim ne Ece’ye. Tek diyebildiğim şey “Ece hayatına bile girmedi.” Oldu.

Hala aynı tavırla devam ediyordu.” Emir ben bu konuşmadan çok sıkıldım son bir şey söyleyeceğim sonrada antrenmana geçicem.”

Sadece diyebildiğim “söyle.” olmuştu.

“Ece’yi Ashes’e almak istememin sebebi güçlü olması değil. Onun ne kadar ileri gidebileceğini merak ediyorum. Sen Ece’yi korumak istiyorsun. Bunu da anlıyorum.”

“Evet, çünkü onu bu işin içine çekmenin doğru olmadığını düşünüyorum.”

Ayağa kalktı. “Ama onu korumaya çalışırken, onun kendisini koruyabileceğini unutmuşsun.”

Cevap vermedim. Devam etmesini bekledim.

“Ece’yi küçümsemeye devam et Emir. Çünkü hamlesini yaptığında ne kadar şaşırıcağını çok merak ediyorum.

Cümlesini bitirir bitirmez çıktı.

Ben ise arkasından bakakaldım. Antrenmana gitmeyecektim. Oğuz’un söyledikleri kafamın içinde dönüp duruyordu.

Ece’nin geçen yıl ne yaşadığını bilmiyordum. Daha kötüsü ise Oğuz’un bunu benden önce öğrenmiş olmasıydı.

Telefonumu elime aldım.Ece’nin sohbet ekranını açtım.Bir süre yazıp sildim.Sonunda sadece tek bir cümle yazabildim. “Ece, sen bana geçen yıl ne anlatmadın?” Yazdım ama atamadım. Bunu benim öğrendiğimi bilirse sorgulayacaktı.

Ama kafamda tek bir şeye karar verdim. Ece’ye eski kafamla bakmayacaktım.