BÖLÜM 14 – “KARPUZLU TOP VE İNCE HESAPLAR”

Sude anlatıyordu, ben dinliyordum.
“Küçükken bir tane topum vardı,” dedi.
“Karpuz desenli, böyle,”
“Abim beni aşağı indirirdi mahalle önüne, ‘Hadi maç yapalım’ derdi.”
Taş koyardı kale yapardı.
Ben tabi yine o zaman da Fenerbahçeliydim, topun peşinden deli gibi koşardım ama bir türlü topu alamazdım.
“Gelsin benimle maç yapsın bakalım,” dedim Sude’ye.
Sürekli etrafında koştururdum.
Sonra ‘Abi, verseneee!’ diye ağlardım.
‘Gel al,’ derdi.
Bir şekilde topu kaptığımda kaleye doğru koşarken gelir beni tutardı, yere atardı.
Sonra kendi kaleme gol atardı.
Bende “Ya, sevgilimi yere mi attı o lâvuk?” dedim.
Sude “Golll!” diye koşardı.
Ben de beş saat ağlardım.
Sonra bana “Yaa eririm bak, yapma böyle hareketler,” dedi.
Sürekli topu ayağında oynatırdı, bana vermezdi.
Etrafında dört dönerdim, almaya çalışırdım, alamazdım.
Aldığım zaman da hemen yere fırlatırdı, ben gol atamayım diye.
Ben düştüğümde fırsattan istifade topu alır kaleme gol atardı.
Ben de köşeye oturup “Yaa offf, oynamayacağım işte!” diye bağırırdım.
“Ya Sudemm, gelsin benimle kapışsın bakalım!” dedim.
Sude de “Güçlü erkeğim, benim sevdiğim kızın intikamını alacak,” dedi.
Ben de “Herhalde kızım, kimse sevgilimi yere atıp ağlatamaz!” dedim.
Devam ettim:
“Ailen beni bir bilsin, abinle maç yapacağım!”
Sude “Ya olurrr!” dedi.
“Ben seni tutarım, ya yenilirsen?” diye sordu.
“Yenilmem kızım! Onu nasıl yere attıysa, ben de onu atacağım, faul yapacağım, sakatlayacağım!” dedim.
Sude “Yaa eririmmm! Ben sizi izliyorum oradan, sana bağırıyorum; ‘Hadi aşkım hadi!’ diye,” dedi.
İçimden geçiyordu; ailesine acayip sinir oluyordum.
Onlarla yüzleşmeyi çok istiyordum.
Bir gün olacak diye düşünüyorum.
Sevgilime yaptıklarını misli misliyaşatacağım onlara…
“Çocukluk anıları, sevginin ve mücadele ruhunun en saf hali… Kimi zaman küçük bir top bile, koruma içgüdüsünü ve bağlılığı büyütür.”

Bu bölümün şarkısı

Yüzyüzeyken Konuşuruz - Dinle Beni Bi”