Aresya Akademisi kitap kapağı

6. bölüm / 6

Hesaplaşma

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: Hesaplaşma

​6. Bölüm:
​Öğleden sonra dersler bittikten hemen sonra koridorda yürürken, Maya ve Lucas yanımdan bir anlığına ayrılmıştı. Tam o sırada önümdeki gölgeyle duraksadım. Karşımda duran Grant, kehribar rengi gözlerini doğrudan bana dikmişti. Yüzündeki o net ve otoriter ifade, itiraz kabul etmeyeceğini açıkça gösteriyordu.
​"Kütüphaneye gel," dedi tok ve karşı konulamaz bir sesle. "Konuşmamız lazım."
​Başımı hafifçe kaldırıp ona meydan okur gibi baktım. "Benim seninle konuşacak hiçbir şeyim yok, Grant."
​Grant, sabrının sınırında olduğunu belli eden bir kasılmayla bir adım atdı. "Bu bir istek değil, çaylak."
​Onun o baskın enerjisine boyun eğmek istemesem de merakım ve içimde biriken o öfke adımlarımı kütüphanenin arka taraftaki loş koridorlarına yönlendirdi. İçeride kimseler yoktu; yüksek raflar ve gölgeler bizi dış dünyadan tamamen soyutlamıştı. Grant arkamdan gelip aradaki mesafeyi öyle bir kapattı ki, kendimi yine sert raflarla onun devasa bedeni arasında sıkışmış buldum.
​Kehribar rengi gözleri karanlıkta fırtınalı bir deniz gibi parlıyordu. Parmağını, sabah Sasha ve çetesinin saldırısından kalan yüzümdeki o hafif sıyrığa ve boynumdaki morluklara doğru uzattı, ancak tenime değdirmeyip hemen geri çekti. Dişlerinin arasından öfkeyle tısladı:
​"Bunu sana Sasha mı yaptı?"
​Cevap vermeme izin bile vermeden, asıl içini kemiren ve onu deli eden o soruyu zehir gibi fırlattı:
​"Sen niye o Lucas'la konuşuyorsun? Aranızda bir şeyler mi var?"
​Kulaklarımda yankılanan o kelimelerle içimdeki tüm sabır taştı. Grant’in bu hesap soran, her şeyin sahibiymiş gibi bakan tavrı bardağı taşıran son damla oldu. Gözlerimdeki mavi alevler öfkeyle parlarken, ellerimi onun sert göğsüne yasladım ve var gücümle onu ittim.
​Soluk soluğa ama kelimeleri tek tek vurgulayarak bağırmaya yakın bir fısıltıyla üstüne yürüdüm:
​"Sen kimsin de bana bunu soruyorsun?! Sana ne! Sen kim oluyorsun da her canın istediğinde beni böyle sıkıştırıp hesabını soruyorsun?!"
​Grant, yediği o sert itmeyle geriye doğru yarım adım attı ama yüzündeki o tehlikeli ifade solmak bir yana, daha da koyulaştı. Kehribar rengi gözleri, sanki beni baştan aşağı yeniden tartıyormuş gibi üzerimde gezindi.
​"Kim miyim?" diye sordu; sesi o kadar alçak, o kadar pürüzlü ve derinden geliyordu ki tüylerim diken diken oldu. Bir kurdun avına yaklaşırken çıkardığı o sessiz ve ölümcül tehlikeyi taşıyordu.
​Bir kez daha, benden kaçmama izin vermeyen o devasa adımı attı ve sırtımı yeniden kütüphane raflarına yasladım. Kaçacak yerim olmadığını biliyordu; bunu yüzündeki o kendinden emin ifadede net bir şekilde görebiliyordum.
​"Bana kim olduğumu soruyorsun, çaylak," diye fısıldadı, yüzünü yüzüme tehlikeli bir şekilde yaklaştırarak. Nefesi tenimi yakıyordu. "Seni o ormanın sınırında tek başına ölümün kucağına atılmaktan kurtaran adamım. Seni o Sasha denen sürünün ellerinden çekip alan, her an aklımı kurcalayan tek insanlık belasıyım."
​Nefesim boğazımda düğümlendi. Gözlerimi kaçırmak istedim ama o kehribar parıltı beni esir almış gibiydi.
​"Benim sürümden olmayan bir adamın arkana geçmesine, sana gülümsemesine..." Devam etmedi; çene kasları öfkeyle öyle bir gerildi ki dişlerinin gıcırtısını neredeyse duyabiliyordum. "...katlanamıyorum, Audrey. Anlıyor musun? Katlanamıyorum."
​Söylediği o son kelime, kütüphanenin o loş ve sessiz havasına ağır bir kurşun gibi düştü. İkimiz de soluk soluğaydık. Aralarındaki o nefret perdesinin arkasında yatan o hırslı, vahşi sahiplenme hissi ilk defa bu kadar net, bu kadar çıplak bir şekilde ortaya dökülmüştü.
​Öfkemden ne yapacağımı bilemez bir halde, gururumun zedelendiğini hissederek elimi öfkeyle kaldırdım ve yüzüne doğru bir tokat savurmaya çalıştım. Ancak elim havada saniyeler içinde yakalandı. Grant, bileğimi parmaklarıyla nazik ama kaçmama asla izin vermeyecek bir kesinlikle kavradı. Tokatım onun avucunun içinde asılı kaldı.
​Nefes nefese başımı yukarı kaldırıp gözlerine baktım. Grant, avucundaki bileğimi yavaşça aşağı indirirken, kehribar rengi gözlerindeki o sert öfke yerini tarifsiz bir koyuluğa bıraktı.
​Yüzünü kulağıma yaklaştırıp, o tüyler ürpertici fısıltısıyla konuştu:
​"Bana vurabilirsin, çaylak... Canını yaktığımı düşünüyorsan intikamını da alabilirsin. Ama o adamın sana benden yakın olmasına asla izin vermeyeceğimi değiştiremezsin."
​Aralımızdaki bu nefes kesen gerilim, kütüphanenin sessizliğinde yankılanmaya devam ederken, ikimiz de bu tehlikeli oyunun nereye varacağını bilmeden birbirimize kilitlenmiştik.
Grant yüzümdeki o inatçı ifadeyi inceledikten sonra, dudaklarında son derece tehlikeli ve küçümseyen bir gülümsemeyle o son darbeyi vurdu:
​"Ve sonunda... Sakın bu yaptıklarımdan dolayı senden etkilendiğini falan düşünme, ha? Ben sadece yeni insanlarla eğlenmeyi çok severim, çaylak."
​​O an içimde kalan son sabır kırıntısı da tamamen yok oldu. Gözlerimi bir saniye bile ondan ayırmadan, sesimdeki tüm soğukluk ve kararlılıkla yüzüne karşı fırlattım:
​"Bana bir daha yaklaşma."
​Arkama bile bakmadan hızla adımlarımı kütüphanenin çıkışına yönlendirdim. Arkamda bıraktığım o ağır sessizliği delerek, çıkış kapısını ardımdan sertçe çarpıp karanlık koridora fırladım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 3beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…