Bölümler 6Şu an: Gölge ve Kurallar
2. Bölüm:
Çelik kapı ardımdan kapanır kapanmaz sırtımı duvara verip derin bir nefes aldım. Kalbim hâlâ göğüs kafesimi dövüyordu; ancak bu korkudan ziyade, damarlarımda dolaşan öfkenin ve adrenalinin eseriydi. Avludaki o kibirli kurt adama boyun eğmediğim için içten içe kendimle gurur duyuyordum.
Bina, dışarısının buz gibi ekim rüzgarından uzaktı ama içerideki hava da bir o kadar tuhaf ve ağırdı. Isıtılmış taşların ve ağır çam reçinesinin karışımı olan bu koku, buranın insanların yeri olmadığını suratıma bir tokat gibi çarpıyordu.
"Demek yeni insan sensin," dedi sağ taraftaki ahşap kapının aralığından başını uzatan kız. Açık kahverengi dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu; üzerindeki lacivert üniforma benimkiyle aynıydı ama o, benim kadar dimdik durmuyor, gözlerinde hafif bir tedirginlikle bana bakıyordu. "Ben Elena. Doğu Kanadı'ndaki oda arkadaşın. Seni aşağıda bekliyordum, saat altı kuralından sonra koridorlarda tek başına kalmasan iyi olur."
Elena’nın sesi dost canlısıydı ama içten içe titriyordu. Başımı sallayıp valizimi peşinden sürükleyerek odaya geçtim. İnsan öğrencilerin kaldığı bu kanat, diğer tarafa kıyasla oldukça sönük ve basıktı. Eşyalarımı yerleştirirken aklım hâlâ avluda kalmıştı. Siyah saçları, kehribar rengi gözleri ve o küstah tavırlarıyla zihnime kazınan o çocuk... Adını henüz bilmiyordum ama onunla yeniden karşılaşacağımdan emindim.
Aradan geçen birkaç saatin ardından, akademinin kayıt formlarını öğrenci işleri bürosuna teslim etmem gerektiğini fark ettim. Saat dokuza geliyordu ve koridorlar ürkütücü bir şekilde sessizleşmişti. Doğu Kanadı'ndan çıkıp ana idari binaya bağlanan antik, taş döşeli galeride yürümeye başladım. Duvarlardaki meşaleler loş bir sarı ışık yayıyor, devasa pencerelerden görünen dolunay ormanın üzerini gümüşi bir renkle kaplıyordu.
Müdürün ofisini bulmaya çalışırken kendimi antik tablolarla dolu çıkmaz bir koridorda buldum. Tam arkamı dönüp adımlarımı geri alacakken, karanlığın içinden gelen o tanıdık, kendinden emin ayak seslerini duydum.
Siyah saçları hafifçe alnına dökülmüş, uzun boyuyla koridorun loş ışığını neredeyse tamamen kesen Grant’ti bu. Üzerindeki ceketi çıkarmış, gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvanmıştı. Kollarındaki hafif damarlı yapı ve o baskın duruşu, üzerimdeki tüm otoriteyi sorgulamama neden oluyordu. Gözleri karanlıkta sıradan bir kahverengiden ziyade, parlayan saf bir altını andırıyordu.
Adımlarım istemsizce yavaşladı. Grant durdu ve kollarını göğsünde kavuşturup bana doğru bir adım attı.
"Kaybolmuş Cesur Çaylak," diye mırıldandı; sesi o kadar derin ve pürüzsüzdü ki, doğrudan göğsümün ortasına çarptı. Üzerime doğru yürüyüp beni taştan duvara doğru hafifçe sıkıştırdığında, nefesim kesilir gibi oldu. Çam ve sedir ağacının o sert kokusu burnumu doldurdu; normalde boğucu olması gereken bu koku, damarlarımda garip bir karıncalanmaya yol açıyordu. "Aresya'nın kurallarını henüz öğrenemedin galiba. Kurtların alanında, saat altıdan sonra yalnız dolaşılmaz."
Çenemi yukarı kaldırıp mavi gözlerimi doğrudan onun o parlayan gözlerine diktim. Korkumu ona asla belli etmeyecektim.
"Belki de kaybolan ben değilimdir," dedim fısıltıyla ama sesimdeki meydan okuma netti. "Sadece senin etrafında dolanacak kadar aptal değilim... Islak köpek."
Son kelimeyi özellikle vurgulamıştım. Grant’in yüzündeki alaycı maske anında dağıldı. Çene kasları sertçe seğirdi, gözlerindeki kehribar ışıltı bir an için tehlikeli bir kızıllığa büründü. Üzerime biraz daha eğildi; aramızdaki mesafe nefes almasını zorlaştıracak kadar kapandı. Boynumda hissettiğim o sıcak nefes, tüylerimin diken diken olmasına yetmişti.
"Dikkat et Audrey," diye fısıldadı bu kez, sesi bir tehditten çok daha fazlasını barındırıyordu; gizli bir çekim ve tehlikeli bir öfkenin harmanıydı. "O cesur dilin, ilk dolunayda başına çok büyük bela açacak. Herkes benim kadar sabırlı değildir."
"Sabırlı?" diye alayla güldüm, kalbim kaburgalarımı kıracak gibi atıyordu ama ondan bir milim bile geri çekilmedim. "Bunu bana avluda kaçarak giden biri mi söylüyor?"
Grant, dudaklarında tehlikeli, çarpık bir gülümsemeyle bana baktı. Gözleri kısa bir an için dudaklarıma kaydı, ardından tekrar mavilerimle buluştu. Aralarımızdaki o görünmez ama elle tutulur kıvılcım, koridorun soğuk taşlarını bile ısıtmaya yetmişti.
Arkasına dönmeden önce yavaşça fısıldadı: "Yarın ders çanları çaldığında görüşeceğiz, çaylak. O zaman kaçacak yerin olmayacak."
Karanlığın içinde gözden kaybolana kadar arkasından baktım. Kalbim hızla atıyordu ama artık tek hissettiğim korku değil, önümüzdeki günlerin ne kadar kaotik geçeceğine dair o sabırsız heyecandı.
Bölüm etkileşimi
