Çat kapı

Bazı sabahlar uyandığım anda günün kötü geçeceğini anlardım.
Bu sabah da anlamıştım.
Çünkü Göktuğ mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
Normalde kahvaltı hazırlaması sorun değildi.
Sorun, benim için de hazırlıyor olmasıydı.
Mutfaktan gelen tabak seslerine doğru yürürken saçlarımı toplamaya çalışıyordum.
“Göktuğ?”
“Efendim?”
“Sen iyi misin?”
“Gayet iyiyim.”
Mutfak kapısında durdum.
“Bana kahvaltı hazırlamışsın.”
Göktuğ arkasını dönüp bana baktı.
“Evet?”
“Bir şey mi yaptım?”
“Hayır.”
“Para mı istiyorsun?”
“Hayır.”
“Telefonumu mu kırdım?”
“Gökçe.”
“Ne?”
“Gel otur.”
Şüpheyle sandalyeye oturdum.
Tam önümde bir tabak vardı.
Yumurta, peynir, zeytin…
Ve bir de çay.
Göktuğ karşıma oturdu.
“Bugün evde misin?”
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Sabah daha yeni başladı.”
Göktuğ iç çekti.
“Akşam dışarı çıkacağım.”
“Tamam.”
“Uraz da gelecek.”
Elimdeki çayı masaya bıraktım.
“Buse de mi?”
“Evet.”
İstemeden gülümsedim.
“İyi bari. Uzun zamandır görmemiştim.”
Buse'yi seviyordum. Uraz'ın sevgilisi olmasına rağmen onunla konuşmak garip gelmiyordu. Hatta Uraz'dan daha kolay anlaşıyorduk.
Kapı çaldı.
Göktuğ ayağa kalktı.
“Ben açarım.”
“Sen otur, ben açarım.”
“Niye?”
“Çünkü kahvaltımı bitirmek istiyorum.”
“Sen beş dakikadır buradasın.”
“Beş dakikada kahvaltı bitirilmez.”
Kapıya yöneldim.
Açtığımda karşımda Uraz vardı.
Yanında Buse.
Buse beni görür görmez sarıldı.
“Gökçeee!”
“Buse!”
Uraz gülerek içeri girdi.
“Ben de buradayım bu arada.”
“Sen zaten her zaman buradasın.”
“Doğru.”
Buse ayakkabılarını çıkarırken bana eğilip fısıldadı:
“Bugün seni kaçırıyorum.”
“Ne?”
“Plan yaptım.”
“Bana neden kimse plan söylemiyor?”
“Çünkü sen son anda vazgeçiyorsun.”
“Doğru.”
Arkamızdan Göktuğ'un sesi geldi.
“Ben de geliyorum.”
Buse ve ben aynı anda ona döndük.
“Hayır.”
Göktuğ kaşlarını çattı.
“Niye?”
“Çünkü senin gelmenle planın adı aile etkinliği olur.”
Uraz güldü.
Göktuğ ona baktı.
“Sen de gülme.”
“Ben hiçbir şey demedim.”
Tam o sırada telefonum çaldı.
Nehir.
Açtım.
“Efendim?”
“Evde misin?”
“Evet.”
“Harika. Beş dakikaya oradayım.”
“Niye?”
“Bir şey getireceğim.”
“Ne?”
“Bilmiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Gelince anlatırım.”
Telefon kapandı.
Uraz bana baktı.
“Nehir mi?”
“Evet.”
“Yine plansız bir şey yapacak.”
“Büyük ihtimalle.”
Birkaç dakika sonra kapı tekrar çaldı.
Bu kez kapıda Nehir vardı.
Nehir içeri girerken elindeki çantayı bana uzattı.
“Bunu senin için aldım.”
“Ne bu?”
“uçan sümüklü böcek ay ne olabilir çanta işte!"
Göktuğ araya girdi.
“Gökçe kızı içeri alsana”
“ay unuttum gel kız içeri.”
Nehir içeri girince kaşları çatıldı, baktığı yere dönünce Buse'ye baktığını anladım.
hemen araya girdim.
“Buse Uraz'ın sevgilisi Bugün bizimle takılacak.”
“Memnun oldum.”
Buse başını salladı.
“Ben de.”
Göktuğ boğazını temizledi.
"E hadi geçelim yani kapının önünde kaldık böyle"
Uraz hemen cevapladı.
" hadi ozaman ben şöyle yerime geçeyim."
Cevapladım.
"Sen geç... Bir dakika ne zamandan beri senin yerin?"
"Kendimi bildim bileli"
Göktuğ.
"Urazın orda izi çıktı okadar çok oturuyor ki orada, Allah'ındır denyosu."
"Valla ne diyeceksen de pek takmıyorum."
Sessizce fısıldadım.
"Taktığın bişey var mı acaba..."
"Yani benimde taktığım şeyler olmuyor değil."
Gözlerim anında büyüdü.
"Ben... Ben birey demedim ki şizofren olmuşsun Uraz haberin olsun."
"Sen öyle diyorsan."
"Z-"
Nehir'e gelen bildirimle sözüm kesildi.
"Guys ben kaçar! He... Gökçe anlatırım sonra hadi görüşürüz!"
Hızla çıkıp gitti.
Göktuğ.
"Neyse akşamki planlarımınzdan bahsedelim."
Buse lafa atladı.
"Valla biz Gökçe'yle olacağız sonra size katılırız" Uraz'ın kaşları çatıldı, merakla sordu.
"Nereye gideceksiniz sevgilim?"
" Gökçe'yle benim aramda." Deyip göz kırptı.