9.Bölüm

BARIN DAN DEVAM

(A) Anlaşmamız şöyle olacak. Tüm itibarın benim olacak, servetin ne var ne yok bana devredeceksin.

(B) Tamam... Allah belası, tamam.

Telefon kapandıktan sonra planımı devreye soktum. Daha benim kim

olduğumu tanımamış adamlar bile bana çalışıyordu. O kadar köstebek vardı ama

aptal olduğu için bilmiyordu. Ne varsa yoksa itibardı. Kendi kazdı, kendi

düşecek ama haberi yoktu."Oğuz ve Akın, gelin buraya.""Buyurun efendim.""Yerini

tespit ettiniz mi?" "Bu şerefsiz bağ evinde. Konumu gösteriyor."

"Tamam, arabaları hazırlayın. Karımı almaya gidiyoruz."

LAVİN DEN DEVAM

Gözlerimi araladığımda başka bir yerde olduğumu gördüm. Pencereden ufak bir

ışık sızıyordu. Etraf küf ve rutubet kokuyordu."Neredeyim ben?" diye

kafamı zorladım. En son hatırladığım şey AVM'ye gidişimdi, gerisi karanlıktı.

Birkaç dakikanın ardından odanın kapısı açıldı. Tanımadığım bir yüz odaya girdi.

Bu da kimdi?"Selam, küçük hanım. Şimdi sen benim kim olduğumu sorguluyorsun.

Ben senin kocanın düşmanı Ateş.""Ne istiyorsun bizden?" diye çıkıştım."Sakin

ol, ufaklık. Sadece kocandan evimden aldığı itibarı istiyorum, o kadar.""Ah, o

da seni çok seviyor sanki! İtibarını hiçe saydı ve beni kurtarmak için uğraşıyor.

Şerefsiz, it, pislik! Kocam senin gibi aşağılık birisine asla pabuç bırakmaz.

Allah belanı versin!"Sözüm kesilmeden yanağıma yediğim sert bir tokatla başım

yana döndü. Tokadın etkisiyle burnumda bir sıcaklık hissettim.

Kanıyordu."Bir daha bana bağırmadan önce iyice düşün. Şimdi akşama

kadar aç susuz kal da aklın başına gelsin."Deyip odadan

hızla çıktı. İçimden Barın'ın beni kurtarması için dua ettim.

SAAT LER SONRA

Gözlerimi araladığımda etrafa karanlık çökmüştü. Odayı sadece ay ışığı

aydınlatıyordu. Ne kadar zamandır buradaydım bilmiyordum. Tek ümidim

Barın'ın beni kurtarmasıydı.Birkaç saat daha geçti ama hâlâ ses yoktu. Tam

ümidimi kesecekken dışarıdan silah sesleri gelmeye başladı. Birkaç dakikanın

ardından kapı gürültüyle açıldı.Gelen kişiye baktığımda Barın olduğunu

gördüm. Koşarak yanıma geldi, ellerimi ve ayaklarımı çözdü, sonra bana sımsıkı

sarıldı."Yetiştim, güzelim. Buradayım, korkma."Ben de ona sarıldım.

"Korkmuyorum. Sen yanımdasın."
Alnımdan öptü. Barın beni kucağına aldı

ve çıkışa yöneldi. Arabaya yaklaşırken Barın'a seslendim.

"Barın."

"Efendim, küçüğüm?" dedi.

Dediği şeyle gülümsedim.

"Şey... Ben..."

"Sen ne?"

"Ben acıktım galiba."

Kahkaha attı.

"O zaman istikamet, küçüğümün karnını doyurmak."