19.Bölüm

Kısa açıklama: kitap adı değiştirildi artıl adı 500+1 kayıp bebek
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

23 YIL ÖNCE - İLAHİ BAKIŞ AÇISI

Yedi yaşındaki Kerem, annesinin peşinden bir türlü ayrılmıyordu. En sonunda Zenan

Hanım dayanamayıp sordu"Kerem, bir şey mi oldu? Neden peşimde dolaşıyorsun?"

"Kardeşimi ve seni koruyorum, anne." dedi küçük Kerem.Bunu duyan Zenan

Hanım'ın yüzünde bir tebessüm oluştu. İlk hamile olduğunu öğrendiğinden beri

Kerem böyleydi. Annesinin yanından bir an bile ayrılmamıştı. Tek odada kalsalar

bile sevgili eşi Oğuz Bey, gün içinde en az on kez arar, kızının ve eşinin nasıl

olduğunu sorardı. Kızının doğmasını dört gözle bekliyordu. Şimdiden aldıkları

eşyalar bir ada dolusu odayı dolduracak kadar çoktu. Hepsi, küçük kızlarının

gelişini bekliyordu.Ama nereden bilebilirlerdi ki kızlarından tam 23 yıl

boyunca ayrı kalacaklarını?O günün akşamında, herkes derin uykudayken

Zenan Hanım sancılar içinde uyandı. Yanında uyuyan eşini aceleyle uyandırdı.

Oğuz Bey panikle arabaya yöneldi. Odasından gelen sesleri duyan Kerem

hemen aşağıya koştu."Anne, baba! Kardeşim mi geliyor?""Evet, oğlum.

Geliyor." dedi Oğuz Bey."Babacığım, sen burada bekle, tamam mı?""Hayır, baba!

Ben de geleceğim!" diye mızmızlandı Kerem.Oğuz Bey, Kerem'in ısrarına

dayanamadı ve onun da gelmesini kabul etti. Hep birlikte hastaneye gittiler.

Zenan Hanım hemen doğuma alındı. Kapıda heyecanla bekleyen Oğuz Bey ve

küçük Kerem, sabretmekte zorlanıyordu.
Saatler geçmişti ama hâlâ bir ses, bir seda

yoktu. Uzun bir bekleyişin ardından hemşire içeriden çıktı.Oğuz Bey heyecanla

sordu:"Eşim ve kızım nasıl?""Anneyi kurtardık fakat..." dedi hemşire.

Birkaç saniye duraksadı.Oğuz Bey duyacaklarına hazır değildi ama yine de

ağır ağır yutkundu."Kızınızı kurtaramadık. Başınız sağ olsun."

O an Oğuz Bey yıkıldı. Kızının öldüğünü eşine nasıl söyleyecekti? Kendine

gelemiyordu. Duydukları karşısında ne yapacağını bilemez hâle gelmişti.

Ama küçük Kerem, kardeşinin öldüğüne inanmak istemiyordu. Onun sesini

duyduğuna emindi. Küçük aklıyla kötü şeyler düşünmek istemese de gözleri

yaşlarla dolmuştu.Yaşadığı bu olayın travması yüzünden yıllarca konuşamadı.

Hangi doktora götürseler, yaşadığı travmalardan dolayı konuşamadığını

söylediler.Kerem, tam 15 yaşına kadar konuşamadı. Daha sonra

yavaş yavaş konuşmaya başladı ama kardeşi hiç aklından

çıkmıyordu. Sürekli kâbuslar görüyordu. Zaman böyle akıp gitti...