36.Bölüm

LAVİN DEN DEVAM

Kaç gündür yaşanan olaylardan dolayı doğru düzgün uyumuyordum. Peşimde

takıntılı bir manyak vardı; evli olmama bakmadan bana takmıştı.Her dışarı

çıktığımda arkamı kontrol ediyor, tanımadığım birini gördüğümde

istemsizce tedirgin oluyordum. Sanki her köşe başında beni izleyen biri varmış

gibi hissediyordum. Bunun yalnızca kuruntu olmasını o kadar çok istiyordum

ki... Ama içimdeki korku bir türlü dinmiyordu.Yatağımda sağa sola dönüp

dururken derin bir iç çektim. Gözlerimi kapatmaya çalışsam da uyku

tutmuyordu. Yanımda huzurla uyuyan Baran'a döndüm. Yüzüne baktığımda

içimde bir huzur oluşsa da onu bu olaylara karıştırmak istemiyordum.

Zaten yeterince sorumluluğu vardı. Bir de benim yüzümden başına bir şey

gelmesini kaldıramazdım.Sessizce yataktan kalkıp üzerime ince bir hırka

geçirdim. Odayı terk edip merdivenler den aşağı indim. Mutfağa geçerek

kendime bir bardak su doldurdum. Pencerenin önüne gelip dışarıyı izlemeye

başladım. Sokak lambalarının aydınlattığı boş yol, gecenin sessizliğiyle

birleşince içimi daha da ürpertti.Tam suyumu içecekken arkamdan gelen sesle

irkildim."Bu saatte ne yapıyorsun sen?"
Elimdeki bardak neredeyse yere

düşüyordu. Arkama döndüğümde kapının eşiğine yaslanmış Baran'ı

gördüm."Ödümü kopardın!" diye fısıldadım. "Uyandın mı sen?"Baran

kaşlarını kaldırarak yanıma geldi. Yatağımda karımı bulamayınca uyumaya

devam mı etseydim?"Gülümsemeye çalıştım ama yüzümdeki ifade pek

başarılı değildi. Baran bunu fark etmiş olacak ki ellerini belime yerleştirip beni

kendine çekti."Yine mi onu düşünüyor -sun?"Başımı göğsüne yasladım.

"Düşünmemeye çalışıyorum ama olmuyor. Ya peşimi bırakmazsa, Baran?

Ya hayatımızı mahvederse?"Baran çenemi hafifçe kaldırıp gözlerimin içine

baktı."Bana bak. Senin hiçbir suçun yok. Bu adamın yaptıklarından dolayı kendini

suçlamayacaksın, tamam mı? Ben yanındayım.""Ya sana bir şey yaparsa?"

"Bana bir şey olmayacak." Alnıma bir öpücük kondurdu. "Hem beni bu kadar

güçsüz mü görüyorsun?"İstemeden güldüm."Bazen gerçekten çekilmez

oluyorsun.""Bazen mi? Ben her zaman çekilmezim, güzelim."Gözlerimi

devirince kahkaha attı. Birkaç saniyeliğine de olsa korkularımı

unutmuştum.Baran elimdeki bardağı tezgâha bıraktı, ardından elimi tutarak

beni yukarı çıkardı. Yatağa uzandığımız da beni kollarının arasına aldı ve saçlarımı okşamaya başladı.

"Şimdi gözlerini kapat. Biraz dinlenmeye ihtiyacın var.""Uyuyamazsam?""Ben

buradayım. Sabaha kadar uyumazsan ben de uyumam."Başımı göğsüne

yasladım. Kalbinin düzenli atışlarını dinlerken göz kapaklarım ağırlaşmaya

başladı. Belki de her şeyin üstesinden gelebilirdik. Belki de bu korku dolu

günler bir gün geride kalırdı.Ama henüz bilmiyordum...Bazen insanın huzurunu

bozan şey, yalnızca korkuları değil, o korkuların ardında saklanan gerçeklerdi.