17.Bölüm

LAVİN DEN DEVAM

Koltukta yayılmış, televizyon izliyordu. Değmeyin keyfime! Yanımda meyve

tabağı, oh, mis! Eritilmiş çikolataya meyveleri batırıp batırıp yiyordum. O

sırada merdivenlerden ayak sesleri geldi. Gelen kişiye baktığımda Barın'dı Güzelim

ne yapıyorsun?" "Meyve ve eritilmiş çikolata yiyorum."Yanıma geldi."Belli,

ağzının yüzünün her yeri çikolata olmuş." dedi gülümseyerek. Ardından

dudaklarını bana yaklaştırıp yanağım daki çikolatayı emdi."Yaa, Barın! Pislik

yapma! Niye, sen beni karımsın diye mi tiksiniyorsun?" "Ben senden niye

tiksineyim? Ayrıca yanağından yemek daha lezzetli.""Madem yiyeceksin, o

zaman tabaktakini ye!""Ha, bu arada güzelim, Kerem ve ailesi yemeğe

geleceklermiş. Ecem de gelecek mi bilmiyorum, gelmeyecek galiba."

"Dur, onu da arayayım, gelsin. Kerem abinin biraz gözü şenlenir."Barın

burnumu sıktı."Sen çöpçatanlık mı yapıyorsun, he?""Kocişim, ne yapayım?

İkisi çok uyumlu." "Seni kocişim diyen ağzını yerim!" "Off, Barın! Bırak beni,

hadi! Akşama misafirler gelecek. Ben gidip hazırlanayım."Barın'ı orada bırakıp

odama gittim. Önce Ecem'i aradım. Biraz itiraz etse de gelmeyi kabul etti.Ben de

gidip duşa girdim. Kısa bir duşun ardından çıktım ve üzerime günlük

giysilerimden birini giydim. Saçlarımı iyice kurutup düzleştirdim. Hafif bir

makyaj yapıp en sevdiğim kokudan sıktım. Hazır olunca aşağıya indim.

Barın üzerini değiştirmiş, koltukta oturuyordu."Güzelim, her zamanki gibi çok güzel olmuşsun.""Evet ama başka bir şey giymek istedim. Fakat rahat şeyler giymeyince oğlun tekme atıyor."

"Desene, şimdiden annesini kıskanıyor!"
"Yaa, Barın, dalga geçme! Erkek çocukları

annelerine düşkün olur.""Ben seni öptüğüm zaman kıskanırsa görürsün! O

zaman günün yok, izin vermem. Biraz büyüsün, babannesine postalayacağım."

"Seni bırakırım ama oğlumu bırakmam. Seni gönderirim anneanne nin yanına."

"Aşk olsun, kocacığım! Çok kırıcısın.""Off, uzatma! Hadi, misafirler gelecek.

Yemekler hazır, değil mi?" "Hazır, bebeğim."Biraz zaman geçtikten sonra

kapı çaldı. Kerem abi, annesi ve babası gelmişti. Ecem de arkalarından geldi.

"Hoş geldiniz!" "Hoş bulduk, güzel kızım."Ben Zerda, Kerem'in annesiyim."

"Ben de Oğuz, Kerem'in babasıyım. Memnun oldum." "Ben de Barın'ın eşi

Lavin. Memnun oldum." "Maşallah, çok güzel bir kızın var." "Çok teşekkür

ederim." dedim.Lafı uzatmadan tekrar konuştum."Yemekler soğumadan gelin,

hep beraber yemek yiyelim."Hep birlikte yemek salonuna geçerken Ecem'i

durdurdum. Kısa bir süre konuştum, biraz da utandırdım.Hep beraber yemek

yedik ama oğluşum hiç durmuyordu. Sürekli tatlı istiyordu."Barın, tatlılardan

birini uzatır mısın? Bu oğlan yine yerinde durmuyor, tatlı istiyor.""Tamam,

hayatım."O sırada Zerda Hanım konuşmaya başladı."Ben de Kerem'e

hamileyken çok tatlı yerdim. Erkek çocukları genelde böyle oluyor."

Gülümsedim."Kerem abi tek çocuk muydu?" diye sordum.Bunu dememle

Zerda Hanım'ın yüzü düştü."Kerem'den birkaç yıl sonra tekrar hamile kaldım

ama bebeğim ölü doğdu. Hemşire öyle söylemişti. Yaşasaydı seninle aynı

yaşlarda olacaktı." "Özür dilerim, sizi üzmek istemedim." "Yok, üzülmedim. Sen

takma kafana. Hem artık senin gibi güzel bir kızım oldu. Ne derdin olursa gel,

kapım sana sonuna kadar açık." "Teşekkür ederim. Aynı şey

sizin için de geçerli."Bu konuşmadan sonra kimse konuşmadı.

Herkes yemeğiyle ilgilenmeye başladı. Günümüz de böyle geçmişti.