29.Bölüm

LAVİN DEN DEVAM

Eve geleli iki gün olmuştu. Annem hep yanımdaydı, zorlandığım bir şey olunca

yardımını eksik etmiyordu. Aynı şekilde Barın da işten ne kadar yorgun gelse de...

Umut İle ilgileniyordu umut ağlamaya başlayınca kucağıma alıp salladım.

Kokumu alınca hemen ağlamasını kesti.
"Minik oğlan anne nin kokusunu çok mu

seviyor bakayım?" Dedim gülümseyerek o sıra Barın nın ayak sesleri odayı

doldurdu aksi sesi ile gülümsedi.Barın'ın aksi sesine gülmeden edemedim. Umut'u kucağımda hafifçe sallamaya devam ederken başımı kaldırıp ona baktım.

"Ne yapayım Barın Bey, çocuk annesini seviyor. Kıskanıyor musunuz yoksa?"

dedim gülerek.Kaşlarını çatıp yanıma geldi. Önce Umut'un yanağını öptü,

ardından alnıma küçük bir öpücük kondurdu."Kıskanmak mı? Benim oğlum

bu. Beni daha çok sevecek, göreceksin."
Gülüşümü tutamayınca Umut'u ona

doğru uzattım."Al bakalım, o zaman. Göster kendini."Barın, oğlunu kucağına

aldı. Umut birkaç saniye babasının yüzüne baktıktan sonra dudaklarını

büzüştürmeye başladı. Ardından ağlamaya koyuldu.Şaşkınlıkla oğluna

bakan Barın, gözlerini bana çevirdi.
"Bu çocuk benimle dalga mı geçiyor?"

Kahkaha attım. Umut'u yeniden kucağıma aldığım anda ağlaması kesildi.

Barın ise karşımdaki koltuğa oturup ikimize de sitemli bir bakış attı.

"Dokuz ay boyunca senin karnında kaldı diye bu kadar da taraf tutulmaz ama

Lavin." "Ne yapalım, kalbini kazanman gerekiyor demek ki."Barın cevap vermek

yerine yanıma sokuldu. Başını omzuma yaslayıp Umut'un küçücük elini tuttu.

"Ben de babasıyım sonuçta. Gece gündüz çalışıyorum, eve gelince biraz oğlumla

vakit geçirmek istiyorum. Ama beyefendi beni görünce ağlıyor."Sesindeki sitemi

duyunca saçlarını okşadım."Barın, daha çok küçük. Zamanla sana da alışacak.

Hem seni görünce yüzünün nasıl değiştiğini fark etmiyor musun? Sesini

duyduğunda bile başını sana doğru çeviriyor."Başını kaldırıp bana baktı.

"Gerçekten mi?" "Gerçekten, koca adam. Her şeyi de kıskanma."Gülümsedi,

ardından Umut'un yanağına bir öpücük bıraktı."Tamam, küçük bey. Şimdilik

annen kazandı. Ama büyüdüğünde ilk bana koşacaksın, anlaştık mı?"Umut

sanki onu anlamış gibi ellerini oynattı. Barın'ın yüzüne kocaman bir gülümseme

yayıldı."Bak, cevap da verdi!"Gülerek başımı salladım. Tam o sırada annem

elinde bir tepsiyle salona girdi."Lavin, kızım, biraz dinlen. Umut'u bana ver, sen

de bir şeyler ye."İtiraz etmek için ağzımı açmıştım ki Barın benden önce davrandı.

"Anne, siz oturun. Ben Lavin'e yemek hazırlayacağım."Annem şaşkınlıkla ona

baktı."Oğlum, sen sabahtan beri çalışıyorsun. Biraz da sen dinlen."

Barın omuz silkti."Ben iyiyim. Karım doğumdan yeni çıktı, oğlumuz daha

birkaç günlük. İkinize de bakmak benim görevim."Bu sözleri duyunca içim sıcacık

oldu. Barın bazen fazla korumacı davranıyordu ama böyle anlarda ona bir

kez daha âşık oluyordum.Annem gülümseyerek tepsiyi masaya bıraktı.

"Maşallah, kızımın kıymetini biliyorsun."
Barın elimi tutup dudaklarına götürdü.

"Onun kıymetini bilmek yetmez anne. Ben Lavin'siz bir hayat düşünemiyorum."

Gözlerim dolarken yüzüne baktım. Söyleyecek bir şey bulamadım. O da

bunu fark etmiş olacak ki alnımı öptü.
"Hadi bakalım, ağlamak yok. Daha

önümüzde oğlumuzla geçireceğimiz kocaman bir ömür var."Başımı göğsüne

yasladım. Kucağımda Umut, yanımda Barın, karşımızda annem vardı. Birkaç

gün önce doğumun telaşını yaşarken şimdi evimizin içinde bambaşka bir

mutluluk vardı.Ve ben, hayatımda ilk kez her şeyin tam olması gerektiği yerde olduğunu hissediyordum.