Numara yok

Mia kapıyı açtığında Antonio’nun yüzüne baktı.
“Gel.”
Antonio içeri girdi.
Mia kapıyı kapattıktan sonra doğrudan salona geçti.
“Telefonu ver.”
Antonio telefonu uzattı.
Mia mesaj ekranını açtı.
İlk mesajı okudu.
“Yarın 08.17’de evden çıkma.”
Sonra ikinci mesaja geçti.
“Bu akşam 19.40’ta dışarı çıkma.”
En son üçüncü mesajı açtı.
“Uymadın.”
Mia birkaç saniye ekrana baktı.
“Numaralar aynı mı?”
“Hayır.”
Antonio ekranı aşağı kaydırdı.
“Üçü de farklı.”
Mia ilk mesajın gönderen numarasına bastı.
“Bunu aradın mı?”
“İki kere.”
“Ne dedi?”
“Numara kullanılmıyor.”
Mia ikinci numarayı kontrol etti.
Sonra üçüncüyü.
“Bunları da aradın mı?”
“Üçüncüyü aradım. O da kullanılmıyor.”
Mia telefonu masanın üzerine bıraktı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Antonio karşısındaki koltuğa oturdu.
“Ne düşünüyorsun?”
Mia hemen cevap vermedi.
“Önce sakin ol.”
“Ben sakinim.”
“Değilsin.”
Antonio cevap vermedi.
Mia telefonu tekrar eline aldı.
“Mesajların saatleri belli. Gönderen numaralar farklı. Üç numara da şu anda kullanılmıyor.”
“Yani?”
Mia ekrana bakmaya devam etti.
“Yani birinin sana normal bir numaradan mesaj attığını düşünmüyorum.”
Antonio kaşlarını kaldırdı.
“Bunu zaten ben de anladım.”
“Ben teknik kısmını söylüyorum.”
Mia mesaj ekranını biraz daha inceledi.
“Bir numara sahte gösterilmiş olabilir. SMS tarafında gönderen numarasının değiştirilmesi gibi şeyler var. Ama üç farklı numara kullanılması…”
Cümlesini tamamlamadı.
Antonio fark etti.
“Ne?”
Mia başını kaldırdı.
“Hiçbir şey.”
“Mia.”
“Bilmiyorum. Önce emin olmak istiyorum.”
Bu kez Antonio sustu.
Mia üçüncü mesajı tekrar açtı.
“Uymadın.”
“Beni asıl rahatsız eden bu.”
Antonio ona baktı.
“Niye?”
“Çünkü ilk iki mesajı gönderen kişinin ne olacağını bilmesi gerekmiyordu.”
“Evet.”
“Sen de çıkmayabilirdin.”
“Çıkabilirdim.”
“Ama çıktın.”
“Evet.”
Mia saate baktı.
“Ve üç dakika sonra bu geldi.”
“Evet.”
Mia telefonu masaya bıraktı.
“Antonio, bu kişi senin ne yapacağını tahmin etmiş gibi davranmıyor.”
Antonio’nun yüzü ciddileşti.
“Ne demek istiyorsun?”
“Yaptığını biliyor gibi.”
Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Mia yeniden telefonu eline aldı.
“Bu mesajları aldığın sırada telefonunda herhangi bir bağlantı problemi, uçak modu, SIM değişikliği, yeniden başlatma falan oldu mu?”
“Hayır.”
“Telefonunu başka biri kullandı mı?”
“Hayır.”
“Şifreni bilen biri?”
“Hayır.”
Mia başını salladı ama yüzündeki ifade değişmedi.
“Tamam.”
Antonio masadaki su bardağına uzandı.
“Yarın ne yapıyoruz?”
Mia ona baktı.
“Ne demek ne yapıyoruz?”
“Kamp.”
Mia birkaç saniye sustu.
“Sen hâlâ kampa gitmeyi düşünüyor musun?”
“Yarın sabah gidecektim.”
“Biliyorum.”
“Eşyalar hazır.”
Mia gözlerini kısa süreliğine kapatıp açtı.
“Ben de geliyorum.”
Antonio elindeki bardağı masaya bıraktı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Sen kamp yapmayı sevmiyorsun.”
“Sevmiyorum.”
“Geçen sefer iki saat sonra dönmek istemiştin.”
“Çünkü yağmur yağıyordu.”
“Yağmur yağmıyordu.”
Mia ona baktı.
“Antonio, şu anda bunun tartışmasını mı yapacağız?”
Antonio gülümsedi.
“Hayır.”
“Güzel.”
Mia telefonu masaya bıraktı.
“Bu sefer geliyorum.”
Antonio’nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Niye?”
Mia birkaç saniye düşündü.
Sonra telefonu eline aldı.
“Çünkü bu artık sadece sana gelen garip mesajlar değil.”
Ekrandaki üçüncü mesaja baktı.
“Biri senin ne yaptığını biliyor.”
Antonio sustu.
Mia devam etti:
“Ve bunu nasıl yaptığını bilmiyorum.”
İlk kez sesinde hafif bir tedirginlik vardı.
“Ben bilmediğim bir şeyi görmezden gelemem.”
Antonio başını salladı.
“Yani beni izlemeye geliyorsun.”
Mia bu kez gülümsemedi.
“Hayır. Seni yalnız bırakmamaya geliyorum.”
Antonio birkaç saniye ona baktı.
“Tamam.”
Mia telefonu tekrar eline aldı.
“Şimdi bana ilk mesajın geldiği saatten itibaren ne yaptığını anlat.”
Antonio düşünmeden cevap verdi.
“22.41 civarıydı.”
“Emin misin?”
“Telefonun saatine baktım.”
“Sonra?”
Antonio anlatmaya başladı.
Mia arada soru soruyor, saatleri not alıyor, bazı ayrıntıları tekrar ettiriyordu.
Bir süre sonra masanın üzerinde küçük bir zaman çizelgesi oluştu.
22.41 — İlk mesaj.
08.17 — Antonio evden çıkmadı.
19.36 — İkinci mesaj.
19.40 — Antonio evden çıktı.
19.43 — “Uymadın.”
Mia son satırın altını çizdi.
Kalemi birkaç saniye elinde tuttu.
“Bence başlangıç noktamız burası.”
Antonio ona baktı.
“Niye?”
“Çünkü ilk mesajı kanıtlayamıyoruz.”
“İkinciyi de.”
“Evet.”
Mia kalemi masaya bıraktı.
“Ama üçüncü mesajda durum farklı.”
“Çünkü gerçekten çıktım.”
“Ve karşı taraf bunu biliyordu.”
Antonio birkaç saniye sustu.
“Peki bunu nasıl anlayacağız?”
Mia telefonu eline aldı.
“Önce numaraları araştıracağım.”
“Sonra?”
Mia bu kez doğrudan Antonio’ya baktı.
“Sonra telefonunu.”
Antonio kaşlarını kaldırdı.
“Telefonumu mu?”
“Evet.”
“Ne arıyorsun?”
Mia cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.
“Biri senin ne yaptığını biliyorsa, bunun telefondan mı, bir hesaptan mı, bir uygulamadan mı, yoksa bambaşka bir yerden mi geldiğini bulmamız lazım.”
Antonio cevap vermedi.
Mia telefon ekranını kapattı.
Üç farklı numara.
Üç farklı mesaj.
Ve artık ikisinin de aklında aynı soru vardı:
Bunu kim gönderiyordu?