14

14. Bölüm — Sessizliğin Ardındaki Fırtına
Sabahın ilk ışıkları pencereden içeri süzülürken Yavuz, gece boyunca uyuyamadığını fark etti. Gözlerini kapattığında Sibel’in yüzü, açtığında ise aklındaki sorular karşısına çıkıyordu.Son günlerde aralarında görünmeyen bir mesafe oluşmuştu. Sibel eskisi gibi konuşmuyor, bazı sorulara kısa cevaplar veriyor, bazen de hiçbir şey söylemeden uzun uzun düşünüyordu.Yavuz bunun nedenini anlamaya çalışıyordu.Telefonunu eline aldı. Sibel’e bir mesaj yazdı.“Günaydın. Nasılsın?”Mesajı gönderdi ama cevap gelmedi.Dakikalar geçti.Sonra saatler…Yavuz’un içine tarifsiz bir sıkıntı çöktü.Öğleye doğru telefon titredi.Sibel’den mesaj gelmişti.“İyiyim. Biraz konuşmamız gerekiyor.”Yavuz’un kalbi hızlandı.“Ne zaman?” diye yazdı.Kısa süre sonra cevap geldi.“Akşam.”O tek kelime, Yavuz’un bütün gününü değiştirmeye yetmişti.Akşam olduğunda ikisi her zamanki buluştukları yerde karşı karşıya geldi. Sibel’in yüzünde alışılmış gülümseme yoktu.Yavuz sessizliği bozdu.— Bir şey mi oldu?Sibel başını kaldırdı. Gözlerinde hem yorgunluk hem de saklamaya çalıştığı bir hüzün vardı.— Bilmiyorum Yavuz… Belki de çok şey oldu.— Bana anlat.Sibel derin bir nefes aldı.— Bazen insan sevdiği kişiye her şeyi anlatamıyor. Çünkü anlatırsa bazı şeylerin değişeceğini biliyor.Yavuz ona doğru bir adım attı.— Ne değişecek?Sibel cevap vermedi.Bir süre ikisi de sustu.Uzaklardan gelen şehir sesleri, aralarındaki sessizlikten daha yüksek değildi.Sonunda Sibel konuştu.— Sana güveniyorum. Ama hayat sadece ikimizin istediği gibi ilerlemiyor.Yavuz’un yüzündeki ifade değişti.— Ne demek istiyorsun?Sibel gözlerini kaçırdı.— Şimdilik hiçbir şey sorma.— Ama ben bilmeden nasıl yanında olacağım?Sibel’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.— Belki de bazı şeyleri bilmeden de yanında kalman gerekiyor.Yavuz onun gözyaşını görünce sustu.O an anladı ki Sibel’in içinde kendisine söyleyemediği büyük bir sır vardı.Ve o sır, ikisinin hayatını değiştirecek kadar büyüktü.Yavuz, Sibel’in elini tuttu.— Ne olursa olsun, seni yalnız bırakmayacağım.Sibel elini çekmedi.Fakat yüzündeki hüzün kaybolmadı.Çünkü bazı ayrılıklar bir anda başlamazdı.Önce sessizlik girerdi insanların arasına…Sonra mesafeler büyürdü.Ve bazen iki insan birbirini hâlâ severken bile yolları birbirinden uzaklaşmaya başlardı.O gece Yavuz eve dönerken Sibel’in son sözlerini düşünüyordu.“Hayat sadece ikimizin istediği gibi ilerlemiyor.”Henüz bilmiyordu ama bu cümle, gelecekte yaşayacaklarının ilk işaretiydi.