Bölümler 32Şu an: Final
- 1 Açıklama97 kelime
- 2 1.gün256 kelime
- 3 2.gün277 kelime
- 4 3.gün355 kelime
- 5 4.gün347 kelime
- 6 5.gün355 kelime
- 7 6.gün415 kelime
- 8 7.gün331 kelime
- 9 8.gün394 kelime
- 10 9.gün400 kelime
- 11 10.gün384 kelime
- 12 11.gün429 kelime
- 13 Karakter tanıtımı66 kelime
- 14 12.gün440 kelime
- 15 13.gün481 kelime
- 16 14.gün472 kelime
- 17 15.gün394 kelime
- 18 16.gün514 kelime
- 19 17.gün432 kelime
- 20 18.gün414 kelime
- 21 19.gün1.026 kelime
- 22 19,5.gün481 kelime
- 23 20.gün447 kelime
- 24 21.gün525 kelime
- 25 22.gün336 kelime
- 26 23.gün307 kelime
- 27 24.gün379 kelime
- 28 25.gün250 kelime
- 29 25,5.gün494 kelime
- 30 Final577 kelime · Okuduğun bölüm
- 31 Özel Bölüm2.114 kelime
- 32 Özel Bölüm 21.918 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gökyüzü İzel’in içindeki o tarifi imkansız boşluğu yansıtır gibi kurşuni bir renge bürünmüştü.
Şehir her zamanki gürültüsüyle akmaya devam etse de İzel için zaman annesinin son nefesini verdiği o saniyede asılı kalmıştı.
Artık ne 23.50’nin bir sihri vardı ne de gece yarısının bir korkusu...
Çünkü en büyük kıyamet kopmuş, geriye sadece sessiz bir enkaz kalmıştı.
İzel elinde bir demet taze nergisle mezarlığın o soğuk, insana dünya telaşını unutturan patika yolunda yürüyordu.
Adımları ağır omuzları sanki dünyanın tüm yükünü taşıyormuşçasına çöküktü.
Annesinin taze toprağının başına geldiğinde dizlerinin bağı bir kez daha çözüldü.
Yavaşça yere çöktü parmakları o soğuk toprağa dokunurken sanki annesinin sıcaklığını son bir kez olsun hissetmek istiyordu.
“Gidemedim anne” diye fısıldadı rüzgara karşı.
Sesi kırılmış bir cam parçası kadar keskindi.
“Sana verdiğim nergislerin kokusunu duyuyor musun? Bak, en sevdiklerinden getirdim”
Gözyaşları sessizce toprağa süzülürken İzel ilk kez o turuncu neşesinin tamamen söndüğünü hissetti.
Alpay’a yazdığı o mesaj zihninde yankılandı
“Nefes alamıyorum”
Gerçekten de alamıyordu.
Mezarlıktan ayrılırken kalbinin yarısını o toprakta bırakmış gibiydi.
Sokaklar İzel’e artık birer yabancı gibi geliyordu.
Ayakları onu alışkanlıkla hayatının geçtiği, Alpay’ın kartvizitini bıraktığı o küçük çiçekçi dükkanına götürdü.
Dükkanın kapalı kepenkleri hayatının durmuş olmasının en somut kanıtıydı.
Nalan Teyze dükkanın anahtarını ona vermiş "Ne zaman hazır hissedersen o zaman aç kızım" demişti.
İzel hazır değildi ama sığınacak başka bir yeri de yoktu.
Elleri titreyerek kilidi açtı.
Kepenklerin gürültüsü sessiz sokakta yankılandı.
İçeri girdiğinde burnuna dolan toprak ve solmaya yüz tutmuş çiçek kokusu boğazını düğümledi.
Dükkanın içindeki o rutubetli ama sıcak hava ona sığındığı o 10 dakikalık masalları hatırlattı.
Yavaşça tezgahın arkasına geçti.
Bakışları Alpay’ın o gün kartviziti bıraktığı noktaya takıldı.
Gözlerini kapattı o anı, Alpay’ın o sert ve mesafeli duruşunu, elinin masaya çarpışını tekrar yaşadı.
Meğer o adam onu 4 yıldır bu dükkanın önünden izleyen, her sabah uyanması için gizli bir sebep olan o hayaletmiş.
Dükkanın kapısındaki küçük çan birinin içeri girmesiyle o her zamanki neşeli sesiyle tınladı.
İzel başını kaldırmadan sesi titreyerek konuştu
“Kapalıyız... Lütfen daha sonra gelin”
Ancak ne bir ayak sesi duyuldu ne de bir cevap geldi.
Bir sessizlik çöktü dükkanın içine
Yoğun, bekleyiş dolu ve insanın kalbini durduracak kadar derin bir sessizlik.
İzel içinde bir şeylerin koptuğunu hissetti.
O tanıdık, ağır ve pahalı parfüm kokusu dükkanın nergis kokularıyla birbirine karıştı.
İzel tüm cesaretini toplayarak başını yavaşça kaldırdı.
Karşısında o gri plazaların arasından çıkıp gelmiş, cübbesini ve zırhlarını bir kenara bırakmış Alpay Atay duruyordu.
Gözleri kan çanağı gibiydi, sanki o da günlerdir uyumamış o da İzel’le birlikte o karanlıkta boğulmuştu.
Alpay’ın o ulaşılmaz, sert yüzü gitmiş yerine acıyla harmanlanmış saf bir şefkat gelmişti.
Alpay tek bir kelime etmedi.
Sadece baktı.
Bakışlarında 4 yıllık bir özlem, son üç günün çaresizliği ve "ben buradayım" diyen o sarsılmaz söz vardı.
Alpay yavaşça İzel’e doğru adımladı.
İzel’in turuncu saçlarına vuran gün ışığı dükkanın tozlu havasında dans ederken Alpay elini yavaşça tezgahın üzerine koydu.
Tıpkı o gün kartviziti bıraktığı gibi...
Ama bu sefer eli titremiyordu.
Bu sefer kaçmıyordu.
İzel karşısındaki adamın gerçekliğine onun o devasa dünyasını bırakıp bu rutubetli dükkanın içine sığışına baktı.
Dudakları titredi ama konuşamadı.
Konuşmaya gerek de yoktu.
İkisinin arasındaki o 10 dakikalık masal artık sonsuz bir gerçeğe dönüşmüştü.
Dükkanın içinde zaman durdu.
Saat 00.00 değildi güneş tam tepedeydi.
Ama ne araba balkabağına dönüştü ne de İzel bir yere kaçtı.
Sadece birbirlerine baktılar bir yanda yasını tutan bir Külkedisi diğer yanda masalını gerçeğe dönüştüren bir adam…
Sessizlik en büyük itirafları fısıldarken dükkanın kapısından içeri giren rüzgar son kalan nergislerin kokusunu aralarına serpti.
Büyü bozulmamıştı büyü gerçekliğin tam ortasında yeniden başlamıştı.
–SON
Bölüm etkileşimi
