Ruhsuzluk

Yatağımdan zorla olsa da kalktım ve elimi yüzümü yıkamak için banyoya gittim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra salona gittim. Dedemler kahvaltıyı hazırlamış beni bekliyorlardı. Dedem "Günaydın kızım,dün çok yorgundun o yüzden seni uyandırmadık kendin uyanmanı bekledik." dedi ve ayağa kalkıp bana sarıldı. Dedemin karısı (anneannem oluyor kendileri) yüzünde zoraki bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Yüzündeki ifadesinden dedemin onu tembih ettiğini anlıyordum. Anneannem benimle sürekli uğraşan bir kadın. Ne kadar inkar etsede benimle uğraşmayı seviyor. Dedemle sık sık bu konu yüzünden kavga ederler. Anneannem "Günaydın kızım" dedi sevecen olmaya çalışan bir ses tonuyla. Bu ses tonunu kullandığında genelde benden bir şey isteyecek olur. Ne istiyeceğini merak ettiğim için " Günaydın anneanne" dedim. Yorgunluğum görünüşüme yansıdığı kadar sesimede yansımıştı. Anneannem 'sana bir iş verecem' bakışıyla beni hiç şaşırtamayan o cümleyi kurdu "Akşama Öykü teyzenler gelecek. Ben çok yorgunum artık dizlerim tutmuyor. Benim yerime sen yaparsın değil mi ev işlerini?" Ona sorgulayan gözlerle baktım. Herhalde 'Tabii ki anneanneciğim. Zaten ben 2-3 gün önce annem ve babamla beraber ruhumuda toprağa vermedim. Dün gece mükemmel rüyalarla tatlı bir uyku çektim bu gün çok enerjiğim. Hiç uykum yok,hiç yorgun değilim ve kesinlikle senin ev işlerine olan takıntını sen yorulma diye yerine getirenilirim.' dememi bekleyerek bu cümleyi kurmuştu. İçimden geçirdiklerimi ona söylemeyi çok isterdim ama göz devirmekle yetindim. Anneannem bu tepkime çok şaşırmış gibi yüzüme bakıyordu. Ben hep onun emirlerini yerine getiren (Evet bana günlük hayatta hep emir verir),bir dediğini iki etmeyen tek safım. Bu yüzden verdiğim tepkiye ben bile şaşırdım. Sofraya oturduğumda mükemmel yumurta kokusuna bile gülümseyemedim. Sanki ruhum buna izin vermiyordu. Yüz kaslarım kilitlenmişti ve her şeye somurtuyordum. Günlük hayatımda hep çok neşeli ve gülümseyen biriyim ama şimdi anlıyorum ki beni güldüren kişiler benim diğer yarımmış. Evet o kişiler annemle babamdı. Beni ne kadar görmezden gelselerde onlar için önemliydim onlarda benim için...