Boşluk

Bayılmışım gözlerimi hastanede açtım. Başımda bir hemşire vardı serumumu yenilerken uyandığımı gördü ve "sakın kalkmaya çalışma. Başın dönebilir" diye beni uyardı serumumu yeniledikten sonra "bir şeye ihtiyacın olursa beni çağır ve dediğim gibi kalkmaya çalışma" dedi. Tamam anlamında başımı salladım. Hemşire odadan çıktığında bi başıma kaldım ve ağlamaya başladım sessizce ağladım. Hâlâ sindirememiştim annemle babamın öldüğünü. Bir süre kendi halimde sessizce ağladıktan sonra içeri bir adam girdi. Bu adam annemlerin öldüğünü bana söyleyen adamdı. Adam yanıma gelip "Daha iyi misin?" diye sordu. Hayır anlamında kafamı iki yana salladım ve ağlamaya devam ettim ama bu sefer sessiz değil hıçkıra hıçkıra ağladım. Adam "Anlıyorum kötü bir süreç geçiriyorsun. Ben seni yalnız bırakayım." dedi. Hiç bir şey diyemedim. Sadece ağlıyordum. Adam odadan çıkınca da ağlamaya devam ettim. Bir süre sonra sustum. Artık annem yoktu babam yoktu tamamen boşluktaydım. Artık ağlasam ne olacaktı ki. Biraz sessizlikte tavanı izledim. Bugünden sonra ne olacağını düsünmeye başladım. Ne yapacağımı nereye gideceğimi hiç bilmiyordum. Biraz bunu düşündükten sonra çok susadığımı fark ettim. Ama artık su içmek bile ağır geliyordu bana. Bir süre sonra susuzluğa daha fazla dayanamayacağımı fark edim hemşireyi çağırdım bir bardak su istedim. Hemsıre suyu getirdi ve "Daha iyi misiniz" diye sordu. "Evet teşekkür ederim" dedim. Hemşire odadan çıktığında yine bir başımaydım. Ne annem vardı ne babam. Artık gerçekten de yapayalnızdım. Birkaç dakika sonra Aziz içeri girdi. Gözlerinde bir çaresizlik vardı, sanki bilmiyordu ne diyeceğini. "Şey, ben olayları duydumda, başın sağolsun. Eğer bir şeye ihtiyacın olursa çekinmeden söyleyebilirsin" dedi. "Teşekkür ederim." dedim. Dokunsalar ağlayacağım. "Bayılmışsın. Şu an daha iyi misin?" diye sordu ilgiyle. "İyiyim" demek istedim ama sol gözümden akan bir damla yaşa engel olamadım. "Tekrardan başın sağolsun. Ben artık gidiyim." dedi ve odadan çıktı. Bir kaç dakika sonra hemşire geldi. "Yarın taburcu olacaksın, anneannenler seni almaya gelecek" dedi. Kafamı salladım ve "Tamam teşekkür ederim." dedim. Hemşire gülümsedi ve odadan çıktı. Bende biraz uyumayı denedim ve evet uyuya kalmışım. Uyandığımda anneannem karşımdaydı. Bende doğruldum ve "merhaba anneanne" dedim solgun bir sesle. Anne annem hiç bir şey demeden kafasını salladı. Kafasıyla kalkmamı işaret etti. Hiç bir şey demeden kalktım. Çantamı alıp hastane odasından çıktım. Anneannemin arabasına bindik ve evlerine gittik. Kapıdan girdiğimde bizi dedem karşıladı. Dedeme sıkı sıkı sarıldım." Hoş geldin yavrum. Daha iyi misin?"dedi. Hayır anlamında kafamı salladım."Anlıyorum kızım, zor günler geçiriyorsun. Geç otur." dedi ve içeriyi gösterdi. İçeri geçtim ve oturdum. Dedem "bir şey ister misin yavrum?"diye sordu. "Hayır dedecim sağol" dedim. Moralim çok bozuktu. Kime gideceğimi kimden yardım isteyeceğimi hiç bilmiyordum. Akşama kadar dedemin kollarının arasında kaldım ve kalkmaya bile gücüm kalmamıştı dedem bana güç veren tek kişiydi.