Kötü haber kapıda

Odamda biraz telefona baktıktan sonra saatin gece dokuz olduğunu görüp uyumak için ışığı kapattım ve yatağa geçtim. Annem ve babam hâlâ gelmemişti. "Sahil kenarında oturuyorlardır ne abarttım" dedim kendi kendime ve uykuya daldım.
(Sabah)
Sabah kapının çalınmasıyla uyandım. Kalktığımda anneme babam evde değildi ve saat daha çok erkendi. Kapıyı açtığımda karşımda iki adam gördüm. Yüzleri solgun görünüyordu. "Buyurun" dedim. Sesimden şaşkınlığım ve korkum belli oluyordu. Annemlere bir şey olduğunu düşündüğüm için neredeyse ağlıycaktım. "Sana...bu kötü haberi bizzat kendim vermeliyim diye düşündüm ve...bunu telefonda söylemek istemedim. Ben Istanbul il müdürlüğünden geliyorum adım Cengiz Han Durmaz. Sana söyliyceklerim karsısında sakin olmanı bekliyemem ama lütfen kendine zarar verebilecek bir şey yapmaya çalışma" dedi ve bir süre durdu. Bu sürede aklıma bin türlü şey geldi " Tamam. Kendime zarar vermeyeceğim artı söyler misiniz?" dedim. Sesim ağlamaklı çıkmıştı. "Alara biz... çok üzgünüz ama... annenle babanı malesef... kaybettik..."
Kaybettik...
Kaybettik...
Kaybettik...
Aynı kelime beynimde dönüp dolaşıyordu. Bu... nasıl olabilirdi böyle bir şey. Zaman durdu o an benim için. Ne yapacağımı,ne diyeceğimi hiç bilmiyordum. Hareket bile edemiyordum. Olduğum yerde öylece kaldım ve sonrası karanlık