Bölümler 8Şu an: V — Öğüt Mektubu
- 1 I — Deney1.997 kelime
- 2 II — Bay Clarke’ın Anıları1.895 kelime
- 3 III — Dirilişler Şehri2.031 kelime
- 4 IV — Paul Sokağı’ndaki Keşif1.519 kelime
- 5 V — Öğüt Mektubu1.349 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 VI — İntiharlar2.115 kelime
- 7 VII — Soho’da Karşılaşma1.825 kelime
- 8 VIII — Parçalar1.552 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
V
ÖĞÜT MEKTUBU
“Biliyor musun Austin,” dedi Villiers, iki dost mayısın güzel bir sabahında Piccadilly’de ağır ağır yürürken, “Paul Sokağı ve Herbert’ler hakkında anlattıklarının olağanüstü bir öykünün yalnızca küçük bir bölümü olduğuna ikna oldum. İtiraf etmeliyim ki birkaç ay önce sana Herbert’i sorduğumda onu daha yeni görmüştüm.”
“Onu görmüş müydün? Nerede?”
“Bir gece sokakta benden para istedi. Acınacak hâldeydi ama adamı tanıdım; geçmişini, en azından ana hatlarını anlatmasını sağladım. Kısacası karısı onu mahvetmişti.”
“Nasıl yani?”
“Bana anlatmadı; yalnızca karısının onu bedenen ve ruhen mahvettiğini söyledi. Adam artık öldü.”
“Peki karısına ne oldu?”
“Ah, ben de onu bilmek istiyorum; er ya da geç bulmaya niyetliyim. Clarke adında bir adam tanıyorum; kuru, hatta iş adamı denecek biri ama yeterince zeki. Ne demek istediğimi anlıyorsun; sözcüğün dar anlamıyla iş konusunda zeki değil, insanları ve hayatı gerçekten tanıyan biri. Neyse, meseleyi ona anlattım; belli ki etkilendi. Üzerinde düşünmek gerektiğini söyledi ve bir hafta içinde yeniden uğramamı istedi. Birkaç gün sonra bu tuhaf mektubu aldım.”
Austin zarfı aldı, mektubu çıkarıp merakla okudu. Şöyle diyordu:
“Sevgili Villiers,
Geçen gece danıştığın konu üzerinde düşündüm. Sana öğüdüm şu: Portreyi ateşe at ve öyküyü zihninden sil. Bir daha aklına bile getirme Villiers, yoksa pişman olursun. Kuşkusuz bazı gizli bilgilere sahip olduğumu düşüneceksin; bir ölçüde öyle. Ama yalnızca azıcık biliyorum; bir uçurumun kenarından bakıp dehşet içinde geri çekilmiş bir yolcu gibiyim. Bildiklerim yeterince tuhaf ve korkunç; ama bilgimin ötesinde daha da ürkütücü, kış geceleri şömine başında anlatılan bütün öykülerden daha inanılmaz derinlikler ve dehşetler var. Daha ileri gitmemeye karar verdim; bu kararımı hiçbir şey sarsamaz. Mutluluğuna değer veriyorsan sen de aynı kararı vermelisin.
“Elbette gelip beni gör; ama bundan daha iç açıcı konulardan konuşuruz.”
Austin mektubu özenle katlayıp Villiers’a geri verdi.
“Gerçekten olağanüstü bir mektup,” dedi. “Portre derken neyi kastediyor?”
“Ah! Sana söylemeyi unuttum; Paul Sokağı’na gittim ve bir keşifte bulundum.”
Villiers öyküsünü Clarke’a anlattığı gibi anlattı; Austin sessizce dinledi. Kafası karışmış gibiydi.
“O odada böyle tatsız bir şey hissetmen ne tuhaf!” dedi sonunda. “Bunun yalnızca hayal gücüyle ilgili olduğunu sanmıyorum; kısacası bir tiksinti duygusu.”
“Hayır, zihinsel olmaktan çok bedenseldi. Her nefeste, bedenimin bütün sinirlerine, kemiklerine ve kirişlerine işleyen ölümcül bir duman soluyor gibiydim. Tepeden tırnağa eziyet çekiyordum; gözlerim kararmaya başladı. Sanki ölüm içeri giriyordu.”
“Evet, evet, kuşkusuz çok tuhaf. Görüyorsun, dostun bu kadınla bağlantılı çok karanlık bir öykü olduğunu kabul ediyor. Sen öykünü anlatırken onda belirgin bir duygu fark ettin mi?”
“Evet, fark ettim. Çok fenalaştı ama bunun başına gelen, kısa süreli bir nöbet olduğunu söyledi.”
“İnandın mı?”
“O sırada inandım, ama artık inanmıyorum. Portreyi gösterene kadar söylediklerimi epey kayıtsız biçimde dinledi. Konuştuğum nöbet işte o zaman tuttu. Sana söylüyorum, yüzü bembeyaz kesildi.”
“Öyleyse kadını daha önce görmüş olmalı. Ama başka bir açıklaması da olabilir; tanıdık gelen yüzü değil, adı olabilir. Ne dersin?”
“Bir şey diyemem. Hatırladığım kadarıyla sandalyeden neredeyse düşecek gibi olması, portreyi elinde çevirdikten sonraydı. Adı, biliyorsun, arkasına yazılmıştı.”
“Doğru. Ne de olsa böyle bir olayda kesin bir sonuca varmak imkânsız. Melodramdan nefret ederim; sıradan hayalet öykülerinden daha bayağı ve sıkıcı bir şey düşünemiyorum. Ama doğrusu Villiers, bütün bunların altında çok tuhaf bir şey var gibi görünüyor.”
İki adam farkına varmadan Piccadilly’den kuzeye uzanan Ashley Sokağı’na sapmıştı. Uzun ve biraz kasvetli bir sokaktı ama yer yer daha canlı bir zevk, karanlık evleri çiçeklerle, renkli perdelerle ve kapılardaki neşeli boyalarla aydınlatmıştı. Austin sözünü kesince Villiers başını kaldırıp evlerden birine baktı; her pencere pervazından kırmızı ve beyaz sardunyalar sarkıyor, nergis sarısı perdeler pencerelerin iki yanına çekilmiş duruyordu.
“Neşeli görünüyor, değil mi?” dedi.
“Evet, içi daha da neşeli. Duyduğuma göre bu sezonun en hoş evlerinden biri. Kendim gitmedim ama oraya giden birkaç adamla karşılaştım; son derece eğlenceli olduğunu söylüyorlar.”
“Kimin evi?”
“Bayan Beaumont’un.”
“Peki o kim?”
“Söyleyemem. Güney Amerika’dan geldiğini duydum ama kim olduğu o kadar da önemli değil. Çok zengin bir kadın, bundan kuşku yok; sosyeteden en seçkin kişiler de onu aralarına kabul etmiş. Duyduğuma göre müthiş bir bordo şarabı varmış; gerçekten olağanüstü bir şarap, herhâlde servet değerindedir. Lord Argentine anlatıyordu; geçen pazar akşamı oradaymış. Böyle bir şarabı daha önce hiç tatmadığına yemin ediyor; bilirsin, Argentine bu işin uzmanıdır. Bu arada, aklıma gelmişken, Bayan Beaumont tuhaf bir kadın olmalı. Argentine ona şarabın kaç yıllık olduğunu sormuş. Sence ne cevap vermiş? ‘Sanırım bin yıllık.’ Lord Argentine onun kendisiyle şakalaştığını sanmış ama gülünce ciddi olduğunu söylemiş ve küpü göstermeyi önermiş. Elbette, bundan sonra söyleyecek bir şey bulamamış; ama içki için biraz fazla eski sayılmaz mı? İşte odalarıma geldik. İçeri gelsene.”
“Teşekkürler, gelirim sanırım. Antikacı dükkânına epeydir uğramamıştım.”
Oda zengin ama tuhaf biçimde döşenmişti; her testi, kitaplık, masa, her halı, testi ve süs eşyası ayrı bir şey gibi duruyor, her biri kendi kişiliğini koruyordu.
“Son zamanlarda yeni bir şey var mı?” diye sordu Villiers bir süre sonra.
“Yok; sanırım yok. Şu tuhaf testileri görmüştün, değil mi? Öyle sanmıştım. Son birkaç haftadır karşıma yeni bir şey çıktığını sanmıyorum.”
Austin yeni bir tuhaflık arayarak odada dolap dolap, raf raf göz gezdirdi. Sonunda gözü, odanın karanlık bir köşesinde duran, hoş ve özgün oymalarla bezenmiş tuhaf bir sandığa takıldı.
“Ah,” dedi, “sana gösterecek bir şeyim olduğunu unutuyordum.” Austin sandığın kilidini açtı, quarto boyutunda kalın bir cilt çıkardı, masanın üzerine koydu ve bıraktığı purosunu yeniden eline aldı.
“Ressam Arthur Meyrick’i tanır mıydın, Villiers?”
“Biraz. Bir arkadaşımın evinde iki üç kez karşılaşmıştım. Ne oldu ona? Bir süredir adını duymadım.”
“Öldü.”
“Öyle mi! Daha çok gençti, değil mi?”
“Evet; öldüğünde daha otuz yaşındaydı.”
“Neden öldü?”
“Bilmiyorum. Yakın bir dostumdu, son derece iyi bir insandı. Buraya gelir, saatlerce benimle konuşurdu; tanıdığım en iyi sohbetçilerden biriydi. Resim üzerine bile konuşabilirdi; çoğu ressam için bunu söylemek mümkün değildir. Yaklaşık on sekiz ay önce kendini epey yorgun hissediyordu; biraz da benim önerimle, belirli bir amacı ya da hedefi olmayan bir gezintiye çıktı. İlk durağının New York olacağını sanıyorum ama ondan hiç haber alamadım. Üç ay önce bu kitap elime geçti; yanında Buenos Aires’te çalışan bir İngiliz doktordan nazik bir mektup vardı. Mektupta doktor, merhum Bay Meyrick’e hastalığı sırasında baktığını ve ölünün, ilişikteki paketin ölümünden sonra bana gönderilmesini özellikle istediğini yazıyordu. Hepsi bu.”
“Daha fazla bilgi istemek için hiç yazmadın mı?”
“Yazmayı düşünüyordum. Doktora yazmamı önerir misin?”
“Elbette. Peki kitap ne olacak?”
“Elime geçtiğinde mühürlenmişti. Doktorun onu gördüğünü sanmıyorum.”
“Çok nadir bir şey mi? Meyrick belki koleksiyoncuydu?”
“Hayır, sanmıyorum; pek koleksiyoncu sayılmazdı. Şu Ainu testileri hakkında ne düşünüyorsun?”
“Tuhaflar ama hoşuma gittiler. Ama zavallı Meyrick’in mirasını göstermeyecek misin?”
“Evet, evet, tabii. Aslına bakarsan epey tuhaf bir şey bu; kimseye göstermedim. Ben senin yerinde olsam bundan söz etmezdim. İşte.”
Villiers kitabı aldı ve rastgele bir yerinden açtı.
“Demek basılı bir cilt değil?” dedi.
“Hayır. Zavallı dostum Meyrick’in siyah beyaz çizimlerinden oluşan bir derleme.”
Villiers ilk sayfayı çevirdi; sayfa boştu. İkinci sayfada kısa bir yazı vardı, onu okudu:
Silet per diem universus, nec sine horrore secretus est; lucet nocturnis ignibus, chorus Ægipanum undique personatur: audiuntur et cantus tibiarum, et tinnitus cymbalorum per oram maritimam.
Üçüncü sayfada bir tasarım vardı; Villiers irkilip Austin’e baktı. Austin dalgın dalgın pencereden dışarı bakıyordu. Villiers sayfaları birbiri ardına çevirdi; istemese de ölü ressamın sert siyah beyaz çizgilerle ortaya koyduğu kötülüğün korkunç Walpurgis Gecesi’ne kapılmıştı: tuhaf, korkunç, canavarca bir kötülüğe. Faunların, satirlerin ve Aegipanların figürleri gözlerinin önünde dans ediyor; çalılıkların karanlığı, dağın tepesindeki dans, ıssız kıyılardaki, yemyeşil üzüm bağlarındaki, kayalık ve çorak yerlerdeki sahneler önünden geçiyordu. Bu dünyanın karşısında insan ruhu geri çekilip ürperiyor gibiydi. Villiers kalan sayfaları hızla çevirdi; yeterince görmüştü ama kitabı kapatmak üzereyken son yapraktaki resim gözüne ilişti.
“Austin!”
“Ne oldu?”
“Bunun kim olduğunu biliyor musun?”
Beyaz sayfada tek başına bir kadın yüzü vardı.
“Kim olduğunu mu? Hayır, elbette bilmiyorum.”
“Ben biliyorum.”
“Kimmiş?”
“Bayan Herbert.”
“Emin misin?”
“Kesinlikle eminim. Zavallı Meyrick! Onun hikâyesinde bir bölüm daha.”
“Peki çizimler hakkında ne düşünüyorsun?”
“Korkunçlar. Kitabı yeniden kilitle, Austin. Ben olsam yakardım; sandıkta dursa bile korkunç bir yoldaş olmalı.”
“Evet, sıra dışı çizimler. Ama Meyrick’le Bayan Herbert arasında ne tür bir bağ olabilir, ya da onunla bu çizimler arasında nasıl bir ilişki olabilir, merak ediyorum.”
“Ah, kim bilebilir? Mesele burada kapanabilir ve gerçeği hiçbir zaman öğrenemeyebiliriz; ama bana kalırsa bu Helen Vaughan, ya da Bayan Herbert, yalnızca başlangıç. Londra’ya geri dönecek, Austin; buna emin ol, geri gelecek ve o zaman onun hakkında daha çok şey duyacağız. Duyacaklarımızın pek hoş olacağından kuşkuluyum.”
Bölüm etkileşimi
