Yirmi iki

Kendimi son zamanlarda hiç olmadığım kadar mutlu ve uçlarda hissediyordum.

Bir erkek bebeğim olucaktı.

Doktor bana benzediğini söylemişti.

"Koray bu fotoğrafı her yere asmak istiyorum. Baktığım her yerde olsun." Yanımda arabayı süren beden gülümsedi. Aynı yatakta uyandığımızdan beri bana olan bakışları değişmişti. Derin ve anlayışlı bakıyordu.

"Olur bebeğim." Hayatını benim için yeniden düzenlemeye hazır olduğunu söylemişti kahvaltıda. "Teşekkür ederim Koray. Her şey için. Beni sevdiğin için." Arabada mutluğun verdiği bir sarhoşluk etkiliydi. Sessizdik. Ama bu sessizlik asla bir ölüm sessizliği değildi.

Elini elimin üzerine koydu. Ve gözlerini yoldan ayırmadan dudaklarına getirdi. Büyük elinin içinde neredeyse kaybolan elime baktım. Benim elimi böyle güzel sarıyorsa bebeğimin elini nasıl sarabileceğini düşündüm.

Bu konuda bebeğe karşı olmadığını biliyordum. Ondan olmadığı için bebeği reddedecek birisi değildi. Koray'ı tanımıştım. Beni böyle kabul etmişti. Hayatımdaki çoğu kişinin aksine.

"Neden durduk?" Arabayı kenara çekti. "Bekle, geleceğim." Arabadan indiğinde Koray'ın ne yaptığına hala anlam verememiştim.

Elimdeki kağıdı tekrardan görüş açıma soktum. Orada olduğu belli olan bir bebek vardı kağıtta. Kıvrılmış şekilde karnımda yatıyordu. Belki de hamileliğimin kalan ayları geçen aylarından daha güzel olucaktı. Bunun düşüncesi bile kıkırdamamı sağladı.

Oturduğum taraftaki kapı açıldı. "Koray?" Arkasına sakladığı buketi çıkartıp bana uzattığında donmuş şekildeydim. Mavi güllerin olduğu bir buketti bu.

"Senin kadar güzel değil ama.." gülümsedim. Uzattığı buketi alıp burnuma götürdüm. Sonrasında da eğilip Koray'ın yanağına bir öpücük kondurdum. "Çok güzel kokuyorlar." Bu sefer Koray bana yaklaşarak alnıma bir öpücük kondurdu. Geri çekilip alnıma düşen saçları düzeltti.

Arabanın etrafından dolanıp kendi tarafına geçip arabayı çalıştırdı. Saçlarımı hatırlamak için bir mekana adını vermesi hala rüya gibi geliyordu. Birkaç dakika öylece durdum. Aklımdan geçen düşünceleri gerçekleştirmek ve gerçekleştirmemek arasında sıkıştım.

Aslında doğal gözüküyorlardı. Üstüne bir koku veya sim dökülmüş durmuyordu. Denemekten zarar gelmezdi.

Dikkatlice onu incelerken dudaklarımı yaladım. Feci halde canım çekmişti. Hatta buna aşermek bile diyebilirdim.

Gözlerimi kaldırıp Koray'a baktım. Kendinden emin bir şekilde yola odaklanmıştı. Beni fark edebilir gibi durmuyordu. Gözlerimi hemen önümdeki bukete indirdim.

Dudağımı bir daha yaladım. Elimle yavaşça güllerden birisinin en dıştaki yaprağını kopardım. Ve kokluyor gibi yapıp ağzıma attım. Daha önce duymadığım bir zevkle yediğimde tatmin olmuş hissediyordum. Ama bir kere yetmezdi.

Tekrar aynı hareketleri yapıp bir yaprak daha yedim. "Ege?" Avucumun içindeki yaprağı refleksle bıraktım. "Hm?"

"Sen biraz önce çiçek mi yiyordun?" Başımı iki yana sallayarak yaptığım şeyi inkar etmeye çalışsam da Koray inanmamış gözüküyordu. "Yemedim diyorum ya." Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. "Elindeki buketi arkaya koyabilir miyim?"

Çiçeğimi sevmiştim. "Hayır." dedim. "Kucağımda durucak."

"O zaman yeme tamam mı?" Bana başından beri inanmadığını biliyordum. Pes ederek başımı aşağı ve yukarı salladım. "Acıktıysan yemeğe gidebiliriz. Hm?" Aslında acıkmamıştım. Biraz önce yaşadığım şey tamamen aşermekti.

"Çok yoruldum Koray. Eve gidebilir miyiz?" Gözümün önünde hiç canlanmaması gerek bir sahne canlandı. Onur'un beni zorla buluşmalara ve partilere götürdüğü sahneler. Evde kalmak istediğimde bana trip attığı sahneler.

"Tabi ki." Yolun sonundan u dönüşü yaptı. "Bebeğin seni yorduğunu görüyorum Ege. Bu konuda evde yardım almak ister misin?" Yoruluyordum. Ama buna gerek olacak kadar bir yorulma değildi bu. "Dinlenmem yeterli olur Koray." dedim elimi karnıma koyarak. "Biz böyle mutluyuz."

*

Eve gelmiştik. Koray önümde eğilmiş ayakkabılarımı çıkartmama yardım ediyordu. Birkaç adım atıp kendimi ortadaki koltuğa bıraktım. Birkaç dakika sonra elinde su ve kremle Koray oturdu yanıma.

"Belin hala ağrıyorsa krem sürebiliriz." Önümde vücuduma bağlı ağır bir bebek olduğu için vücudum onu taşımakta zorlanıyordu. Hatta doktor normalden daha kilolu bir bebek olduğunu söylemişti. Bu yüzden de sürekli belim ağrıyordu. Hastanedeyken bunu Koray'a söylemiştim ve hala unutmamış yanıma krem getirmişti.

"Olur." Onun yanında vücudumu açacak olmak beni her seferinde geriyordu. Oturduğum yerden kalmadım. Sadece sırtımı Koray'a döndüm. Üzerimdeki bol tişörtü sıyırdı. Sırtımın belli bir bölgesine kadar açmıştı sadece.

"Ben toplantıya gitsem sorun olur mu?" Dudaklarımı cevap vermek için aralayacaktım ki sırtıma değen soğuk jelle inledim. "Ah." Sırtım gerildi. Belim içeri çöktü. "Sana söz veriyorum en fazla yarım saat sürecek." Bana açıklama yapmasıyla afallasam da çaktırmamaya çalıştım.

Omzumun üzerinden başımı çevirdim. "Ben de uyurum." Bu cevap onu tatmin etmemiş olacak ki gözlerini belimden çekip gözlerime getirdi. "Hamilesin, seni evde yalnız bırakmak istemiyorum." "Gidebilirsin." dedim. "Ben de yatıp dinlenirim."

Onu bu konuda sıkmak istemiyordum. Ama aklımdan geçen düşünceleri de durduramıyordum. Onur'la yaşadıklarım gözümün önüne geliyordu. Beni bu kadar sıkıp değersiz gördüğünün farkında değildim. İnsan yaşarken nasıl bir hayatın içinde olduğunu anlayamıyordu.

Gözümden bir damla yaş düştü. "Ege.. istersen gitmem." Neden ağladığım hakkında Koray'ın bir fikri yoktu. Ama ben biliyordum. Eski eşim yüzündendi. Bana değer vermeyip kendisini düşünen eski eşim yüzündendi.

Masaya koyduğu su bardağını bana uzattı. "Elimi yıkayıp geleceğim." Hamilelikle birlikte her duyguyu en üst seviyede yaşıyordum. Ellerim tersiyle yüzümü sildim ama bu ağlamamı durdurmadı.

Derin nefesler alarak kendime gelmeye çalıştım.

Koray salona geldiğinde daha iyi haldeydim. "Konuştum. İptal ettim toplantıyı." Yüzümde bir gülümseme oluştu. Bunu görünce aynı gülümseme Koray'ın yüzüne de yerleşti. "Yatak odamıza gidip yatağımıza yatalım."

Koltukta kalkmak için öne kaydığımda Koray yanıma geldi. Bir elini bacaklarımın altına diğer elini belime yerleştirdi. Ve beni kucağına aldı.

Bu kilomla beni taşımasına şaşırırken Koray'ın yüzündeki tek ifade bu durumdan mutlu olduğuydu.

Başımı boyun girintisine yasladım. "Yatağımıza gidelim Koray."